woensdag 15 november 2006
krantje
Zo begon ik mijn ochtend. Heel vroeg. Rond zeven uur zat ik op de grond, met een kop koffie ernaast, de krant te lezen. Even later stonden er twee mannetjes met een grote bus voor de deur. De stukadoors.
Nu is het bijna 12 uur later. Ben uren aan het schoonmaken geweest, maar met resultaat. Eindelijk kan ik de kamer weer zien. Voor het eerst kijken hoe de nieuwe, verhoogde, kantplanken het doen. Er is nog een hoop te doen. Vooral schilderen en plamuren, in welke volgorde dan ook. Maar het wordt mooi. Echt mooi!
dinsdag 14 november 2006
vertraging

Ik was er al erg content mee. Had in een loeivolle trein de enige enkele zitplek gevonden. Ik hoefde niet ver meer, van Industriestad naar Textielstad, maar wel iets om trots op te zijn. Tenslotte probeerden op dat zelfde moment de reizigers van zeker drie gestrande treinen een plekkie te vinden.
Minder blij was Buurman Krattenstapelaar die net na de bovenste foto de coupé binnen kwam lopen. Waar ik pas net onderweg was, en zodanig slechts een vertraging van enkele minuten had, was hij naar eigen zeggen, al anderhalf uur onderweg. K. was ondanks de lach op de foto, danig uit zijn humeur. Kan ik begrijpen.
ondanks dat hebben we wel gezellig de tocht voortgezet. Om zijn verdrieteen beetje te verzachten heb ik onder de foto's een mooi "Kuntrie & Westeren" melodietje verstopt. Tenslotte werkt hij in Beschuitstad en daar zie ik nog regelmatig Kowbois instappen...
kijk omhoog...
zondag 12 november 2006
zaterdag 11 november 2006
vrijdagse perikelen

Het was maar goed dat ze zo lekker kan koken, Hetliefstezusje. Want ze had me op pad gestuurd voor een pokkenzaak in de Provinciehoofdstadse rechtbank, nou daar lusten de honden nog geen brood van. Ik was er keurig op tijd rond tien over elf waarna de boel volledig uit de hand liep. De zaak van tien over half twaalf, waar tien minuutjes voor stond, was pas tegen vier uur afgelopen. Niet alleen moest de zaak halverwege verkassen wegens ruimtegebrek, ook bleef er van het oorspronkelijke verhaal helemaal niets over.
Het verhaal van, volgens het slachtoffer dan, racistisch geweld, bleek niets meer dan een ordinaire ruzie om een parkeerplaats. En daarbij had het slachtoffer zich in eerste instantie ook niet helemaal onbetuigd gelaten, tenslotte kwam hij met een parasolbuis naar beneden. om vervolgens helemaal in elkaar gerost te worden, maar ach da's weer een heel ander verhaal.
In ieder geval was ik zo laat dat ik zonder problemen zo kon aanschuiven bij de afscheidborrel van krantencollega Gait W., die van zijn ouderdomstijd gaat genieten. Jammer dat hij dat gaat doen. Zeker ook voor collega M-Argoo, die zal nu vaker slachtoffer van de grappen en grollen van het jonge persvolk worden.
Maar, om weer bij het begin te beginnen, of te eindigen. Gelukkig kan Hetliefstezusje goed koken. Want daar mochten wij aan het einde van de drukke dag aan tafel schuiven. Voor een heerlijk maaltje van de markt in Middelpuntvandewereldgehucht. Heerlijke kiprolletjes, prachtige krieltjes en meer van dat lekkers.
(met natuurlijk weer een gemoedelijk muzakje onder het rechter iPod-dopje...)
donderdag 9 november 2006
kleertjes maken de man...

Het was een gekkenhuis vanochtend. Vertelde Krien me aan de telefoon. En omdat het al bijna 1 uur was moest ik ook direct op pad om op zoek te gaan naar die trui en die stropdas. En natuurlijk die ene mooie jurk voor haarzelf. Nou van dat plan kwam weinig terecht. In maar negen filialen van het Knäckerbrödlandse kledingconcern werd het verkocht, de kleding van het bekende ontwerpduo V&R. Maar dan ook echt alleen vanmorgen vroeg. Want na elven stonden de eerste jurken en truitjes al op de bekende tweedehandsverkoopsites terwijl de winkels bijna leeg waren. Voor pakweg drie keer de prijs van een uur eerder. Dus ik vond 1 rek met nog een paar overhemden en een paar colberts. Op de damesafdeling stond nog 1 zielig rekje. Een beehaatje maatje erg klein, twee jurkjes in een idem maatje en een bloesje. Denk ik, want toen ik even met mijn ogen knipperde was het al weg.
Triest eigenlijk. Of niet natuurlijk. Ten slotte was het droog buiten toen ik met mijn tasje naar huis fietste. Want kleren maken toch de man. Niet?
natte kop

Als ik op de fiets stap zie ik de bui al hangen. Letterlijk en figuurlijk. Goed, een wedstrijdje. Kom ik droog aan of krijg ik klets op de kop. Honderd meter verder heb ik het antwoord. Grote druppels komen naar beneden. Het is duidelijk, ik heb verloren. Helemaal als ik even later de stad verlaat en de zon van achter de wolken begint te schijnen. Soms heb je geluk en soms gewoon een hele erge natte broek.
(Oh ja, muziekje onder de regendruppels...)
Abonneren op:
Posts (Atom)







