Ik ga vaak fietsen aan de andere kant van de grens omdat ze daar zo goed uitkijken voor fietsers, een logische keuze gezien mijn fietsgelazer van de laatste tijd. Dacht ik tenminste. Want vandaag was alles anders. Als eerste wordt ik vlak voor de grens net niet van mijn fiets gereden door een Oosterbuur in een gepimpte Golf en als de tinteling in mijn vingers (van de klap die ik van schrik op de Golf gaf) verdwenen is, ziet een automobilist mijn niet als ze een binnenbochtje tegen het verkeer in neemt. In beide gevallen lloopt het goed af. Ik heb de vingers aan de rem en reageer net zo ad-rem. Even later, ik ben op de terugweg, komt er een landgenoot aan als ik van rechts kom. Ik knijp in mijn remmen, maar de landgenoot is mij voor en staat al stil. Heel bijzonder. Ondertussen, gedoe met automobilisten is natuurlijk slechts een kanttekening zolang men niet terecht komt op de motorkap, fiets ik heerlijk. De wind waait langs de blote benen, het is lente ten slotte, en met volle teugen neem ik de zonnestralen tot me. De snelheid zit er goed in, ik fiets het hele stuk met een gemiddelde van 30.31, een verbetering van 0.91 vergeleken met gisteren. Na een nacht met bar weinig slaap en uren gezit in een persbankje geen slecht resultaat.
Als ik, na een lange dag in de diverse zittingszalen van de Beschuitstadse rechtbank, op het station kom staat er een boemelschroothoopgeval klaar richting Textielstad. In Koekstad is iemand voor de trein gesprongen (nog geen info of het ook fataal was) en er is een noodtreintje aan het boemelen. Het geval is vol, maar ik kan nog net een plek vinden in het (vouw)fiets gedeelte en schenk een kop koffie in. Halfvol, zodat het er bij plotse schokken niet uitfloept over mij heen. Bij het eerstvolgende station gaat het al mis. \ Ik heb al gemerkt dat de machinist denkt dat hij een formule 1 rijder is, de snelheid zit er stevig in. Maar dat hij op dezelfde manier zijn remmen gebruikt, nee, dat had ik niet verwacht. Halverwege het perron slaan de remmen aan, val ik net niet van het klapbankje en gaat mijn koffie met een grote klets om. Meteen is het een grote zooi. Ik ren naar het toilet aan de andere kant van de volle trein en haal wat papieren handdoekjes in de hoop de schade enigzins te beperken maar het is te laat. De trein bonkt door de snelheid zo heen en weer dat ik meer bezig ben om mezelf overeind te houden, dan dat ik daadwerkelijk wat schoon kan maken. Zeker als ik bij de volgende stop opnieuw bijna onderuit ga door het accelererende remvermogen van de machinist. Ik dep links en rechts wat en als ook medepassagiers geen aanstalten maken om aan de kant te gaan zodat ik nog wat kan schoonmaken, laat ik het erbij zitten. Ik ga zitten en grijp me stevig vast als we het volgende station binnenrijden. Nog net op tijd.
Midden in de nacht gaat twee keer achter elkaar de telefoon. Krien heeft de avonddienst en dus piket. Het is de politie, er ligt een auto in de sloot en er staat een huis in brand. Het licht gaat aan en de laptop komt tevoorschijn. Terwijl ik probeer om door te slapen, mijn wekker loopt om half zeven af, tikt Krien driftig berichten. Als ze bijna klaar is bedenk ik dat het een uitgelezen moment is om de Twitter van de baas bij te werken. Even later zitten we beiden rechtop in bed. Niemand haalt ons nog in met het nieuws!
Willem, de Torenstadse wielervriend in wiens kielzog ik de Ventoux mocht beklimmen, in de Wielerrevue. Het blad wilde hem vanwege zijn fiets, een waarmee Paolo Betiini in zijn Mapei-tijd ooit op reed. Een prachtfiets, dat is zeker. Maar Willem is ook een prachtmens. En een verdomd goede fietser.
Pijn is fijn merk ik als ik tegen de wind in bater aan de andere kant van de grens. Het onoverbrugbare gat in mijn vaste rondje is fietsbaar gedicht en ik voel me weer helemaal goed. Een uur geef ik mezelf, een uur om rond te gaan voordat ik weer thuis moet zijn. Ik lig plat in de beugel terwijl mijn benen malen totdat het pijn doet. En dan nog een beetje meer. Mijn rug en schouders protesteren maar ik wil door. Ik drink mijn bidon tot op de laatste slok leeg en ga door. De banden suizen over het asfalt en de rem probeer ik zo weinig mogelijk te gebruiken. Af en toe moet ik even inhouden om een hondenuitlater, hardloper of skeeler in te halen. Ik zet vervolgens direct weer aan en snij bochten aan als een mooi stuk kaas. Dan ben ik bij het valse plat met tegenwind. De teller komt niet onder de 30 als ik stak langs de lijn fiets. Mijn gemiddelde kruipt omhoog tot op de laatste meters die ik rij. Als ik thuis kom heb ik exact 29,4 kilometer gereden met een exact gemiddelde van 29,4. Kan het nog mooier?
Ik was er zelf weer van onder de indruk. Mijn Harm Job schilderij bij Jongensjulliegaanverkeerd aan de muur. Ik had 'm al een aantal jaren niet meer gezien en het weerzien was fijn. Ik was weer helemaal trots.
Nu hebben deze trouwe blogvolgers natuurlijk een waanzinnig mooi appartement in Wernsfelt, met een uitzicht om U tegen te zeggen. Maar de Harm Job hangt erg mooi tussen al die andere prachtige meubels en vloer. Deze zomer maar eens uit proberen of het balkon ook zo'n mooi gevoel geeft als de zon schijnt.
Fluitende vogeltjes, gillende kinderen, rinkelende kattenbelletjes en een bezoek aan het tuincentrum, het is lente! De planten uit de winterstalling staan weer buiten, net als het tuinmeubilair, de kruidentuin is weer volgepot, het is echt een moment om even buiten te bloggen. Straks stap ik nog even op de reesfiets voor een lekker rondje, maar eerst rustig een lekker appeltje eten en genieten van het mooie weer. Hmm...
In Wernsfelt (bij Torenstad)bij de ApHap met een bliepbliepmachine in de nieuwe supermarkt. Fantastisch, ik wil het ook, shoppen in Textielstad met een bliepbliepmachine op zondagmiddag.
