zaterdag 26 juli 2008

zuiplap


Van harte beste Robert. Ik weet niet wie je bent, alleen dat je graag zuipt. Gezien het spandoek verwacht ik dat je daar op je feest ook geen moeite mee gehad hebt.

vrijdag 25 juli 2008

ingelijst



Buurman Mr. T-Rex was er blijkbaar niet van op de hoogte dat de spitsstrook bij Koekstad al geruime tijd open is na een blikseminslag. Tenminste daar ga ik vanuit als ik lees dat hij post heeft gekregen van de uheefttehardgeredenenwijhebbenugeflitstdienst. Balen dus.
Toch vond ik dat je ook anders tegen zo'n bon aan kan kijken. Zeker als je snelheidsfreak met een tuincafé, dat "de Paddock" heet, hebt. Dan vraagt zo'n bon toch om gezien te worden. En dus heb ik 'm maar even ingelijst en opgehangen. Kan iedereen er van genieten en mogelijk zelfs een vrijwillige bijdrage leveren.

donderdag 24 juli 2008

triviant


Hoogst vermakelijk, een potje triviant. Altijd goed voor vragende gezichten, diepe denkdrempels en vuistslagen op tafel. "Ach natuurlijk, dat wist ik wel, maar ik wist toch niet dat ze dat bedoelden?" Een spel met een set kaarten uit 1995 is vooral goed voor vertwijfelde, vragende gezichten. Achterhaalde informatie, guldens, vergeten beroemdheden en hits en reeds ingestorte gebouwen of verdwenenen mogendheden. Teveel om op te noemen, teveel ook om aan te passen. Alleen de blauwe vraag van bovenstaand kaartje is eenvoudig aan te passen. Bestaat vervangen door bestond en werken door werkten.
En is er iemand die het antwoord weet op de roze vraag?

Hobbeldebobbel. Alles wat aan mijn lichaam en fiets kan schudden en lawaai maken, doet dat ook. Ik fiets in het heuvelachtige Oosterbuurse Kasteeldorp over de kasseien. Een brede lach op het gezicht, ik heb megaplezier. Ik hobbel naast het kasteel de steile weg naar beneden, eet in de zon even een reepje en sleep mijn fiets met gemak naar boven. Iets van 14% schat ik het laatste stukje in, ik ben de enige die het doet, alle brave burgers en buitenlui zijn afgestapt en lopen met de fiets aan de hand omhoog.
Ook in het naastgelegen Gildehuis vlieg ik het steile weggetje tegenover de molen op. Heerlijk. Bijna tachtig kilometers maak ik nadat ik kort een bezoekje breng aan het verderop gelegen Schutdorp. Voor de snelheid ga ik vandaag niet. Genieten staat voorop. Volgende week wil ik naar Grachtengordelstad fietsen, ik spaar m'n benen een beetje. 170 kilometer is best ver.

winst


We hebben de berg samen beklommen en kijken ook samen hoe de renners in de TdF omhoog fietsen. Het is een feest van herkenning, met de kaart in de hand volgen we de route nauwkeurig.


De spanning stijgt als de renners de brug over het stuwmeer oprijden. Zij zullen zo rechtsaf slaan, terwijl wij linksaf sloegen op onze eerste tocht door dit prachtige berglandschap. Aan het begin van de linkse klim wist ik als enige nog niet dat ik eigenlijk via een omweg al bezig was met de beklimming van de Alpe.


De kaart gaat aan de kant, vanaf hier kennen we elke centimeter wegdek. Hier links is de bakker, hier rechts hebben we getankt en als we deze bocht omgaan komen we bij de rotonde en dan begint de klim. Kijk daar deed ik nog even een plas en hier doen de benen pijn.


Beiden zitten we op het puntje van de bank, de Voorzitter en ik. Dan gaat Sastre, in zijn kielzog een groep achtervolgers met een hoop potentiële punten voor mijn tourpool. De finish is snel, twee keer zo snel als ik zelf naar boven fietste. Dan is het voorbij. 's Avonds zie ik dat ik juist vandaag, op deze etappe, de winnaar ben van onze tourpool. Het voelt alsof ik de klim zelf heb gefietst, zo blij ben ik. Wat een dag!

woensdag 23 juli 2008

handrem



Inventieve handremreparatie. Complimenten, kan zo in de improvisatiefietsreparatieboeken.

spatel


spa·tel (de; spatels)
1 spaan, lepel e.d. met plat, bot uiteinde om mee te smeren, schrapen enz.


