zonnigemorgen

"and we've got both worlds in our hands!"

ouderwetse gezelligheid

.... buiten aan de muur

Pleitmevrij brengt een kort bezoek. Overleg over toekomstige projecten. Altijd lachen zo'n figuur die drie uur praten en honderd onderwerpen in een simpel uurtje kan proppen. En met een mooie stapel oude wetboeken de deur uit kan gaan.

tranen

Als ze huilend haar gezicht vertrekt ziet het er niet echt mooi uit. Ik zeg het maar voorzichtig. Ze is helemaal vanuit het “verre” westen van het land gekomen en straalt niet een erg stabiel beeld uit. Ellen zullen we haar maar noemen.

Ellen is een slachtoffer van het leven. Haar hele leven staat in het teken van de “foute” mannen. Deze keer een foute Oostblokker met wie ze door het hele land auto’s en bestelbussen huurde. Valse naam, nepadres in de buurt, vals rijbewijs en paspoort. De auto’s ziet de verhuurder niet terug, die gaan, met Ellen achter het stuur, linea recta richting het Oostblok waar ze spoorloos verdwijnen. Vrijwillig heeft Ellen het niet gedaan zegt ze, opnieuw met tranen in de ogen. Nee, Tito, de vriend van haar niet platonische Oostblokvriend, heeft haar gedwongen. Ze “moest” mee, anders werd haar hondje omgebracht. En haar hondje, dat is haar “alles”. Die hield haar warm tijdens eenzame nachten in haar auto. Ja, in haar auto, want een huis had ze niet.
Het is ook een triest leven met veel tranen en foute mannen. Vanaf haar jeugd gaat het al mis. Er is een eerdere “foute” vriend, waardoor ze met een kilo coke het vliegtuig in stapte en, natuurlijk, betrapt werd. En zo gaat het maar door. Nu zit ze dan in tranen voor de rechter. Haar tranen lijken iets los te maken aan de ene kant van de zaal, maar achterin maakt het ook wat los bij de dames van de parketpolitie. Agente Krullenkopje kijkt mij van tijd tot tijd met grote ogen aan. Ik zie haar denken, "ach blérwijf".
Officier van Justitie Achilleshiel neemt het woord. Hij komt met een mooie passende eis die rekening houdt met de toestand van de vrouw. Dan is het de beurt aan advocaat Ikbenzobelangrijk. Hij schraapt zoals gebruikelijk onsmakelijk zijn keel en steekt een pleidooi, dat zo lang duurt dat zowel de officier van justitie als de rechters voorzichtig in slaap sukkelen. Ik blijf wakker en alert.

Ook al kost het me moeite.

twents schuttingbier, bottel 4!

Red skies over the Pieperdepiepstraat

Björn Kleinhenz - Dark Red Skies (via thecultureofme)

de hemel kan wachten

Een mooie clip van Charlotte Gainbourg (idd, dochter van) en Beck Hanson.

plestik

Sinds kort ben ik heel trouw afval aan het scheiden. Niet ver om de hoek staat een oranje plestikketener en het papier gaat ook braaf a[part. Het scheelt een hoop ruimte. Het staat me alleen tegen dat ik zelf moeite moet doen om het plestik naar de ketener te brengen.
Natuurlijk begrijp ik de achterliggende gedachte. Het is de eerste stap naar een nieuw afvalplan. Per leging van de Otto betalen, daar gaat het op uit draaien. Klagen heeft dan geen zin meer, simpelweg verwijzen naar de mogelijkheden van het gescheiden dumpen en de gemeente heeft weer wat centjes extra. Reken maar uit, kosten gaan omhoog, iedereen moet massaal aan de wegbreng, minder ophalen, tsjing!
Ben ik dan tegen scheiden van abfal? Nee, maar ik zie liever de Torenstadse methode. Daar zijn de kosten per geleegde grijze wel omhoog gegaan, maar tegelijkertijd wordt alles aan de deur opgehaald, papier, glas, blik, groen, chemisch. Dan moedig je mensen ook aan om te scheiden.
En nee, ik heb geen politieke aspiraties.

wet 'n windy

De wind blaast om mijn oren, mijn teller, voor zover ik die in het donker af kan lezen, komt niet ver boven de 23/24 km per uur. Regendruppels waaien loodrecht in mijn gezicht en ik geniet volop! Een kleine 40 kilometers heb ik voor de boeg op weg naar L.A., tijdens de avondspits.
Een uur en drie kwartier later sta ik bij de Baas in de woonkamer. "Bun ie helemaal met de fietse gekomm'n? Ie bunt nie goad in de kop!" zegt hij verbaasd. Dankzij de mobiele telefoonstoring heb ik hem niet te pakken gekregen en hij is helemaal verrast door mijn komst.
Even later staan we beiden in de werkplaats. Het zoeklicht op mijn stuur glijdt steeds naar beneden maar na een kwartiertje prutsen gaat het geen kant meer op. Het is wel eng als er een slijptol aan te pas komt om een schroefje korter te maken, in gedachten zie ik doorgeslepen remkabels in de rondte vliegen. Gelukkig gaat het goed.

yes, we have no bananas

Yes, we have no bananen!

