donderdag 14 augustus 2008
voor paal

Vervolgen. Dat is het enige dat ik kan zeggen over de kwestie (luister vooral het radiofragment) van burgemeester Gordeldier en het paaltje. Onze burgervader ramt een paaltje dat kapot gaat en, in plaats van dat direct te melden en even te wachten op wat er komen gaat, rijdt hij door en moet aan de hand van zijn kenteken worden opgespoord.
Naderhand neemt hij wel contact op, maar op dat moment is de melding al gedaan, en breekt de pleuris uit bij de politie omdat de corpsbeheerder is doorgereden na een aanrijding. En dan ontstaat een precaire situatie. Want, kan de politie onderzoek doen naar hun eigen baas? En hoe gaan we om met de pers, die inmiddels aan de telefoon hangt.
Nu maak ik regelmatig rechtszaken mee met vergelijkbare situaties. mensen die na ongeluk veroorzaakt te hebben, doorrijden. In al die gevallen krijgen deze mensen van justitie te horen dat ze netjes melding hadden moeten doen en hadden moeten wachten. In veel gevallen volgt er ook een uitspraak van een rechter.
Ik kan het Beschuitstadse Openbaar Ministerie dan ook alleen maar aanraden om burgemeester Gordeldier te vervolgen voor het doorrijden na (en niet NAAR, zoals bovenstaande krantenkop wil doen geloven) een aanrijding. Net zoals dat elke gewone brave burger zal gebeuren. Laat de rechter maar uitspraak doen. Ik vrees dat ik me anders niet aan de indruk dat er sprake zou zijn van klassenjustitie kan ontrekken.
woensdag 13 augustus 2008
dierenleed

Net bijgekomen van de portemonneeschrik word ik geconfronteerd met dierenleed. In de vijver ligt Pieter, een gogomobielvis, op de kop in het water. Afgelopen weekend zijn we met Pieter nog even naar de vijverwinkel geweest, want Pieter zijn staart is raar. Vinrot is de conclusie met het advies om Pieter gewoon terug te zetten omdat hij nog zo vrolijk zwemt.
Van de staart van Pieter is inmiddels bijna niet meer over, zwemmen kan hij niet meer en er zit nog weinig leven in. Met pijn in mijn hart verlos ik hem uit zijn lijden.
Binnen nog meer dierenleed. Oli4Kat, die overduidelijk last heeft van de wind, heeft de muis van de computer in meerdere delen doormidden gehapt. De prachtige blauw lichtgevende muis heeft het loodje gelegd. Benieuwd wat er nog meer gebeurt vandaag...
zoek

Halverwege de stad voel ik in mijn achterzak. Oeps, portemonnee vergeten. Ik fiets terug, onderweg kijk ik eens goed om me heen op straat, ik zal hem toch niet per ongeluk hebben laten vallen. Ik zie niets en pak thuis mijn rugzak. Grijp direct mis, geen portemonnee te zien. De tas gaat op de kop en wat er ook uit komt, geen geldknip. Kwijt schiet het door me heen en ik fiets snel nog een keer het stukje grote weg naar de stad. Niets. In mijn hoofd ga ik het lijstje vast langs. Bankpas blokkeren, politieperskaart vervangen, kortingskaart ook. Damn! Thuis gaat de boel weer op de kop. Dan zie ik hem plots liggen. Op de bank, wat weggezakt en uit mijn rugzak gevallen toen ik die pakte. Pffft, de opluchting is groot.
dinsdag 12 augustus 2008
bij de kapper