"Maikel, weet je zeker dat deze mooi is" galmt het door de winkel. Voor me staan een moeder en haar puberzoon. Ze zijn, tot groot ongenoegen van Maikel, samen boodschappen aan het doen voor het komende schooljaar. Moeder kijkt afkeurend naar de multomap die zoonlief heeft gekozen, eentje vol doodskoppen. De bijbehorende tabbladen, in de traditionele kleuren rood, geel, blauw, oranje en groen, kunnen wel haar goedkeuring krijgen. Ze legt zoonlief overbodig op luide maar zeurderige toon uit waar de bladen toe dienen. "Die kun je er tussen doen en er ook wat op schrijven".
Dan ziet moeder dat zoonlief zelf ook iets op de band zet. "Wat heb jij daar nou?". "Een boot." zegt de pukkelige puber met een zucht. Het gesprek zet zich voort. "Wat moet je daar nou mee?" "Varen", verzucht zoonlief. "En hoe wou je die dan oppompen?" "Met een pomp." "Nou dat is pas echt zonde van je geld, er zitten niet eens spatels bij, hoe wil je daar mee varen dan?" "Gewoon met mijn armen ofzo en anders koop ik er wel spatels bij" verzucht zoonlief als hij zijn pinpas door de pinautomaat haalt.
Buiten nemen de twee de boodschappenlijst nog eens door. "Sportschoenen, trainingspak, schriften, pennen, multomap, we hebben toch alles?" Dan lopen ze verder. Volgens mij is hun lijst nog niet compleet. Ze zijn een woordenboek vergeten. Dan hadden ze ook geweten dat je met een spatel niet ver komt op het Rutbeek.


weg


In de vijver heerst grote schrik blijkt gistermorgen. Alle vissen zitten diep en komen niet boven om te eten. Ergens van geschrokken waarschijnlijk. Inmiddels heb ik ook wel een idee waarvan. Oli4Kat is het niet geweest, die zat veilig binnen en nergens zijn staartloze vissen te vinden. Ik denk meer aan een reiger. Want er missen twee goudvissen, wat ik ook tel, ik kom tot acht. Terwijl er echt tien in zaten.

dinsdag 22 juli 2008

hedendaagse communicatie


...

32


De zon gaat al onder als ik besluit om toch nog even op de fiets te stappen. Ik heb nog zeker een uurtje voordat het duister wordt, maar neem voor de zekerheid een lampje mee, je weet maar nooit. De temperatuur is heerlijk, een voorbode van echt mooi weer. Mijn benen voelen super en ik scheur al met een aanzienlijke snelheid door de stad als Krien mij belt met de vraag of ik het telefoonnummer van Bram Tankink heb. Voor morgen in de uitzending. Vreemd genoeg kan ik aan haar verzoek voldoen en even later kan ik weer met volle versnelling verder.


Ik volg de grote weg naar Carnavalsdorp en dender over het hobbelige fietspad. Heerlijk, ik hou van een weg die je voelt en laat werken. Al snel staat er een gemiddelde van 30 op de teller en ik ga door. Het fietspad langs de Carnavaldorpse rondweg is nog een stukje slechter, dit dorp, met zijn toch beroemde wielerclub, is niet bepaald fietsvriendelijk, nergens heb je als fietser voorrang en je moet van links naar rechts over de weg door superkrappe bochten.
Ik moet een paar keer flink in de ankers en fiets op een bepaald moment over een achterafpaadje, (waar is het fietspad gebleven?) maar rij uiteindelijk probleemloos via Autofraudedorp richting het vliegveld. Voor het spoor in de stad check ik mijn teller, 32 gemiddeld. Yes! Morgen nog zo'n rondje voordat ik samen met de voorzitter naar de Alpe d'Huez etappe in de TdF ga kijken. De Alpe vanaf de bank is misschien ook wel eens mooi.

covermodel

spannend


Het is een machtig mooie col, de Bonette. Dat blijkt vandaag maar weer. Alles uit elkaar, overal groepjes die zich te pletter fietsen tegen de berg op. Wat een feest.


Ik zou 'm zelf ook op willen fietsen. Doe ik alleen in de afdaling deze renner niet na. Rechtdoor in de bocht kukelt hij naar beneden en doet hij een "mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep" na. Gelukkig zelf niet heel ver, maar zijn fiets ligt onbereikbaar onder aan de helling. Een lift met de motor naar beneden, op zoek naar een fietsenmaker, zit er niet in krijgt hij te horen van de wedstrijdleiding.