DE BILT (ANP) - Na een weekeinde dat meer weg heeft van eind november dan eind maart wordt het na het ingaan van de zomertijd eindelijk lente, voorspelt het KNMI. ,,Het ziet ernaar uit dat komende week de eerste warme lentedagen opleveren'', aldus het KNMI. De temperatuur zal naar verwachting ook in De Bilt boven de 15 graden uitkomen. En de kans is groot dat het warme en droge weer langere tijd aanhoudt. Volgens het KNMI wordt de 15 graden meestal al in maart overschreden. ,,Maar soms laat de eerste lentewarmte langer op zich wachten.'' Vorig jaar werd het pas op 20 april warmer dan 15 graden. Maar dat was dan ook uitzonderlijk laat. Maart vorig jaar sneeuwde het bovendien en behoorlijk ook. In het weekeinde moeten we nog even door de zure appel heen bijten. Zondag kan het zelfs gaan hagelen.
Hij ziet er beroerd uit, maar nader onderzoek wijst uit dat het probleem van de een- en meercellige kiewwormen over is. Komende week nog een keer behandelen en 25% van het water verversen en ze moeten er weer tegen kunnen. Super dus. Mr. T-Rex, dank voor de lift. Er staat vast nog wel wat lekkers in de kelder voor aan het eind van de middag!
Het einde van een lange, lange vrijdag in rechtbankland. Een heerlijke sappige appel, een ruim plekje in de stoptrein en het weekend voor de deur. Goed gevoel. Genoeg ellende gezien in zaal D van de Beschuitstadse rechtbank. Tijd voor wat vrolijkers. Even geen bloedbaden, smeerlappen, boze familieleden, politieuniformen of toga's meer. Een lekker biertje, dat zou er wel ingaan. Wie weet. Here comes the weekend!
"Het is een acht geworden" aldus mechanicien Vakbondshenk. Mijn verkreukelde achterwiel was afgelopen week al recht gezet, maar Vakbondshenk dacht dat er toch wel een nieuw velgje op moest. Voor de zekerheid. Een zoektocht leidde naar de werkplaats van de grote mechanicien, de 75 jarige Meindert, klupmechanicien van de grote Textielstadse wielerklup. Hij heeft het wiel vakkundig onderzocht en concludeerde dat er niets maar dan ook niets mis is met het gerepareerde wiel en gaf Vakbondshenk een acht voor het geleverde werk. Zondag fiets ik dus op een acht rond. Met een big smile.
"Mogen we er even bij komen zitten?" Ah, de dames van de parketpolitie zoeken even een rustig plekje om even te bellen en te achterhalen waar een gezochte boef uithangt. Dan komt er een lading aan vodjes, papiertjes en nog meer stukjes papier tevoorschijn. Het zijn de aantekeningen van agente Zowasjijerookweer, die vervolgens driftig aan het zoeken gaat. Het ene papiertje wordt achtersyevoren op de kop gehouden en een andere drie keer opengevouwen. Dan duikt plots het telefoonnummer op dat ze zoekt. Ik kan het niet laten om op te merken dat er hele mooie kleine notitieboekjes bestaan waar je moeiteloos al je aantekeningen in kan maken. Dan gaat de telefoon en moeten er aantekeningen gemaakt worden. Ik zie het al misgaan en scheur vast een velletje uit mijn blok. Voor de collectie.
Inmiddels is bekend dat Opavandeoverkant sinds zondagnacht in het ziekenhuis ligt en drie operaties achter de rug heeft. Hij ligt op de IC. Vanaf deze plek wil ik Opavandeoverkant en Omavandeoverkant en alle anderen heel veel beterschap en sterkte toewensen. Ik hoop dat hij snel weer wat opknapt.
Nieuwe kleuren op harmjobinhetwild. Het werd tijd voor verandering. Sommige pagina-elementen zijn weg, andere zijn er bij gekomen en dat zal ook nog wel even doorgaan. De inspiratie voor het kleurenpatroon heb ik van mijn linkerbeen. Dat toont inmiddels alle kleuren van de regenboog en ik verwacht de komende dagen meer moois.
Martin Brozius is niet meer. Nooit meer "Ren je rot!!!!!!!"
Maar weer eens een plaatje van de katten. Als de heren niet naar buiten willen vanwege de regen en zo bij elkaar gaan liggen, tsja, dan moet ik daar wel een plaatje van schieten.
Opnieuw een verrassing op het fietsshirtvlak. Krien komt thuis met een tweetal prachtige Studio Sport fietsshirts. Een cadeau van collega Gradje. Van beide shirts zijn er maar 50 gemaakt, ik heb opnieuw iets bijzonders voor de collectie. Helaas zijn ze in de maten XS en XXL, zodat je me er niet snel in zult zien fietsen. Maar dat geeft niet, dit zijn echte verzamelshirts. Dankdankdank collega Gradje!
Link voor de liefhebbers. (en dan nog een kleine oproep... heeft iemand nog kledinghangers over? inmiddels kom ik aardig tekort...)
Hij komt het speciaal even brengen, Pleitmevrij. De opnames van onze figureeractie voor zijn bewakingscamera afgelopen weekend. Gelukkig niet in een plastic tasje. De beelden moeten prachtig zijn. Ik heb ze nog niet bekeken, maar dat gaat nog wel gebeuren. Als we er goed opstaan, dan komen we vaker langs. Alhoewel, dat doen we ook als we er niet goed opstaan.
Het is altijd mooi foto's maken met de glasgevel van de gemeente op de achtergrond. Zeker als de zon lekker verblindend fel schijnt. Dan doet mijn telefooncamera het heel goed.
In de perskamer gaat de Strida met een slot aan een bureaustoel vast. Wie 'm nu nog wil jatten moet onhandig met fiets en stoel door de beveiliging van de rechtbank heen. Verder verlies ik mijn ultramobiel niet uit het oog.
Eencellige en meercellige parasieten. Opnieuw ziekte in de vijver. De meercellige is nog van vorig jaar (met dank aan een kadovis) en de eencellige is nioeuw. Met dank aan de reiger die laatst onze vijver bezocht en behalve een aantal goudvissen opslokte ook een ziekte achterliet.
De vijver ziet dan op dit moment ook groen van ergernis en medicatie. Nu maar hopen dat ze het gaan overleven. Zo niet, halen we de vijver leeg, maken 'm goed schoon, paar dagen droog en dan opnieuw vullen. Tenslotte wil ik deze zomer heerlijk in de zon langs het water naar de visjes kijken.
