Posts tonen met het label geschiedenis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label geschiedenis. Alle posts tonen

woensdag 27 oktober 2010

Pompeii




Een stad met evenveel inwoners als mijn geboorteplaats Torenstad. Alleen dan zo'n 2000 jaar ouder. Pompeii, verwoest door een uitbarsting van de Vesuvius, bedekt onder metersdikke lagen vulkanisch as. Het verhaal van de stad en de herontdekking honderden jaren later, dat kennen we uit de schoolboekjes natuurlijk. 
En sinds die schoolboekjes willen we daar beiden al naartoe. Het wordt een uitstapje met de Kaco's, beter gezelschap voor een reisje als dit is er niet. Een Coen Laude afgestudeerde Co die echt ook overal iets van weet en het ook nog eens boeiend weet te brengen en een overal doorheen dartelende Ka, van tijd tot tijd door de knieën zakkend om een close-up foto te schieten van een lief detail.
Indrukwekkend, zo is het t beste te omschrijven als je voor het eerst door de straten loopt van deze stad. Geen hoopjes vage ruïnes maar een duidelijk stadsplan, herkenbare onderdelen. Toch is het ook vreemd om vrijelijk de huizen binnen te lopen waar ooit leven was, waar kinderen speelden, slaven werkten en mensen woonden. Een blik te werpen in hun privéleven, hun spullen en, sterker nog, hun stoffelijke overschotten. 
 Toch is het een unieke kans om te zien hoe het Romeinse leven er uitzag. Dan kom je al snel tot de conclusie dat het er niet zo heel veel anders uitzag dan het onze. Tuurlijk, alle moderniteiten daargelaten, maar als je de waterleidingen van de Romeinen ziet weet je waar wij de loodgieter vandaan haalden. Om maar een voorbeeld te noemen. 
Een plek om nog een keer naar terug te gaan, om meer tijd te spenderen, want een middagje is toch te kort. 

En wie wist dat Pompeii ook muziek maakte? 







donderdag 6 mei 2010

blik


Op het eerste gezicht een doodnormaal blik. Toch is het een bijzonder blik. Zeker voor mijn moeder. Het is een blik dat in de familie kwam kort na de bevrijding. Er zaten biscuits in, "gewone droge biscuits, maar heerlijk, een traktatie!" aldus mijn moeder. Ze maakte als kind de hongerwinter mee en kan zich de smaak van tulpenbollen nog goed voor de geest halen, "vies weeïg zoet, brr".
Het verhaal komt naar boven als we samen zitten te kijken naar de dodenherdenking op de Dam. Er komen meer verhalen naar boven over het einde van de oorlog. Over Hoogovenkarretjes, karretjes gemaakt van buizen van de Hoogovens, gebruikt om hout mee te halen in het bos of plantsoen. "Dan gingen wij aan de rand van het bos sprokkelhout zoeken en waren de mannen in het bos stiekem bomen aan het zagen, dat was verboden".
Die dag, 5 mei 1945, was de spanning in de straat voelbaar. Met hun karretjes staan de buurtkinderen klaar om hout te halen, maar de ouders komen niet buiten. Dan komt het grote nieuws, de oorlog is voorbij! Hout wordt er die dag niet gehaald, wel takken met oranje besjes, om de huizen mee te versieren. Ook het verhaal over het Zweedse Wittebrood komt naar boven, "nog nooit zulk lekker brood gegeten". 
Best nuttig voor de overlevering, zo'n (bruut) verstoord televisie-avondje.

dinsdag 20 april 2010

Zeche Zollverein damals





De stad van de Zeche Zollverein in vroegere tijden...


donderdag 8 april 2010

tandy 200



Na 12 jaar komt ie eindelijk uit de kast. De oude Tandy 200 van rechtbankcollega/icoon Margootje. Ver z'n tijd vooruit in 1988, kon via telefoonlijnen geschreven berichten verzenden naar de krant. Fantastisch stuk speelgoed tegenwoordig. In 1988 kon ik nog helemaal niets met computers, net te vroeg eindexamen gedaan, een jaar later kwam de eerste computer en daarmee ook les.
Het mooiste is dat Margootje, na al die jaren dat het machientje heeft staan verstoffen in de kast, het ding met een druk op de "power" knop aanzet en zonder nadenken begint te typen. Daar zijn heel veel verhalen mee getypt besef ik. 