Kapper Kniptgraag is voorlopig geknipt en geschoren en zal zelf weinig knippen de komende tijd. Tenzij hij in de bajes een tijdelijke salon in mag richten. De Dearnkaampse kapper gaat brommen op een plaats waar hij ook zijn andere hobby’s niet kan uitvoeren.
Het oogt als een normale kapsalon, de zaak van Kniptgraag en zijn ega Lolo. Klanten komen voor een coupe, een permanentje, highlights of laten zich wassen en watergolven. In de kappersstoel zal er ongetwijfeld gekletst zijn over de kleinkinderen en dorpsgenoten. Of tijdens de knipbeurt ook geroddeld wordt over de kapper en zijn Lolo weet ik niet. In het dorp wel. Daar keilen jeugdigen op de rotonde van hun fiets onder invloed van GHB en XTC en al snel is het algemeen bekend, de dope komt bij kapper Kniptgraag vandaan.
Als de onrust in het anders zo rustige dorpje toeneemt en ook de huisarts zijn zorgen uitspreekt volgt er een inval. De nodige chemische producten worden aangetroffen. Behalve de gebruikelijke haarproducten ook een voorraad XTC, Viagra, Kamagra, een andere erectiepil en een flinke snuif coke. Achter in de tuin staat nog een flink aantal liters zelfgestookte GHB af te koelen in de skottelbraai.
Volgens Kniptgraag is er weinig aan de hand. Alles is voor eigen gebruik; "voor op feestjes". Ik kijk eens goed naar het echtpaar Kniptgraag, maar ik zie deze twee nog niet rondlopen op een housefeest met een hand pillen in de broekzak. Dan blijkt al snel wat voor feestjes het zijn. Swingersfeesten! Kniptgraag en zijn Lolo zijn fanatieke bezoekers van parenclubs. Vandaar de erectiepillen.
Op de feestjes gaan wilde avonturen samen met ladingen pillen, lijnen coke en glazen vol GHB en Kniptgraag is daar de populaire man die alles kan leveren. De rechtbank heeft moeite om Kniptgraag te geloven als hij zegt dat alles voor eigen gebruik is. Elf liter is goed voor zes jaar gebruik en de bewering van de kapper dat hij een halve liter per week gebruikt maakt zijn verhaal er niet geloofwaardiger op.
De Beschuitsstadse rechtbank is er uiteindelijk wel over uit. De inmiddels op vrije voeten zijnde Kapper Kniptgraag gaat nog een half jaar terug naar het gevang en zijn Lolo gaat 180 uur goede daden verrichten. Niks eigen gebruik, handelsvoorraden en verkoop aan jeugdigen bewezen. De verweren van advocate Tijgertje en haar confrère Eenvandedrie gaan rücksichtslos van tafel.
En het stel Kniptgraag? Ze hopen op een doorstart van hun salon. Tegen beter weten in lijkt het.
maandag 11 augustus 2008
tsjoeketsjoek
Treintjes. Als kind was ik al wild van deze machines. Op de zolderkamer achter de elektrische trein, maar ook op het perron, rangeerterrein en soms zelfs op de bok van een locomotief, met een pen en een camera in de hand. Ergens halverwege jaren tachtig ben ik gestopt met deze hobby, belangrijkere dingen dienden zich aan.
Toch heeft het me nooit helemaal losgelaten, nog steeds check ik welk treinstelnummer ik bereis, iets nieuws of vreemds op het spoor trekt direct mijn aandacht en van tijd tot tijd schiet ik nog wel eens stiekum een fotootje van een treintje. Co van Kaco heeft een gelijksoortige tik, alleen meer op het van trams.
Toen onze Ka&K onlangs aangaven behoefte te hebben aan een heerlijke verwendag met high tea en sauna, waren Co en ik het al snel eens. Wij gaan ook een verwendag doen. Maar dan eentje met treintjes. Niet heel erg ver, in ons favoriete industriegebied, zou een prachtig museumpje moeten zijn.
Na een prachtige route door het werkelijk wonderschone gebied vinden we het museum. De toegang is met 5,5 euro goed betaalbaar en een blik door het hek doet ons beiden jubelen. Snel naar binnen maar eerst een blik op de klok, bijna vijf uur hebben we nog.
Het museum is gevestigd op een voormalig Bahnbetriebswerk en dat is te zien. Prachtig, overal staan loc's en wagons, in verschillende stadia van verval of opknap. Af en toe klinkt er een omroepbericht dat er "nicht auf die Gleise gelaufen" mag worden, maar niemand trekt zich er iets van aan.
Een bijzonder charmant museum, in tegenstelling tot ons eigen nationale spoorwegmuseum hier geen gelikte en gepoetste treinen, kinderbeleving of speurtochten. Nee, hier is het Walhalla voor de spoorliefhebber. Hier staan de werkpaarden zoals ze echt hebben gereden of nog steeds rijden.
Co en ik vermaken ons dan ook uitstekend. We klauteren en klimmen overal bovenop, achterlangs of onder en bestuderen elke wagon, lok of Schienenbus die we kunnen vinden. Tussendoor drinken we een kopje koffie of Apfelschorle met een spannende automatenkoek, maar al snel is het tijd om te gaan. Het museum gaat dicht. In de winkel, "Wir sind geslossen" maar kijkt u gerust rond, koop ik voor een absoluut prikje een paar boekjes en een mooi Wagon 277 bordje. Dan gaan we verder. Naar de Schwebebahn zal later blijken, zie daarvoor het filmpje hieronder.
zweefbaan
Samen met Co van Kaco ben ik een dag op stap in het Oosterbuurse. Na een bezoek aan een prachtig spoorwegmuseum (later meer) vouwen we de kaart van het gebied der Grote Roerganger open. Co's oog valt op de plaats Wubberdal en ziet dat we vlakbij zijn. Wubberdal is bekend om zijn Schwebebahn, een uniek vervoersysteem in de wereld. We aarzelen niet lang en even later staan we, met een Kurzticket in de handen, een meter of tien boven de grond, te wachten op een rit die we nooit zullen vergeten. Heen en weer duurt het ritje een uur. Een waar feest!
zondag 10 augustus 2008
bekentenis
Aan de vooravond van een nieuwe ontdekkingstocht bij onze Oosterburen is het tijd voor een bekentenis. Ik heb een vreemde liefde voor bepaalde muziek uit het prachtige land van onze Oosterburen. Udo Jürgens is wel mijn grootste. De collectie Udo op vinyl is inmiddels bijna niet meer te overzien, en waar ik ook ga, altijd heb ik een stukje Udo bij me. Tijd voor een paar videootjes...
(video die helemaal aansluit bij de tocht die ik vandaag met Co van Ka ga maken)
zaterdag 9 augustus 2008
omafiets

We hebben een schuur vol prachtfietsen, snelle reesfietsen, stoere tourfietsen en een afgeragde stadsfiets. Maar sinds kort is de oude omafiets van de bejaarde buurvrouw onze favoriet. Vol plezier fietsen we met z'n tweeën gezellig samen rond. De wereld vanuit een heel ander perspectief bekijkend. Lang leve de zomer.
sluitingstijd

Het was al weer enige tijd geleden dat ik als laatste de kroeg uitkwam. Maar gisteren, op het verjaardagsfeest van collega Djouk, lukte het. De jarige job was inmiddels ergens anders aan het dansen, maar met collega Blondie en haar ega was het nog een gezellige nazit. Dat de bediening telefonische bestellingen het niet leuk vindt, tsja, vaker een rondje door de zaak lopen of beter kijken naar dorstige gezichtjes. Na afloop fieteen Krien en ik samen op één fiets naar huis, de oude omafiets van de bejaarde buuf. Het is zo gezellig dat ik bijna nog wel een rondje wil.
Abonneren op:
Posts (Atom)