De eerste lentetocht is een succes. Om kwart voor tien is de opkomst bij Chez Nous groot, de koffie klaar en heeft iedereen er zin in. Ik ga deze ochtend met de "langzame" groep mee, de jongens en meisjes die het afgelopen winterseizoen niet (zo vaak) op de fiets zaten. Het is tijd om weer eens gezellig te fietsen met fratsen. Een van de fratsen is al snel duidelijk als blijkt dat de wind uit Twikkeldorp komt. Er staat nog een uitdaging open nadat ik de afgelopen twee weken een aantal keren door het beeld van een bewakingscamera ben gereden van advocaatje Pleitmevrij's kantoor. PMV was diezelfde tijd ziek en niet in staat de beelden echt goed te bekijken en op Youtube te zetten. Ik moest maar met de hele ploeg komen. Zo gezegd, zo gedaan. Ter hoogte van de brug over het kanaal krijg ik de regie over de route van de routeman en deel iedereen mee dat we "even gaan figureren" voor de camera. Het woord figureren wakkert bij alle fietsers een oeracteergevoel aan, na het succes van de opnamen in VJLOG wil iedereen door het beeld fietsen. Maakt niet uit welk beeld(*), waar of waarom. Even later staan we voor het kantoor en zijn de opnamen zo klaar. Dan dwalen we verder. Verdwalen we verder, want er worden vreemde keuzes gemaakt. Ik voel me erg thuis in deze rit, er worden dezelfde beslissingen genomen die ik zelf ook altijd maak. Zo vinden we plots de fietstunnel onder de snelweg terug en nemen we een binnendoor over het meubelplein in Industriestad. Een perfect warrige route die ik zelf niet kan verbeteren.
Nou ja een beetje dan. Verderop raakt het peloton in een splitsing en worden er twee thuisroutes gereden. In Textielstad gaat het mis. Plots slaat er iets vast en schiet mijn fiets onder me weg, kop ik met mijn kin een hekje en lig ik languit op straat. Ik sta snel weer op en neem de schade in ogenschouw. Ah, een krom wiel, een scheef stuur maar niets geen schade aan mijn kleding. Op mijn kin een klein wondje en ik voel dat er een paar mooie glippen zitten op mijn been. Ik zet het stuur recht en even later hobbelen we naar ons thuishonk. Even een pilsje voor de schrik. Mijn fiets breng ik een dezer dagen maar naar Vakbondshenk, de mechanicien. Kijken hoe groot de werkelijke schade is. "Wielrennen is vallen" schreef de Volkskrant vorige week al in een speciale wielerbijlage. (online versie) Het klopt, maar ik hoop wel dat het hiermee is afgelopen met het gelazer dit seizoen.
Auw. Eigenlijk moet het verboden worden. Zo'n lekkere taart na een avond (steen)grillen bij Mr. T-Rex thuis. Ik zit vol, zo vol als ik de hele week nog niet gezeten heb. Burp. Auw. Burp.
Het is eigenlijk wel een mooi kunstwerk, de plaszuil in het centrum van Textielstad. Misschien is het een idee voor de stad om alle kunstwerken in de stad hydraulisch te maken. Met een sensor die waarschuwt voor naderende vrachtwagens. Of gaat onze burgemeester er dan weer tegenaan rijden?
Als de Sukkelvan#18 al wakker geweest zou zijn, dan was hij waarschijnlijk uit z'n bol gegaan. Beide kattenbeesten zitten op "zijn" schutting (die ooit is gebouwd door bouwbedrijf HeJa van Baasje en zijn broertje), te loeren naar de staartloze vissen. Als die vissen er nog zijn tenminste. Want vrouw en kidz van de Sukkelvan#18 zijn al enige tijd niet meer gesignaleerd. Weg? Of is de vijver plots dichtgegooid? In dat geval is het misschien tijd voor een telefoontje naar Misdaad Anoniem... Vanavond maar eens een kijkje over de schutting nemen tijdens het etentje bij Mr. T-Rex thuis.
Bij thuiskomst heeft Krien een verrassing voor me. Het officiële shirt van het Skil-Shimano team. Een kadootje van het team voor mij! Wow! Ik ben even stil maar sta twee seconden later als een halve zool te springen van blijdschap. Wow! Het shirt komt zo uit het magazijn van de ploeg en werd vandaag meegenomen door iemand van de ploeg die bij ons in de studio was. Nogmaals wow!
Mocht je vandaag iemand in een Skil-Shimano shirt tegen komen in de stad, sorry, kan het nog niet uitdoen.
KlaasKat en Oli4Kat hebben het al in de bol. Ze dartelen sinds zonsopgang al door het huis en zijn ultrablij. Net als hun baas. Want vanmiddag om 12.44 uur begint de astronomische lente. Tijd voor zon, korte broeken, een hangmat en iets koels...
Op weg naar het station maak ik een omweggetje. Het kan, met de ultrabike ben ik zoveel sneller dan te voet. Onderweg maak ik een korte stop bij Herman in de zon (op een terras). Dan ga ik verder. Heerlijk zoveel vrijheid en wat is het eigenlijk maar een pokke-eindje naar de rechtbank. Ik heb nog maar een minuut of vijf nodig, waar ik eerder een kwartier over deed.
Algehele hilariteit in de Provinciestadse rechtszaal. In de strafzaak tegen een oplichter is, behalve een eis van celstraf, een ontnemingsvordering aan de orde. De officier van justitie schat de winst die de oplichter heeft gemaakt op pakweg anderhalve ton. Dat is minder dan de man heeft verdiend met z'n oplichtingspraktijken, maar het Openbaar Mysterie heeft al rekening gehouden met de "beroepskosten", de duizenden euro's die de man uitgaf aan valse papieren die hij gebruikte bij zijn "werk". Dan is de advocate aan het woord. Luidkeels betoogt ze dat daar toch een flinke korting bovenop moet komen. Want haar cliënt heeft veel meer kosten gemaakt. Dure Armanipakken ter waarde van zeker tienduizend euro bijvoorbeeld, die hij nodig had om betrouwbaar over te komen. En duizenden euro's die hij uitgaf aan taxi en hotelkosten. Op de publieke tribune hebben ze het niet meer van het lachen. Een van de slachtoffers in de zaak doet het bijna in haar broek als ze hoort wat de advocate allemaal uit haar toga schudt.
Het is maar twintig minuutjes. Krien loopt haar nieuwe hardloopschoenen warm en ik gebruik de tijd om even wat zinloos rond te trappen op de bok. Kan ik meteen mijn nieuwe shirt uitproberen, kadootje van S-Anne en Buuv. Supershirt, hij kan lekker ver open als het zweet na tien minuten van mijn rug stroomt.
