belletje trekken

Met d'Oale Fietse even poseren voor de deur bij Eazy. Om met z'n alleen naar binnen te gaan vond ik iets te gewaagd. Hij had ook niets gemerkt als Buurman Krattenstapelaar niet stiekem aan de deurbel had gezeten.

omrijden

Ook het fietstochtje dat ik gisteravond maakte, een kort rondje en Krien ophalen bij de studio, kende pech. Plots bleken namelijk alle wegen, overgangen en meer opgebroken, weg en voorzien van onneembare barrières. Resultaat was dat ik zeker twee kilometer moest omfietsen om een provinciale weg over te kunnen steken en meer dan vijf kilometer om moest fietsen om het spoor te kruisen. B-lach-luk!

slot

Het is zo'n plek waar ik liever niet dood wordt gevonden, Provinciehoofdstad. En zeker niet voor de rechtbank aldaar. Om veilig weer weg te komen uit dat nare noordelijke hol is een goede ontsnappingsmogelijkheid nodig. Ik heb zoiets, mijn Strida. maar er was een kink in de kabel.

Onlangs kreeg ik te horen dat het opvouwbare fietsje niet meer in het gebouw mag. Een serie boze mailtjes haalden niets uit, het mag niet, dus zoek het maar uit. Milieuvriendelijk zijn ze daar, wel parkeerplaatsen voor de pers, maar geen veilige fietsenstalling. 

Dus maar een slot gekocht, een goede. Volgens fietsvriend Herman de beste die er is. Ik vertrouw er maar op. Het maakt nog steeds niet dat ik met plezier naar die rechtbank ga. Een gebouw waar je eerst gecheckt wordt door een stelletje jonge nazis, die liever bij de politie wilden maar dat niet konden, brrr, daar is weinig menselijkheid te vinden. Ik kom er echter niet onderuit, dus ik hoop van harte dat het slot goed genoeg is.

zijn we helemaal gek geworden?

Het antwoord op de titel van dit blog luidt volmondig ja! Na de wilde taxirit van de ochtend wordt de eerste zaak aangehouden. Geen meter inhoudelijke behandeling, alleen geharrewar over gedoe dat geen enkele luisteraar zal interesseren. Ondertussen is het wel giga uitgelopen zodat er nauwelijks tijd is voor de lunch. 

De broodjes in de buik, burp, weer naar zaal D gerend gaat het daar opnieuw niet door. Dit college van rechters heeft zowaar nog meer tijd nodig om na te denken voordat er besloten wordt niet verder te gaan. Scrach zaak twee. Snel weg dan, de zon in. 

Op het station de mededeling dat de trein "over tien minuten komt", vertraging dus. Tien minuten later traag richting het volgende station, de stoptrein zit er voor. In Industriestad klinkt uiteindelijk de fluit van de conducteur maar kort daarna een noodstop. Niet weer een springer, maar gelukkig, er heeft iemand aan de noodrem getrokken en we wachten net zolang totdat de dader zich vrijwillig komt melden bij de conducteur. 
Natuurlijk is niemand zo gek om dat te doen, dus na tien minuten vertrekken we alsnog. Mooi, dan toch op weg. In mijn blikveld rechts begint iets te fladderen. Het is een arm van een man in een groenig zomerjack. " Is dat een fiets?", hij wijst op mijn Strida. Ja dat is het en ik lees en luister verder. Weer geflapper, gevolgd door een steeds luider wordend gepraat. Een schelp van mijn koptelefoon gaat omhoog. " Zit er een motortje op?"  nee dat zit er niet op, "ce sont mes jambes" zeg ik en ga verder met mijn bezigheden. 
Opnieuw gefladder. "Is dat mp3?" Ja, dat is het. Fladderfladderfladder. " Meneer, meneer, meneer, heb je d'r ook boksjes bij?" Nee dat heb ik niet en al zeker niet bij me. De rest van de rit blijft het fladderen. Op het station lopt de man van me weg. Hij draait zich nog een keer om en zegt heel cool "rustig aan he? Zie je!" en loopt weg.

taxi!

Ik wil net omdraaien, het gaat niet meer lukken om op tijd in de rechtbank te komen. Voordat er bussen zijn is die zaak al voorbij. Dan komt plots een mevrouw het perron oprennen. Ze gilt " ik ga met een taxi naar Beschuitstad en heb nog twee plaatsen over, wie wil er mee?". Een oude mevrouw reageert en ik sluit aan in de processie. Een kans om alsnog op tijd te komen sla ik niet af. Ik vraag de mevrouw of ze echt geen bezwaar heeft (wie weet valt het haar tegen) maar het is geen probleem.

De Strida gaat achterin, ik duik op de achterbank, stel me netjes voor en ga richting Beschuitstad. Onderweg kom ik er achter dat de aanbiedster heel veel haast heeft, ze werkt voor een Ministerie en moet een lezing houden in Regeringszetelstad. Beschuitstad is snel in zicht en ik dank de mevrouw hartelijk. Terwijl ze de taxichauffeur vraagt om een declarabel bonnetje haal ik mijn Strida uit het vrachtruim en ruim op tijd kom ik de rechtbank binnen.

