Op een onbewoond eiland

Na drieënhalf jaar wachten was het dan eindelijk zover! De dagtocht naar Rottumeroog! Zo lang moeten wachten hoor ik u zeggen. Inderdaad, het eiland is een verboden toegang natuurgebied maar er gaat 25 keer per jaar een boot van Natuurmonumenten naartoe. Eigenlijk zouden we eind vorig jaar gaan, maar toen belde de schipper af omdat het stormde.

Een avontuur dus, u heeft het al geraden, met de Kaco's.Omdat we om zeven uur 's ochtends al vertrekken met de boot, hebben we een mooie B&B gevonden met een bijzondere eigenaar. Een liefhebber en verwoed verzamelaar van de pianola. De beste man draagt een bijzondere ruitjesbroek en neemt ruim twee uur de tijd om het verschijnsel uit te leggen.

De B&B is een aanrader, de ontbijttafel is om half zeven zo overdadig gedekt dat we er met ons zevenen slechts een klein gat in weten te slaan. Hier komen we nog een keer terug! Het is even spannend maar ondanks een omleiding wegens wegopbreking, zijn we op tijd voor de boot. Die vertrekt uit het kleinste haventje van ons land. Krap aan boord en de motor gaat aan voor de lange reis naar het eiland. Een lange reis omdat de route erheen lijkt op een bergweg, kronkelen door het Wad. Een smalle vaargeul door ondiepwater, alleen te bevaren tijdens vloed. Op de terugweg komen we een aantal malen vast te zitten. Wachten op hoger water is het enige dat er dan op zit.

Uiteindelijk landen we bij een soort van bushaltebord. De motor gaat uit en het is wachten op laag water. Als na een tijdje de eerste zandplaten in de Waddenzee droog komen te liggen krijgen we het sein om van boord te gaan om de twee kilometer wad te lopen naar het eiland. We maken er een wedstrijd van, Krien en ik. Wie kan de eerste tweet van Rottumeroog plaatsen? Al snel liggen we ver voor op de andere bezoekers van het eiland en staan we aan de voet van de duinen. Krien is de eerste, haar zwartebes is sneller dan mijn C905. Nou ja, het was een mooie wedstrijd, die niet door iedereen begrepen werd. 

En daar hebben we het dan. De andere bezoekers zijn allemaal natuurliefhebbers die met verrekijkers om de nek turen naar dat ene vogeltje of plantje. Daarnaast worden we aan de rand van het eiland opgevangen door twee medewerkers van Natuurmomenten en krijgen we een rondleiding. Niets vrij rondlopen, maar mee met de groep, iets waar wij een beetje allergisch voor zijn. Dus slepen we ons op ruime afstand achter de groep aan, schieten links en rechts om mooie plaatjes te schieten, wat strand te jutten of gewoon proberen te ervaren hoe het is, een onbewoond eiland. 

Het lukt aardig en af en toe krijgen we nog wat interessante informatie van een van de natuurmomentengidsen. Het is een pracht eiland, werkelijk heel bijzonder om te bezoeken. Klein, verstild, maar met uitzicht op het dichtbijgelegen Borkum, het eerste eiland aan de Oosterbuurse kant. Tijdens de rondleiding is enige haast wel geboden, op het juiste moment moeten we weer met de boot terug en dus worden we aan het eind van de middag naar de boot gejaagd. Daar is het nog ruim een uur wachten op vloed zodat de boot weg kan. tijd die we doden met een duik in de waddenzee. Gewoon in onderbroek, de zwemkleding ligt of nog thuis of in de auto. Het is heerlijk en tijdens de terugreis met prachtig weer krijgt alles voldoende zeewind om droog te worden.

Een onvergetelijke dag, leuk gezelschap als het gaat om de groep vrienden en familie die door Kaco mee waren genomen, een heerlijk boottochtje waardoor het trauma van de vorige waddenzeeboottocht is verdwenen. Het vraagt alleen wel om meer. Meer varen, ontdekken, gezelligheid en vrolijkheid. Jammer alleen dat je (er) niet (naartoe) kan fietsen (op) het eiland.