Even een kopje thee drinken in de tuin loopt uit op een barstensvolle groenbak. Krien heeft een vrije dag en plots staan we als debielen te knippen, snoeien, schoffelen, harken en vegen. Gelukkig is er nog wel even tijd voor een kopje op de schutting. Tot grote vreugde van KlaasKat.
Ik kan nog net oversteken voordat deze wegpiraat mij van de sokken scheurt. In het 30 km gebied gaat deze "sportieve" bestuurder zeker rond de 80 als het niet harder gaat. De 200 tot 300 meter, die er tussen ons is op het moment dat ik oversteek, is binnen no time weg. Van de verkeersregels trekt deze bestuurder zich niets aan, zijn grootste zorg is het passeren van de verkeersdrempels, die hij neemt als zijn het chicanes. Links, rechts, zonder op te letten op ander verkeer racet hij door de straat. Tijd voor een vermelding in de nieuwe rubriek "wegpiraat van de dag". Vanaf nu gaan ze allemaal zonder pardon op de gevoelige plaat met kenteken en al. Ik heb zo mijn buik vol van asociaal verkeersgedrag. Aanpakken die handel. Als ik in het zuiden woonde, wist ik het wel!
Uit de computer klinken spannende stemmen, korte radioberichten van ver weg. De koppeling van de spaceshuttle wordt online uitgezonden. Vol spanning volgen we het laatste uur van de koppeling en het is dan ook een opluchting als plots "station docked" klinkt.
Het ISS is de komende tijd vanuit de achtertuin te zien. Reken hier uit wanneer je omhoog moet kijken.
Over 5 jaar fietst ie mee met de fietsklup. Het zoontje van Oom Krattenstapelaar. Dat vertelde hij me vanmiddag, op de fiets, waar anders. Nu moet zijn vader hem nog even een beetje aandrukken (kun je mooi help'n drukk'n), maar voordat we ieders onze eigen weg gaan, roept hij me nog na, 5 jaar.
"Veel heur heb ie nie op de kop, neem maar zo'n dingetje mee. of twee". Ik ben bij fietsenmaker Benno T. om mijn helm te ruilen. De helm, een kado van de buurt voor mijn verjaardag (ze weten allemaal dat ik wel eens om lazer met de reesfiets), is een beetje aan de grote kant. Fietsenmaker Benno heeft geen zelfde exemplaar meer in huis, maar begint ijverig met dozen vol helmen te sjouwen. "We komen er wel uit" zegt hij als ik erop wijs dat deze exemplaren allemaal duurder zijn. En we komen er ook uit. Hij gooit er nog twee buffs bij, "als der een bezweet is kan ie wissel'n" en "dan fiets ie ook nog een beetje met mien naam rond". Een echt ouderwets zaakje. mooi.
En dit is 'm dan, mijn nieuwe Lazer. Laten we hopen dat het niet al te letterlijk genomen wordt.
Het voorjaar hangt daadwerkelijk in de lucht. Aan de overkant zijn de kidz van #13 de auto aan het wassen. Los van het feit dat het nodig was, is het een vermakelijk tafereel. Een emmer en tuinslang kunnen ze waarschijnlijk niet vinden, want ze zijn druk bezig met een roze prullenbak, een limonadekan en een plastic beker. Voorzichtig wordt er af en toe wat water over de auto gegoten. Net zo voorzichtig wordt het schoon. Nu de onderkant van de portieren nog.
Ik ben weer ultramobiel op pad. De Strida in het bagagerek, de nieuwe rugzak vol met alles wat ik maar weer nodig kan hebben op een werkdag, inclusief internet, pleisters (?), koffie van Le Chat Noir en een iPod vol met zonneschijnmuziek, vandaag Linton Kwesi Johnson's "Forces of Victory" uit de verre jaren 80...
Rond 18.20 fiets ik een paar keer door het beeld van de bewakingscamera van Pleitmevrij. Dan fiets ik verder. Ik wil vandaag 70 kilometers fietsen, dus tijd om te stoppen of te pauzeren heb ik niet. Ik fiets een ruim rondje Textielstad en ontdek allerlei nieuwe stukje route. Een lange fietstunnel onder de snelweg bijvoorbeeld. Nooit geweten en ik twijfel of ik 'm ooit terug kan vinden. In Oelewappersgehucht dender ik met een snelheid van boven de 30 over het klinkerweggetje en verhoog mijn snelheid zelfs op het kasseienstuk. Het rammelt van alle kanten en ik fiets echt breed lachend het gehucht weer uit. Uiteindelijk moet het lichtarmbandje om, het wordt langzaam duister. Met 71,54 op de teller kom ik thuis. Heerlijk.
Hij is zo stoned als een kikker of gewoon een hele koele kikker. Vast staat dat hij een geile kikker is. Bij Buur#15 was dit tafereel afgelopen zaterdag te zien. Een kikker die aan het paren is met een jonge Koi. Hoe moeten we de nakomelingen noemen? Kikkervisjes? Viskikkers?
Nederlanders moeten gemiddeld 15 minuten werken om één Big Mac te kunnen kopen. De Nederlander bevindt zich hiermee in de top vijf van koopkracht berekend op basis van de prijs van een Big Mac, zo blijkt uit de jaarlijkse Big Mac Index. In vergelijking met andere Europese landen is de prijs van de Nederlandse Big Mac, met € 3,15 relatief laag. De duurste Big Mac wordt dit jaar in Noorwegen verkocht, hier kost de hamburger € 4,88, Polen is het goedkoopst met een prijs van € 1,47.
Het adviesbureau stelde dit jaar voor de achtste keer op rij de Big Mac Index op voor 29 Europese landen. De Big Mac is een internationaal product, dat in ieder land van dezelfde producten en met dezelfde productiemiddelen wordt klaargemaakt. Hierdoor kan de prijs van de Big Mac worden gezien als ijkpunt voor de koopkracht. Hiervoor wordt de prijs van de Big Mac in een land gerelateerd aan het inkomen om te bepalen hoelang er gemiddeld per land gewerkt moet worden om één Big Mac te kunnen kopen.