En omdat de opslagcapaciteit, tenzij je er een cassettespeler aanhing, niet meer dan 24 k was, werden de meeste verhalen geprint voor het archief. Regelmatig werd er ook nog een fietstochtje aan vast geknoopt naar de dichtstbijzijnde krantenredacties. Kopij in de brievenbus achterlaten. Voor de middageditie de volgende dag. 
Nu begrijp ik ook waarom er nog typlint in de kast staat. Voor de Radio Shack dmp 105. En zo komt de geschiedenis van de computer samen met het moderne wielrennen. Inderdaad, ik zie overal een link met fietsen in.

woensdag 24 maart 2010

wie wat bewaard


Vandaag bij het opruimen tegengekomen, een exemplaar van Neues Deutschland, nog uit de DDR tijd. Volgens mij ook niet te zien bij de onlangs gesloten tentoonstelling. Ik moet nog even checken of er wielernieuws in staat. Ten slotte ligt het krantje in ons Kluphuis. Met een serie USSR tijdschriften en veel meer historie. Paris Match over de dood van Edith Piaf of Kennedy. Papier dat ik toch niet weg kan gooien.

maandag 22 maart 2010

stil



U had ze nog van mij tegoed, de foto's van de militaire begraafplaats Reichswald. Terwijl de zon doorbreekt even stilstaan bij die verschrikkelijke geschiedenis.

dinsdag 9 maart 2010

Reichswald


Op weg naar huis, via de toeristische route na een bezoek aan @Ch1po in Lichtstad, rijden we plots langs het Reichswald Forest War Cemetery. De parkeerplaats is, in het langzaam duisterende ijskoude bos, snel gevonden. Even later volgen we verse voetstappen over de besneeuwde dodenakker. Altijd indrukwekkend, de impact van een oorlog wordt duidelijk bij het zien van rij na rij identieke grafstenen. Ik blijf rondlopen totdat het laatste daglicht verdwenen is, Krien heeft dan al lang de warmte van Mannetje opgezocht.

Meer foto's volgen nog.

donderdag 25 februari 2010

A true yankee pioneer



"Winnebago Warrior
Brave as old John Wayne
Winnebago Warrior
A true yankee pioneer"

Het is het lied dat in mijn hoofd zit ik vanmorgen wakker word. Al pogoënd in datzelfde hoofd komt het besef dat ik al zeker 25 jaar geen idee heb wat een Winnebago Warrior is. Een korte zoektocht in de wondere wereld van het interweb, dat hadden we natuurlijk niet in 1985, leert dat het gaat om een camper! Nu snap ik het! Nooit te oud om te leren dus. Het maakt het lied niet anders, ik blijf nog wel even dansen door de kamer.

maandag 9 november 2009

an die mauer



Angela Merkel is een voorbeeldige interviewster, Gorby en Lech worden onder voeten gelopen en na een half uur was de uitzending voorbij. Tis toch wat, die vooruitgang.

maandag 26 oktober 2009

dichterbij

Was even bang dat ik verschrikkelijk verdwaald was, maar de DDR is gewoon dichterbij dan je denkt. Vandaag een bemoste Trabi, zaterdag nog aan tafel met een voormalige Ossi.

