zondag 18 maart 2007

episode 166



Het gaat steeds beter. We moeten wel, zeker als de fietsende leden straks in mei "op tocht" gaan, een weekend fietsen in het Oosterbuurse. Die leden zullen zeker in een gezellige Stube terecht komen en wie weet worden ze dan aangesproken op hun zangtalenten. Dan mag je toch niet met een leeg zangboek staan.

drup



Kwart voor tien ging mijn telefoon. Ik nam te laat op en hoorde op de voicemail Buurman Krattenstapelaar. "Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik trek de fietskleren weer uit". Ik had het al bekeken, met voorspellingen over hagel en sneeuw lag ik nog lekker in bed. De officiële start van het fietsseizoen van de Zondagse Fietsklup zou ook in het water gaan vallen. Mijn fietskleren had ik na de mislukte poging van gisteren al opgeborgen in afwachting van mooi weer en mijn twijfel is groot of mijn klupgenoot ze wel aan had. Ach, het klonk wel mooi.

zaterdag 17 maart 2007

schaatspret




Uiteindelijk had ik een enorme kapotte blaar op mijn voet. Denk dat ik mijn nieuwe schaatsen toch maar wat beter moet invetten. Ze zijn nog een beetje erg stijf. Maar het was verder prachtig en heerlijk en dat ondanks mijn "bijzondere schaatsstijl" zoals Krien mijn gezwabbber op het ijs benoemde. Volgens jaar weer!


fietsseizoen


Zaterdag 17 maart 2007, kwart voor tien in de ochtend. Een bijzondere ochtend. Het hele bestuur staat paraat in het kluphuis, klaar om het nieuwe fietsseizoen te openen met een stevige rit. Het idee was mooi, de uitvoering uiteindelijk minder. Want tijdens het kopje koffie met feestelijk gebakje werd al snel besloten om de eerste officiële kluptocht van het seizoen 2007 een weekje uit te stellen. Vanwege het gelijktijdige begin van het regenzeizoen. Geen "Weizen" met stoere verhalen na afloop dus. Gelukkig hadden we wel wat uit te delen. Voor allen een nieuwe reserve binnenband. Met in het vooruitzicht een mooi flesje voor degene die aan het eind van het seizoen zijn bandje niet gebruikt heeft!

kaboem



Opeens zaten we er vlak achter, Buurman Krattenstapelaar en ik. Mocht vrijdag met hem meerijden naar het werk, kwam perfect uit. Maar ik was wel blij dat we er ongeschonden langs kwamen. Had weinig zin om het 120ste slachtoffer van de Oosterbuur voor ons te worden.

vrijdag 16 maart 2007

te laat


Sinds de plaatselijke krant in half-formaat verkeerd ligt ie meer dan een uur later in de bus. Met als gevolg dat we beiden regelmatig ongelezen op pad gaan. Ergelijk. Dus heb ik deze week een aantal telefoontjes gepleegd met de zogenaamde klantenservice. En dat helpt verdomde weinig. Eerst wil men mij de krant nabezorgen, waarop ik voor de zoveelste keer duidelijk moet maken dat ik 'm wel heb, alleen veel te laat en dat een tweede, te laat bezorgd, exemplaar weinig uithaalt op een gemiste leeskans, dan krijg ik een hoop beloftes en toespelingen op bezorginspecteurs. Uiteindelijk heb ik de krant nog geen minuut eerder in de bus gehad.
Vanmorgen zag ik de oorzaak Onze "nieuwe" bezorger is geen puberende schoolgaande wildebras, maar een bejaarde man die zijn fiets op de hoek van de straat neerzet en vervolgens op zijn dooie gemakkie de hele straat doorloopt. Echt op zijn gemakkie, over de honderd meter van zijn fiets naar onze brievenbus doet de beste man maar liefst 5 minuten.
Nu hebben Krien en ik een discussie. Ik wil de krant op tijd in de bus, maar Krien vindt het opeens zielig als we over een bejaarde bezorger gaan klagen. Vandaag heb ik dan ook het telefoontje maar even achterwege gelaten, maar maandag om kwart over acht ben ik de eerste die het Beloofserviceaandeklantennummer belt.

donderdag 15 maart 2007

"kogelvrij"