Koopkracht voor één Big Mac
Een Nederlander moet gemiddeld 15 minuten werken om één Big Mac te kunnen betalen. Hiermee staat Nederland op nummer vijf van de ranglijst. De twee uitersten in de lijst zijn op de eerste plaats Luxemburg en op de laatste plaats Bulgarije. De inwoners van Luxemburg hoeven slechts 11 minuten te werken voor de burger, terwijl de inwoners van Bulgarije met 57 minuten ruim 5 keer zo lang moeten werken voor het broodje. De prijs voor één Big Mac in Bulgarije is relatief hoog (€1,93) en het besteedbaar inkomen per hoofd van de bevolking relatief laag. Opvallend is ook dat inwoners van het Verenigd Koninkrijk een zeer lage prijs betalen (€ 2,25) en relatief kort moeten werken (12,5 minuten) om de Big Mac te kunnen betalen.
Nederlandse Big Mac relatief goedkoop
Dit jaar is de prijs van de Big Mac in Nederland met 5% gestegen, van € 3,= naar € 3,15. In 15 van de 29 onderzochte landen is de Big Mac duurder dan in Nederland. De gemiddelde prijs van een Big Mac in Europa is € 3,04. Dit is een stijging van 6% ten opzichte van 2008. De prijs in de Eurolanden ligt een behoorlijk stuk hoger, gemiddeld € 3,28. Noorwegen is voor het eerst dit jaar het duurste land waardoor Zwitserland verstoten wordt van de eerste plaats. In vergelijking met 2008 (€ 3,77) is de Noorse Big Mac 29,5% duurder geworden(€ 4,88). Voor de voordeligste Big Mac kun je het beste naar Polen, waar het broodje € 1,47 kost.
Zweden is de grootste daler dit jaar.
In 2008 stonden ze op de 2e plaats, dit jaar staan ze op de 12e plaats. De prijs van de Big Mac in Zweden is met 46 eurocent gedaald, in het land zelf is de prijs echter gestegen met drie kronen. Het verschil is het gevolg van een daling van de waarde van de Zweedse kroon ten opzichte van de euro.
Ook het Verenigd Koninkrijk is met een prijs van € 2,25 gedaald in de ranglijst van plaats 17 naar plaats 24, zowel door de dalende prijs als door de dalende wisselkoers. In Letland is de prijs flink gestegen, het land is van de 25e plek naar de 6e plek gestegen. De prijs voor een Big Mac is gestegen met 1,10 Lats, een procentuele stijging van 73,3%. Daarnaast is de wisselkoers van Letland het afgelopen jaar licht gestegen.
Een weekend lang verjaardag vieren mondt uit in een kast vol kadootjes. De mooiste verrassingen met de liefste wensen, twee dagen lang loop ik te gloeien van geluk. Twee componenten springen er uit. Wielrennen en bier, lekker bier dan. Van het laatste staat, behalve de bijna complete collectie van de Scheldebrouwerij en de bijna complete collectie van Rodenburg, het nodige in de kast. Heerlijk, ik wil bij deze de gulle gevers uitnodigen om samen met mij de flessen te komen legen. Op wielrengebied gaat het nog verder, een mooi shirt, het Holland Sport wieler tenue (nog in bestelling) , fietsokjes, een nieuwe helm, handboeken, gelletjes en een training op de wielerbaan! Superspannend allemaal! Iedereen bedankt voor de gezelligheid en de mooie dingen. Volgend jaar doen we het gewoon nog een keer!
Weinig blogjes sinds vrijdag. Een sjoelavond, mijn eigen verjaardag, van vroeg in de ochtend tot vroeg in de volgende morgen vol met gezelligheid, fijne mensen en stapels kadoos, ontbijten met een tafel vol logees, de nazit van de laatste winterfietstocht (reed mijn eigen, maar daarover later meer) tot aan de pizza's om zeven uur, gevolgd door de verjaardag van Omavandeoverkant. Behalve een enkele Twittertje gewoon geen tijd voor het WWW. Volgende keer beter...
De Pieperdepiepstraat is een eenrichtingsverkeerstraat. De laatste tijd vliegt de ene na de andere auto van de verkeerde kant door de straat. Levensgevaarlijk met al die kinderen hier. Daarom vanaf nu de overtreders op de gevoelige plaat, aan de schandpaal ermee! Bovenstaande bus stond gisteren nota bene verkeerd om twee parkeerplekken in te nemen, terwijl er toch al een tekort is. Dubbel aan de schandpaal dus.
De winnaars; Opavandeoverkant en Buurman Krattenstapelaar.
Een tweede plaats gisteravond met de straatsjoelcompetitie. Een hele bijzondere avond, qua worpen dan. Buren die altijd hoog gooien, bakken er van tijd tot tijd niets van terwijl anderen weer de worp van hun leven hebben. Ik behoor tot de buitenklasse, het is altijd afwachten wat het wordt en ik baal echt vreselijk als net de laatste steen er half uit blijft steken en de 100 zo niet gehaald wordt. Het kost ons de eerste plaats. En dan een vraag die tijdens het sjoelen in me opkwam; zit sjoelen ook in de inburgeringscursus?
Het is niet meer van deze tijd, het telefoonboek. Al jaren verdwijnt het ding, hupsakee, bij het oud papier. Volledig achterhaald. Zonde van het geld, zonde van de bomen, zonde van de moeite en zonde van de tijd die ik er nu in moet steken om het ding weer terug te brengen naar de leverancier. Ik heb hieronder een lijst met antwoordnummers gevonden, misschien is het een idee dat iedereen zijn telefoonboek terugstuurt naar de leverancier. Wie weet stoppen ze een keertje met het verspreiden van dit onding.
Vrijdag de dertiende. jawel. Het begint vanmorgen rond negen uur. Samen met Krien ben ik voor een uitspraak van de rechtbank gekomen. Negen uur precies staat ie. Omdat we kort voor negenen nog ergens in het Beschuitstadse verkeer vast zitten, bel ik de bodebalie om door te geven dat we voor de uitspraak komen. Uiteindelijk zijn we op tijd. Dan blijkt plots dat de uitspraak pas om 1 uur staat. Heen en weer gebel volgt. Dan het nieuws, het gaat toch door nu. We rennen naar de zaal en nemen plaats. Dan wordt de verdachte in de zaak van kwart over binnen gebracht. Huh? Bode Goedlachs komt vertellen dat het toch niet doorgaat en als de rechtbank binnenkomt en plaats neemt, springen wij op en verlaten de zaal. Later in de ochtend koop ik een treinkaartje op het Industriestadse station. Wat ik ook doe, de automaat weigert om een kaartje uit te geven. Keer op keer komt er na twee minuten een storingsmelding met bon. Uiteindelijk lukt het me om een kaartje uit een andere automaat te halen. Boven mij, op het perron, wordt inmiddels omgeroepen dat de trein naar huis "over tien miuten" aan zal komen. Vertaging dus. Als ik eindelijk de trap op ben, gaat de fluit van de conducteur en kan ik nog net in de trein springen. Vrijdag de dertiende?