woensdag 29 juli 2009

Mardasson Memorial



Het is de plek waar we afspreken met de Kacootjes, het Mardasson Memorial in Bastenaken. Een eerbetoon aan de 76890 gevallen Amerikaanse soldaten in de Slag om de Ardennen in 1944. Een ernorm stervormig bouwwerk met vijf punten waarvan de basis werd gelegd een jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Bijzonder, bouwen aan een gedenkteken terwijl de hele stad in puin ligt. Bovenop het bouwwerk heb je een prachtig uitzicht over de omgeving van Bastenaken.
Naast het enorme gedekteken is het Historisch Centrum Bastenaken. Voor de geïnteresseerde een prachtig museum vol orginele attributen uit de slag. Ik zie er voor het eerst een orginele K-ration, veel over dit wonder gelezen, maar nog nooit aanschouwd. Helaas is het verboden om foto's binnen te maken, niet dat ik me er veel van aan trek, maar het is net te druk om uitgebreid te gaan staan fotograferen.

Voor de liefhebbers een ooggetuigenverslag in twee delen van de verschrikkelijke winter van 1944, let wel, het duurt 2 uur. Deel 1 Deel 2

maandag 8 december 2008

8 december 1980



Afgelopen week kreeg ik van mijn Broertje deze prachtige LP, "Bring back the Beatles" van een zekere David Peel. No chance in a million natuurlijk, maar wel heel mooi passend in de tijd van het jaar.
Vandaag achtentwintig jaar geleden werd hij doodgeschoten door een geesteszieke Mark Chapman. John Lennon. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het radiobericht van zijn dood kwam kort nadat ik de LP "Double Fantasy" had aangeschaft. Met korting bij de Makro in Duiventildorp. De LP heeft lange tijd doorgedracht op de draaitafel van mijn 3-in-1 Erres stereo.
In 1994 heb ik mijn bedevaart gedaan naar de plek waar Lennon werd doodgeschoten. Een bijzondere ervaring, die ik niet snel zal vergeten.








zondag 28 september 2008

toren



In het dorp van mijn voorouders staat een van de oudste kerken van ons land. Samen met mijn moeder en Co van Koekstadse Kaco-duo krijgen we de kans om het hele gebouw te bekijken. Mooi, vooral omdat we de toren beklimmen en vanuit de toren uitkijken over het rivierenlandschap. De koster laat ons alles vol trots zien. Het kerkgebouw is prachtig, het is een mooi voorbeeld van de wisselende opvattingen in de loop der tijd. Verbouwen, aanbouwen, oorlogsschade, als Co zijn onuitputtelijke historische kennis spuit worden de verhalen beeldend. Inmiddels ligt er in Torenstad iets aanvullends te wachten op Co. Mooi dus, vooral omdat mijn vader ook nog meedoet met zijn prachtige werk aan een expositie in het kerkje. De zaterdag is zo voorbij...

vrijdag 12 september 2008

vroeger



Toen het er nog prachtig uitzag...

maandag 25 augustus 2008

rondleiding



Het voordeel van bezoek rondleiden in je eigen stad is dat je ook weer eens op plekken komt waar je zelf niet zo vaak komt. Zo is er de verrassing van het nieuwe en het oude Rozendaal. Dat het er stond, ik weet niet beter. Van tijd tot tijd was er een brandje of zakte er weer een deel in, vergane glorie. Het Bamshoeveterrein was indertijd veel mooier, groter. Het terrein en ons voormalige atelier werden nog gebruikt in de film De Zwarte Meteoor.
Alles veranderde natuurlijk na de grote klap. De potentie van het voormalige Bamshoeveterrein was weg en de vergane glorie van het Roozeldaal kreeg weer glans. En hoe! Rondlopende over het complex en door de omliggende wijk zie ik dat het werkelijk prachtig is geworden. Ik ben niet de enige die het ziet. Op de (zonnige) zondagmiddag is het druk op straat. Veel mensen die van buiten komen om te kijken. Super. Als we even later met z'n vieren op het nieuwe terras zitten wordt het er natuurlijk alleen maar mooier van.

maandag 21 juli 2008

sloopt u maar


Textielstad is de laatste tijd flink bezig met de slopershamer. In bijna elke wijk verdwijnt er wel iets. De ene keer een oude textielmachinefabriek die plaats moet maken voor (oerlelijke)woningbouw, dan weer verdwijnt een toonaangevend singelgezicht of een complete woonwijk.