Potentaat op het dak

Vanochtend is Buurman Ikhoopdatjealfluitendvandeladderkiepert weer op het dak bezig. Met meetlat in de hand wenkt hij ons. Krien gaat buiten een gesprek met hem aan. Hij gaat nieuwe boeibeplating monteren deelt hij mee. Lelijke kunststoffen/metalen witte glimdingen. "Ik moet toch mijn huis bijhouden" zegt hij tegen Krien.
Ik blijf zelf even binnen, mijn adrealinelevel zit al ongezond hoog, alleen de blik van Alsikmetmijnbekophetdakvalfluitiknooitmeer op het dak is al voldoende om mij over de rooie te krijgen. Onze planten groeien tegen zijn tegen zijn planken aan. Dat zegt hij niet zo, maar dat is wel wat hij denkt. Vandaag gaat hij dat doen, en als Krien opmerkt dat ze graag wil dat hij dit soort dingen overlegt merkt hij op dat hij daar zojuist mee bezig is,
Het wordt een onaangenaam gesprek. Een aanbod om de lading golfplaten en ander lelijks eens vanuit ons huis of tuin te bekijken slaat hij af. Hij heeft daar toch een andere opvatting over. Tuurlijk, buurman Valtiezomaaralfluitendevandeladder hoeft niet aan te kijken tegen een steeds uitbreidende collectie gebouwen voorzien van metaal en kunststof platen.
Omdat het overleg nu is en voordat we vanavond al die kunststof platen van de muur moeten trekken, sluiten we met tegenzin een compromis. We onderhouden zelf die planken wel, kunnen ze in de gewenste kleur schilderen. Of het allemaal kan en klopt, dat weet ik niet. in ieder geval zijn we voorlopig af van de potentaat op het dak.

marike

"Ik denk dat alles gezegd is, alles wat ik nu nog zou zeggen, is een herhaling en dat is zonde van de tijd". Marike H. heeft zojuist haar laatste woord gesproken. Dan sluit de rechter de zaak en deelt mee dat de rechtbank over twee weken uitspraak zal doen.

Marike heeft even hiervoor officier van justitie Achilleshiel anderhalf jaar en tbs met dwangverpleging horen eisen voor de tweevoudige kinderdoodslag op haar pasgeboren zoontjes Alex en Jurgen. Onbewogen.
Haar bleke gezicht, dat inmiddels duidelijk tekenen van gevangenschap begint te vertonen, vertrekt geen spier. Even daarvoor wel, als ze de rechtbank vertelt de verwachting te hebben binnen korte tijd "beter" te zijn. Met een glimlach om haar mond zegt ze "te verwachten dat ze bergen kan verzetten" in therapie. Zodat ze "kan werken aan een toekomst". Iets met "intergratie van moslims in ons land".

Het past precies bij het plaatje dat psychologe Opera van het PBC schetst. Een beeld van een reeds borderline gestoorde zeer intelligente jonge vrouw. Nog nooit iets afgemaakt in haar leven, sterk in het liegen, zichzelf voor de gek houden en een totaal gebrek aan empathie. En, zo waarschuwt de psychologe, iemand die nog niet begonnen is met het verwerken van haar daad, nog niet eens beseft wat ze heeft gedaan.
En daarom moet het een lange, gedwongen, verpleging worden. Marike heeft haar hele leven weggelopen voor problemen en zal dat ook gaan doen als het moeilijk gaat worden in therapie. En moeilijk gaat het worden, voorspelt de deskundige. Als ze in touch komt met haar moedergevoelens en beseft dat ze haar eigen kinderen gedood heeft dan gaat het pijn doen. Heel veel. En, zolang ze niet verwerkt is de kans op herhaling groot.
Marike en haar advocaat van het bekende kantoor Voorankergaan, zien een heel andere behandeling. Een veel lichtere. Tbs onder voorwaarden, maximale behandeling 4 jaar. Of nog beter, een deels voorwaardelijke straf met een behandeling ernaast. Niets verplicht en als enige maatregel bij het niet volbrengen een omzetting van de voorwaardelijke straf. En tot slot, mocht dat allemaal niet im Frage zijn, dan een aanhouding voor extra onderzoek over behandelmethoden.
Als ik later de perskamer uitloop kom ik een medewerker van de kantine tegen met een wagen vol koffie en broodjes. Ze zijn voor de slachtoffers in deze zaak. Twee, weliswaar gescheiden, ouders die nu geen grootouder zijn, en andere familieleden en vrienden. Maar of die nou echt trek hebben in een broodje?