De vruchten van een Strida tekenen zich al af. Omdat we allebei vanmorgen in de rechtbank moeten zijn gaat de übermobiel achter in de kofferbak van Mannetje. Nadat we daar klaar zijn, rij ik mee naar de studio. Op de parkeerplaats gaat de übermobiel uit de kofferbak en even later fiets ik, onder een heerlijk lentezonnetje, naar het station. Klikklak gaat de fiets, ik besef nu dat ik vanaf dit moment behoor tot de categorie lastige reizigers met vouwfietsen, in de trein en uiteindelijk ben ik thuis. Geen zoektocht op het stationsplein naar mijn, verplaatste, fiets, niets van dat alles, alleen een heerlijk ritje in hetzelfde lentezonnetje.
Ik ben de hele ochtend al bezig met het beantwoorden van telefoons, sms-jes, openmaken van kaartjes en het lezen van digitale groeten. Dank iedereen. Kom zaterdag even langs in de Pieperdepiepstraat voor een hapje en een drankje!
Natuurlijk moest hij naast het bed staan vannacht. Mijn verjaardagskado. Een echte Strida. Vanaf nu ben ik übermobiel. Niet alleen op de digitale (snel)weg, maar ook op de echte weg. Treinuitval, enorme stukken lopen naar het werk, het is allemaal over. Ik stap gewoon op mijn übermobiel en fiets er een eind op los. Fantastisch!
Stiekem had ik er al eens naar gekeken. Twee weken geleden zelfs nog een rondje door Torenstad gemaakt met het probeerexemplaar uit Nicovriend's fietsenwinkel en droomde ik er al van. Zowieso heb ik al een fietstik, als het aan mij lag stond het hele Kluphuis vol bijzondere exemplaren. Mijn "miljonairsdroom" (wie heeft 'm niet?) gaat nooit over dure auto's of grote huizen, nee, over bijzondere fietsen en een enorme fietsenkelder. Ik ga zo mijn eerste rondje maar eens maken.
Ook zo'n mooie fiets of gewoon een heel bijzondere?
Het is bijna volle maan en de hemel is helder. Door mijn oordopjes door hoor ik het geratel van de ketting over de tandwielen en het zoeven van het bokje. Meer niet. Het is heerlijk, halverwege gaat het jasje uit, ik damp en de zweetdruppels rollen van mijn rug en voorhoofd. Ik trap stevig door op de tonen van New Race en met de perfecte gitaarsolo maak ik een eindspurt. Ik ben als eerste over de finish in mijn eigen race.
Opeens duikt hij ineen. Klaas is op straat en ziet plots het paardenbeeld in de vensterbank van de overburen. Dan sluipt hij voorzichtig de stoep over en neemt een kijkje.
Opnieuw een reden om alle wapens om te smeden naar ploegscharen, alhoewel het ook fietsframes mogen zijn. De Oosterburen hebben er wel een mooie term voor, Amoklauf...
Een lange maar bevredigende werkdag vol met mooi nieuws. Niet alleen de tbs-verlenging in de zaak Maartje Pieck of de vrouwelijke stalker die achter de politieman aanzat, de terechte celstraf voor twee straatroven (sorry, maar als je deze dingen doet zonder reden en zonder spijt dan verdien je gewoon een lange celstraf), de vreemde kronkels in het hoofd van de afperser. Nee, ook de Oostblokkistaanse winkeldieven-zitting levert een pracht van een bericht op. Het nieuws, er zijn zoveel bendes actief in ons land, dat ze elkaar letterlijk voor de voeten lopen in een poging om drogisterijen leeg te roven. Aldus twee verdachten van georganiseerde winkeldiefstal die de rechters vertelden dat ze soms rechtsomkeert moesten maken omdat er al een bende actief was in de uitgekozen winkel. Enigzins op de tenen getrapt ook, "ze gebruikten dezelfde methodes en zelfs dezelfde tassen". Heel professioneel ook. Een lijst van winkels van één enkele firma, een auto met een verborgen opbergplek, duidelijke rolverdeling en twee maal per week transporten van de gestolen spullen naar de thuisbasis in Oostblokkistan. De schade enorm. Reken maar uit, 5 tot 6 winkels per dag, waar 58,5 producten gemiddeld werden gestolen, vijf dagen per week en dat gedurende een aantal maanden. Een hele tevreden dag dus. Vooral omdat ik zojuist nog informatie over een andere strafzaak krijg en snel een bericht ga tikken. Dan heb je wel een biertje verdiend dacht ik zo...
Tot slot een hilarisch filmpje, hoe pak je winkeldieven echt aan?
Inmiddels ben ik alweer zo lang rechtbankverslaggever dat "oude" zaken opnieuw de revue passeren. Zo zit ik vanmorgen bij de tbs-verlenging in de zaak Maartje Pieck. De achterkleindochter van de beroemde plaatjesmaker Anton werd in 2000 vermoord in Gristenstad. De zaak maakte indruk indertijd. Vooral de brute en onverwachtse aanval en het hulpeloze van het meisje staat me nog bij. Net als het voelbare verdriet in de rechtszaal tijdens de berechting van de dader. Sinds de definitieve veroordeling is er alweer acht jaar voorbij. De dader, Jan H., zit sinds twee jaar in een tbs-kliniek. Van de 15 jaar gevangenisstraf die hij van het hof kreeg, zat hij in totaal 7 jaar daadwerkelijk uit. Al twee jaar lang is men aan het sleutelen om tot een behandeling te komen. Duidelijk is dat het nog wel een tijdje gaat duren voordat Jan H. als een vrij man over straat kan lopen. Kans op een honderd procent genezing is er niet, aldus de behandelende kliniek. Als ze tot een verbetering van de helft komen zijn ze al blij. Een terugkeer in de maatschappij is niet uitgesloten, maar er moet wel heel veel gebeuren voordat het zover is. Jan H., anti-sociale persoonlijkheidsstoornis en ,narcist is het vooral niet eens met feit dat hij ook omschreven wordt als een psychopaat. En dat is hij niet. Hij heeft dan wel deze daad begaan, maar een gewetenloze gek, zo wil hij niet bekend zijn. Interessanter is de advocaat van Jan H., een van de Tweeling advocaten. Hans of Willem, ze zijn bijna niet uit elkaar te halen, wil uit principe een tbs-verlenging van 1 jaar. Zo is de voortgang van de behandeling beter te volgen, aldus de welbespraakte raadsman met de priemende ogen. Over twee weken wordt duidelijk hoeveel verlenging er komt, een of twee jaar. Ik ga uit van twee, en dan nog eens twee over twee jaar, gevolgd door een zelfde twee jaar over vier jaar.