Anderhalf uur later zal blijken dat het voor niets was. De zaak wordt niet inhoudelijk behandeld en na wat tijdrovend gesteggel over getuigen, aanvullende onderzoeken en tijdelijk zoekgeraakte dossiers sta ik met lege handen buiten.

Vanmiddag beter...

doorschuifbeleid

Acht uur, de wachtkamer van poli 19 is nog bijna leeg. Lang hoef ik ook niet te wachten, de foto is zo gemaakt. Drie stuks, de tweede mislukt en de derde wordt met een speciaal schoudervoorzetstuk gemaakt.

Dan mag ik weer de wachtkamer in. Na een paar minuten word ik geroepen. "Neemt u maar plaats in kamer vier, dan komt de dokter zo bij u, die kijkt nu nog even naar de foto's". Doorschuifbeleid.

Dan komt de dokter. Alles ziet er goed uit. "De stand is mooi, er is duidelijk botaangroei te zien, we blijven nog gewoon doorgaan met fysiotherapie en over acht weken doen we een laatste controle".

(voor de liefhebbers, links is de huidige toestand, rechts de breuk)

stil

Ik denk dat niemand het verder gemerkt heeft. Dat we net een wild rondje met doodlopende straten, binnenhofjes, hobbelige bospaden en verpleegpaleizen hebben gemaakt. In een Prius. Met stuurman en deejay @Matijn achter het stuur, @kriene en @bramstrommeltje achterin. Op jacht naar een paasvuur, het hart van de knal, de boeg van @edstep, de stadshaard, het café van Elly, de Nachtengaalstraat en meer van die toeristische plekjes in Textielstad. 

En dat alles omdat Bram een paasvuur wilde zien. Een dag te laat. 

confidential

Een spannende tweede paasdag begint al vroeg. Op de parkeerplaats van Thales. Het bedrijf dat omringt is met hoge hekken en Nato-prikkeldraad, bewaakt met camera's en honden, heeft open dag. Een bijzondere open dag, want alleen op uitnodiging van een personeelslid is het bedrijf te bezoeken, een keer in de twee jaar.

Een van die werknemers is fietsvriend W.. Hij doet iets ingewikkelds met printplaten, berekeningen, schema's en radar in een kantoor met mooi uitzicht, maar geeft ook ruim vier uur durende rondleiding langs vele afdelingen van het immens grote bedrijf. Want dat is het, afdeling na afdeling, bedrijfshal na bedrijfshal lopen we door en overal gebeuren spannende dingen.

Radar voor defensie, dat is de core-business van het bedrijf. Spannend! Radar voor vuurgeleiding, bijvoorbeeld van de Goalkeeper, een gevreesd afweersysteem van de marine, maar ook opsporingsradar, ergens op het dak staat een testopstelling dat alle vliegtuigen tot in een straal van 250 kilometer kan zien. Of een volledig geïntegreerd mastsysteem, het nieuwste van het nieuwste, een viervlakradar die niet meer rond hoeft te draaien om 360 graden beeld te hebben.

We komen dan ook ogen en oren tekort, iedereen die je onderweg spreekt verhaalt vol vuur over zijn werkzaamheden. Of het nu de printplaatontwerper, de kunststofmallenmaker, de productcontroleur of de systeemtekenaar is. 

Er is alleen een groot probleem voor mij. Foto's maken binnen is verboden.terwijl er juist veel vast te leggen is. Prachtig hoge hallen, met dito lichtinval. Waanzinnig gevormde testcabine's, radarbeelden, noem maar op. Ik moet het dus doen met dat wat op het net is te vinden. Het geeft een beeld van de eindproducten, maar niet van het bedrijf. Jammer maar begrijpelijk.

paa-shoppen

Zo, ook weer binnen. De boodschappen voor het komende paasweekend. Aan de andere kant van de grens gescoord bij de favoriete winkels. Want als al die Oosterburen naar hier komen, gaan wij lekker rustig shoppen daar! En goed ook, een auto vol geladen. Paasbiertjes (jawel!), water, verse broodjes, kattenvoer (25 cent per blik billiger) en ga maar door.

Wij komen de paasdagen wel door! Vrolijk pasen!

muizenplaag

Oli4Kat heeft last van een muizenplaag.

33,4 kilometer, 27.01 gemiddelde snelheid, duur 1.17 minuten, 125 gemiddelde hartslag, waarvan 1.01 in zone 120-150, 694 calorieën, BMI 22.1. Eén vlaamse gaai, twee herten en een fazant gezien. Niet slecht voor een winderig oefen/herstelrondje op de fiets.

Meer dan 50 km in het kille, natte en winderige herfstweer. Mijn record voor dit voorjaar. Met fietsklup d'Oale Fietse. Zes man sterk, om de buien heen laverend, een sprint met Buurman Krattenstapelaar op het hoge steile lange viaduct verloren maar wel aangegaan en een deel op kop kunnen sleuren, op het kale stuk, tegen de wind in. Ik voel dat het beter en beter gaat.