Tegen het eind van de middag was de spanning in de buurt om te snijden. Er was geen sprake van Domstadse toestanden, maar het krioelde van de politieauto's die driftig heen en weer reden. Zelf werd ik aan het begin van de Pieperdepiepstraat bijna omver gereden door twee zwaailichtvoertuigen vol agenten in kogelwerende vesten. Reden om de fiets aan de kant te gooien, Krien te bellen met de alarmmelding, mijn camera te grijpen (in de haast vergat ik mijn nieuwe iPod-opnamemachine) en de achtervolging in te zetten.
Dankzij buurvrouw#17 kwam ik na een hoop tevergeefs gefiets en gezoek, de zwaailichtautootjes verdwenen steeds uit mijn blikveld (nadeel van de eenzame fietser), achter de aanleiding van alle commotie. Een overval op de bruidsjurkenwinkel om de hoek. De daders zijn al opgepakt en de politie wil en kan niets zeggen. Ja, één ding. "Harm Job moet niet zoveel naar buiten kijken" zegt de geplaagde politiewoordvoerder. En hij weigert vervolgens uit nijdigheid om een persbericht naar buiten te brengen. Reden, een, door het Algemeen Neerbuigend Persbureau geschonden embargo (ander verhaal.

woensdag 14 maart 2007

vliegmachine


Ik wordt helemaal niet paranoia op mijn veertigste, maar ik heb wel het gevoel in de gaten gehouden te worden. Door die rare vliegmachine die al de hele tijd boven mijn hoofd heen en weer vliegt. GA WEG! Ik wil het niet!

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


"Wist je niet dat je er al vier dagen bovenop sliep?"vroeg Krien mij nadat ik een keer of wat diep adem had gehaald. Ik had net de hele buurt bij elkaar ge-WOWed en moest op adem komen.
Het was maandagmiddag, prachtig weer, we zaten buiten in de zon, ik was jarig en had zojuist mijn "grote" kado uitgepakt. Krien had me de hele dag al gek gemaakt met toespelingen op dat wat zou gaan komen. Mij voor de gek gehouden dat ik moest wachten omdat Baasje het mee moest nemen. En meer van dat.
Het deed niet meer terzake op het moment dat ik mijn kado openmaakte. EEN 80 GIG iPod! Mijn droom, mijn wens, mijn noem maar op. En dus moest ik schreeuwen, gillen, dansen en niet vergeten adem te halen.
Ik ik had even schrik. Want, 80 gig, dat is hard werken om alles te vullen. Met muziek, foto's, video's en podcasts. Duizenden mogelijkheden! En ik zag het gebeuren. Mijn blog heeft daar onder te lijden. En ik besloot, voor één keer was het niet erg. Mocht het dus even een beetje stil worden op deze plek, wees gerust. Ik ben gewoon druk met mijn nieuwe speeltje. Bedenken welke muziek er op moet, welke speellijsten ik moet aanmaken, video's zoeken en omzetten naar het juiste formaat, luisteren, kijken, foto's zoeken, podcasten en ga maar door.
Ik ben dus niet weg, maar gelukkig...

maandag 12 maart 2007

...........


Ik was benieuwd of het anders zou zijn als de "BIG Four O" mijn leven zou binnentreden. En op zich, ja, er is verschil. Maar dat komt meer omdat ik gisteren zo brak was en me vandaag een stuk fitter voel. Verder moet ik het nog bezien.
In ieder geval ben ik erg blij met het prachtige weer vandaag. Passend kado voor iemand die elk jaar opnieuw verslag doet van de naderende lente. De hangmat hangt al, de tuindeuren gaan zo los, ik moet alleen nog even op zoek naar mijn korte broek.

zondag 11 maart 2007

brak...


Het was vreselijk gezellig, druk en een kast vol kado's. En het was laat vannacht. Of beter gezegd, vroeg in de ochtend. Na een lange uitslaap was ik niet best. Flink feest gevierd, erg brak. Niet zo erg als Neef, maar ik had wel behoefte aan een lekker bad, kopjes kippenbouillon, een fris sapje en ga zo maar door. Ach, je wordt niet elke dag (eigenlijk morgen pas) veertig. Vieren dus.


Ik was niet de enige die goed feest gevierd heeft. Ik zag grote sigaren, vele lege flessen en bezoekers die plots verdwenen waren. Zo ook de eigenaar van deze bril. Dus als je de eigenaar van deze bril bent...., wij bewaren hem goed en maken 'm zelfs nog even schoon.

zaterdag 10 maart 2007

mooi



Op pad in de onze Oosterbuurse Gröss-supermarkt met Neef, Neefvrouw, Buuf K. en krien. Boodschappen doen voor ons verjaardagsfeestje. Was wel blij dat we voortijds de banden van de auto hadden opgepompt. Want bij het zien van de collectie van deze fijne brouwerij heb ik van alles een kratje meegenomen. Oftewel Weiss, Dunkel, Export, Winter, Bock en Pilsner. Zeven kratjes in totaal (eentje twee keer). Ben net begonnen, samen met Neef, aan de Bock. En ik moet zeggen dat ik die op het bokbierfestival gemist heb... Maar wie weet volgend jaar...