Als ik het zie staan moet ik even glimlachen. Maar als even later de machinist de aanwijzing braaf zie opvolgen word ik wel een beetje ongerust. Ik zit, onderweg naar de rechtbank in Provinciehoofdstad, in het treinstel ervoor namelijk en vraag ik me wel af wie er nou achter het stuur zit.
Rechter Stoofvlees maakt eigenlijk altijd korte metten. Met lastige advocaten, stotterende officieren, liegende verdachten. Ook vandaag weer. In de snelrechtzaak tegen een Stokbroodkaasenwijnlandse voetbalsupporter onderbreekt hij de zitting halverwege om de officier van justitie naar haar werkkamer te sturen om daar een lijstje te halen. Niet omdat hij de lijst nou per se wil hebben, nee, het is de aanleiding om een punt te maken. Stoofvlees heeft eens goed gekeken naar de voetbalsupporter voor hem. En heeft gezien wat de voorzitter van de voetbalfanklup hem in het Stokbroodkaasenwijnlands later zal uitleggen. Hier zit een sukkel, een jongen, nog gekleed in dezelfde outfit als tijdens zijn arrestatie, die niet al te gelukkig in het leven staat. Een ernstig ongeluk met permanente hersenschade tot gevolg, adoptie op jonge leeftijd en ga zo maar door. Ik kan de voorzitter volgen als hij het, onvertaald, vertelt in zaal C. Als het OM met de eis komt, 4 weken, om een voorbeeld te stellen dat het echt niet kan, rellen in Textielstad en de advocaat van leer is getrokken, komt Stoofvlees met zijn eigen conclusie. Morgen naar huis, de rest voorwaardelijk. Want een echt voorbeeld van sterk optreden is het niet. Een hele supporter, uit een meute onruststokers, moet van het OM opdraaien voor alle ellende aangericht anderhalve week geleden. Waarom niet iedereen, alle relschoppers, van beide klups, bijeengeveegd, opgesloten en vervolgd? Dan draait hij zich naar de tolk en vraagt haar voor de vriendenklup te vertalen. Op de gang, dan kan hij door met de, ondertussen ernstig uitgelopen, zitting.
"We zijn toch een fietsklup? Nou dan, mogen brommers er gewoon niet in" aldus Buurman Krattenstapelaar. Ik ben net thuis en heb achter het tafeltje in de gang wat gevonden. Twee oude verkeersborden, afdankers van de gemeente Höksebargen en nu het trotse eigendom van de fietsklup. Mr. T-Rex mag de linker wel even lenen de volgende keer dat de Sukkelvan18 zijn pokke-autootje weer in het gangpad parkeert.
Ik heb net een paar fietsen overeind gezet. Nu kan mijn fiets staan en is er genoeg ruimte voor anderen om ook hun stalen ros neer te zetten. Dan hoor ik achter me gekletter en zie een jongen zijn fiets pakken waardoor een hele rij andere tweewielers omgaat. Ik kan me niet inhouden als ik zie dat hij onverstoord aanstalten maakt om weg te gaan. Het is eruit voordat ik er erg in heb; "het is wel zo vriendelijk als je de fietsen die je omgooit weer even overeind zet". De jongen kijkt mij aan met een blik van "watbemoeijijjenouweermetzakendiejegeenreetaangaan" en zegt ijskoud "ik heb niets omgegooid" en fietst weg. Ik laat het maar, ik moet nog een trein halen, maar inwendig wil ik hem het liefst met fiets en al omgooien om dan verbaasd te kijken en te zeggen "ik ook niet".
Behalve eigen liederen heeft de zondagse fietsklup ook een eigen afscheidstoespraak. Zij die voorgoed de fiets laten staan en gaan hemelen doen dat onder begeleiding van deze toespraak...
De zondagsklup heeft niet alleen klupliederen, er is zelfs een tocht met een eigen lied, De Ut van de Lut! Opnieuw zanger Wim met zijn gitaar en het koor van fietsers voor de tweede stem.
Tijdens de jaarvergadering van de zondagse klup, afgelopen zaterdag, is er tijd voor een muzikaal intermezzo. Wim zingt een van de klupliederen, het prachtige "De Heren".
Hij moet de camerabeelden maar eens terugkijken, Advocaatje Pleitmevrij. Dan ziet hij dat ik heerlijk in het zonnetje op de vensterbank van zijn kantoor mijn krachtreep opeet, wat foto's maak en een " Spring is in the air" doe. Tot grote verbazing van een aantal passanten spring ik wild op en neer op mijn fietsschoenen terwijl de selftimer loopt.
Nog 13 dagen en dan is het lente!
Springis in the air!
Zet je camera/telefoon op de selftimer, maak een mooie sprong en leg het vast. Mail je foto en maak kans op een echte lenteprijs!
Rond het middaguur breekt dan toch de zon door. Tijd om alsnog op de fiets te springen. Dan maar niet in klupverband, maar ik moet gewoon een rondje maken. Krien gaat hardlopen en we vertrekken tegelijkertijd. De een gaat links, de ander rechts.
Mijn bedoeling is om haar op de terugweg op te pikken en zo naar huis te fietsen. Eerst fiets ik naar het nieuwe huis van de Krattenstapelaar. Misschien heeft Buurman Krattenstapelaar zin om mee te gaan. Zin heeft ie wel, blijkt als ik telefonisch contact heb, maar hij kan niet vertelt Buurvrouw K.. Ze zijn met de auto op weg naar Oma.
Ik fiets door en moet ter hoogte van Frans met de Bult voor de eerste keer wachten voor de spoorbomen. Het gaat heerlijk, in de zonneschijn merk ik dat mijn rechterschouder al echt warm wordt. De zon begint kracht te krijgen.
Het tempo zit er lekker in maar dan kom ik in de open vlaktes achter Witwasdorp. De wind komt recht van voren en heeft een behoorlijke kracht. De snelheid zakt, de rug gaat krommer en ik hang onderin mijn stuur. Het is stoempen en bateren geblazen, vechten tegen de wind. Af en toe waait het zo hard dat de snelheid niet boven de 22 uit komt.