Zo ook in Krien haar vroegere buurt. Het winkelcentrum en de flats eromheen, er staat nog iets, maar het meeste is al weg. De flat aan de Alcoholstraat waar Krien vroeger woonde heeft jaren geleden al plaatsgemaakt voor een bejaardenoord, maar het winkelcentrum was altijd nog een herkenbaar punt.


Nog wel, binnenkort is ook dit stukje Textielstad verdwenen.



Textielstad uit de oude doos; LINK

zondag 13 juli 2008

41 jaar


Vandaag 41 jaar geleden overleed tijdens de beklimming van de Mont Ventoux. Uitputting in combinatie met amfetaminen en alcohol (niet ongebruikelijk in die tijd) waren hem fataal.


Het monument op de Ventoux, daar waar hij viel, is een drukbezochte plek. Tijdens mijn laatste beklimming maak ik ook een stop. Ik laat, zoals velen, een herinnering achter en leg een mueslireep neer. De reep die ik tijdens de eerste klim achterliet (met een brede zwaai smijt ik de reep naar het monument maar door de enorme wind zie ik het ding dertig meter verder op straat vallen waar hij door mijn schoonzus wordt opgeraapt en zodoende op de juiste plek terechtkomt) is inmiddels verdwenen. Ook dat hoort. Behalve een bedevaartplaats is het ook de plek geworden waar uitgeputte klimmers altijd wat achtergelaten eten of drinken kan vinden. En zo is de circel weer rond.


maandag 7 juli 2008

kazemat



(Een korte inleiding; in de meimaand van 1940 valt het Oosterbuurse leger ons land binnen. Ons leger moet zich met veelal oud en onvoldoende materiaal verdedigen maar slaagt er in om de Oosterbuurse troepen vier dagen lang tegen te houden en grote verliezen toe te brengen. Het bombardement op Havenstad en de dreiging van meer vernietiging dwong uiteindelijk een overgave af.
Een van de plekken waar de Oosterbuurse troepen geen millimeter terrein wonnen was op de Afsluitdijk. De stelling Kornwerderzand was niet te passeren en een aanval in de rug van onze hoofdstad werd zo voorkomen.)

Tot zover de geschiedenis. Samen met Krien (nog nooit op de dijk geweest) ben ik gisteren maar eens wezen kijken op deze plek waar tegenwoordig het kazemattenmuseum is gevestigd in een deel van de stelling. Een kans om binnen te kijken in een echte kazemat. Helaas zonder het Kaco-duo zoals gepland, 50% van dit roemruchte duo lag met zomergriep in bed.
Een echte aanrader, dit museum. Voor slechts drie euro een hele middag ronddolen in loopgraven en onder drie meter dik beton. Met op de achtergrond het geklots van de Binnenzee en het gigil van zeevogels. Prachtig. Het museum heeft een aantal van de verdedigingswerken opgeknapt, opnieuw ingericht en voorzien van echt elektrisch licht zodat je een indruk krijgt van de omstandigheden 68 jaar geleden.
Helaas staan er inmiddels wel wat stuiken en boompjes, zodat het uitzicht vanuit de observatiekoepel niet al te best is. Toch is het goed voor te stellen waarom de vijand er in 1940 niet langs kwam. Een paar uur loop je er snel rond. Vergeet niet om ook buiten het museum om ook eens op kazematjacht te gaan. De hele stelling is nog intact. Wij liepen naar kazemat IX, helemaal op het einde van het sluizencomplex. Een stukje lopen, maar met de beloning van een niet dichtgemetselde ingang. Een tip is de zaklamp. Het is aardedonker en zonder zaklamp zag ik niet veel en ben dus niet ver gegaan, maar het is mooi om te zien hoe een ongerestaureerde bunker er uit ziet.
Een keer terug dus, met lamp en voldoende brood voor meer spanning en sensatie.