Ik ruk mijn stuur af en toe bijna doormidden als ik dieper en dieper ga. Het is heerlijk, dankzij de regen vanmorgen is het niet druk op de weg met zondagsrijders. Ik hoef niet steeds aan de kant en kan me volledig concentreren op het vooruitkomen.
In Twickelstad heb ik er ruim30 opzitten als ik besluit om even wat te eten. Ik zoek een plekje in de zon en geniet even van het heerlijke weer. Dan stap ik op de fiets en ga verder. Bij de brug over het kanaal wordt ik over het hoofd gezien door een paardenauto. De bestuurder gooit plots de deur dicht en ik moet als een gek in de remmen en uitwijken. Het komt 'm op een boos gebaar van mij te staan. Het mag, ik ben uiteindelijk eerder boven.
Dan ga ik op weg naar Industriestad. Ik hoop Krien tegen te komen en hou, op het fietspad, een wedstrijdje met een auto. Ik lig ruim voor als plots de bomen van de volgende overweg naar beneden gaan. Verderop scan ik naar Krien en volg de route die ze me vatevoren vertelde, maar ik zie niets.
Het klopt, want als ik de tuinpoort opendoe zit ze met een knalrood hoofd uit te blazen. Ze is er net weer. KlaasKat en Oli4kat volgen vanuit de lucht wat ze allemaal doet. Samen blazen we even uit voelen grote tevredenheid.
Het regent om kwart over negen. Geen winterfiets dus. In plaats daarvan een lui opstaan. Ontbijtje op bed, wat surfen over het net, regendruppels tellen en knuffelen met de katten. In L.A. wordt het al lichter en de regen minder. Ik heb goede hoop op alsnog een tochtje op de oale fietse.
Veel te zien valt er niet tijdens een stroomstoring. En zeker geen volleybaltoernooi. Want daar waren we toch voor op pad gegaan. Het Doarseveldse straatvolleybaltoernooi. Oud-collega Bledders en haar Lex spelen mee in de 25ste competitie en wij zijn gekomen als supporters. Er valt weinig te supporteren als plots het hele dorp donker wordt. Dan wordt het toernooi afgelast. Helaas viel bij Bledders de stroom niet uit, zij woont net honderd meter buiten de defecte stroomkring. Hebben we weer voor niets de zaklamp in de auto liggen, net als de waxinelichtjes.
Twintig jaar geleden forensde ik ook al met deze trein, bedenk ik me als ik in Beschuitstad instap. Toen op weg van Torenstad naar het werk in Tabakdorp, dag in, dag uit naar het negen tot vijf baantje bij het Arbeidsbureau. Twintig jaar, een hele tijd. In Tabakdorp is de sigarettenfabriek gesloten en de kunstcollectie verkocht. Het Arbeidsbureau bestaat ook niet meer en ik woon al bijna twintig jaar niet meer in Torenstad. Alleen de 444 draait nog zijn rondjes.
Het regent tijdens de pro forma zitting tegen Marike H. in de Beschuitstadse rechtbank. In de zaal media, advocaten, voorlichters, politie en de zus van Marike. De studente verschijnt zelf niet. Het duurt ook niet lang. De officier van justitie leest voor wat de verdenking is tegen de studente, kindermoord. Dan vraagt de advocaat om een aanvulling van het dossier, wordt er een nieuwe datum gekozen en is het voorbij. Op de gang neemt collega Ikwilnietmetmijnkopopditblog een aantal gesprekjes op met het OM en de advocaat en even later sta ik ook buiten. Het regent nog steeds. Triest weer voor een trieste zaak.
Wat is er anders te doen dan op een natte, donkergrijze ,middag naar de rechtbank te gaan? Vanmiddag de zaak Marike H., het trieste verhaal van de Textielstadse babymoorden. Het is slechts een pro forma zitting, dagvaarding voorlezen, meer niet. Maar omdat Marike H. zelf heeft aangegeven dat ze naar de zitting komt, verwacht ik grote mediadrukte. Gelukkig zit ik de hele middag in zaal D van de Beschuitstadse rechtbank en kan ik mijn plekje zodirect al reserveren.
Volg de pro forma zitting live via de RTV Oost Twitter vanaf een uur of half vier.
De tandarts en het kaasmeisje doen eigenlijk allebei hetzelfde. De ene stopt je mond vol met gereedschap en gaat je dan vragen stellen, de ander laat je een plak kaas proeven en begint ook vragen te stellen. In beide gevallen is het onmogelijk om wat terug te zeggen. Ik heb het vermoeden dat ze het beiden expres doen.
Het hoeven niet perse bloemenstrengen te zijn om in aanmerking te komen voor de rubriek "versierde fietssturen". Het gaat vooral om originaliteit en de verfraaiing van het straatbeeld. en dus komt dit meisje met haar mandjesstuur ook in aanmerking voor een plek in de rubriek. Ze heeft handig gebruik gemaakt van een Appie mandje en fietst daarmee trots rond. Het toverde in ieder geval een glimlach op mijn gezicht, en dat in de regen.
Wow! Twee prachtig versierde fietsen gespot op weg naar het Provinciehoofdstadse station! De bovenste is niet geschikt voor onze plaatselijke FC. Kunstgrasleverancier Ten C. uit Nijverheidsdorp trok zich per direct terug als sponsor nadat de voorzitter van de FC zich negatief had uitgelaten over kunstgras. De plaatselijke FC is dubbel de klos dus. En verlies van een sponsor en een hoge energierekening om het "echte" gras wel te laten groeien. Maar hoe kom ik nu van versierde fietssturen op voetbal? Heb ik te vaak de column van Oom Krattenstapelaar gelezen? Help!
De Canadian War Cemetery op de Bergmetbulten. Op een regenachtige woensdagmiddag is het er bijna druk. Heel bijzonder. De sfeer is heel anders dan op het Oosterbuurse kerkhof waar we een aantal weken geleden rondliepen. Al was het alleen maar de persoonlijke boodschappen van nabestaanden op elke steen.
In Thuisnijverheiddorp zie ik 'm plots staan. Achter een boom, speedcam in de hand. Waarom zou ik niet weten, het is midden in de spits, het dorp is van begin tot eind een grote file. Echt niemand die ruimte heeft om hard door het dorp te scheuren. Nou ja, nu had ik in ieder geval de gelegenheid om ook eens een plaatje terug te schieten.