Tante Emma

Im Einkaufs-Center und Discount,

da bin ich immer schlecht gelaunt.

Im endlos großen Supermarkt,

da droht mir gleich ein Herzinfarkt.

Da liegen die Regale voll,

ich weiß nicht, was ich nehmen soll.

Da wird das Kaufen zur Tortur,

ich geh' zu Tante Emma nur:

Im Tante Emma Laden,

an der Ecke vis-à-vis.

Wenn an der Tür die Glocke bimmelt,

ist das benah' schon Nostalgie.

Im Supermarkt bin ich allein,

beim Suchen hilft mir da kein Schwein.

Ich schieb' die Karre hin und her,

und schau' bei ander'n: Was kauft der?

Dann steh' ich Schlange beim Bezahl'n,

na, das ist gar nicht auszumal'n.

Ich weiß', wo ich noch Kunde bin,

ich geh' zu Tante Emma hin.

Im Tante Emma Laden,

an der Ecke vis-à-vis.

Wenn an der Tür die Glocke bimmelt,

ist das benah' schon Melodie.

Bei Tante Emma ist's privat,

sie ist kein Warenautomat.

Sie sagt, wenn ich nicht zahlen kann,

was macht das schon, dann schreib' ich an.

Wenn Tante Emma nicht mehr ist

und ein Discount den Laden frißt,

setz' ich mich auf den Bürgersteig

und trete in den Hungerstreik.

Im Tante Emma Laden,

an der Ecke vis-à-vis.

Wenn an der Tür die Glocke bimmelt,

ist das benah' schon Poesie.

Tante Emma,

Tante Emma,

Tante Emma

confidential

Een spannende tweede paasdag begint al vroeg. Op de parkeerplaats van Thales. Het bedrijf dat omringt is met hoge hekken en Nato-prikkeldraad, bewaakt met camera's en honden, heeft open dag. Een bijzondere open dag, want alleen op uitnodiging van een personeelslid is het bedrijf te bezoeken, een keer in de twee jaar.

Een van die werknemers is fietsvriend W.. Hij doet iets ingewikkelds met printplaten, berekeningen, schema's en radar in een kantoor met mooi uitzicht, maar geeft ook ruim vier uur durende rondleiding langs vele afdelingen van het immens grote bedrijf. Want dat is het, afdeling na afdeling, bedrijfshal na bedrijfshal lopen we door en overal gebeuren spannende dingen.

Radar voor defensie, dat is de core-business van het bedrijf. Spannend! Radar voor vuurgeleiding, bijvoorbeeld van de Goalkeeper, een gevreesd afweersysteem van de marine, maar ook opsporingsradar, ergens op het dak staat een testopstelling dat alle vliegtuigen tot in een straal van 250 kilometer kan zien. Of een volledig geïntegreerd mastsysteem, het nieuwste van het nieuwste, een viervlakradar die niet meer rond hoeft te draaien om 360 graden beeld te hebben.

We komen dan ook ogen en oren tekort, iedereen die je onderweg spreekt verhaalt vol vuur over zijn werkzaamheden. Of het nu de printplaatontwerper, de kunststofmallenmaker, de productcontroleur of de systeemtekenaar is. 

Er is alleen een groot probleem voor mij. Foto's maken binnen is verboden.terwijl er juist veel vast te leggen is. Prachtig hoge hallen, met dito lichtinval. Waanzinnig gevormde testcabine's, radarbeelden, noem maar op. Ik moet het dus doen met dat wat op het net is te vinden. Het geeft een beeld van de eindproducten, maar niet van het bedrijf. Jammer maar begrijpelijk.

3 bollen

Het is een van de bezienswaardigheden van Lichtstad. Aldus @Ch1po die ons, na een kop koffie en het verversen van de bevroren waterflesjes van de Konijnenopvang, rondleidt in haar eigen stad. Niet alleen langs de bollen, ook langs de DAF, geboortehuizen, parken en allerlei andere plekken waar we op een "gewone" tocht door de stad niet snel terecht zullen komen. Prachtig dus. Net zo prachtig als het even naar de Lichtstad rijden om een kopje koffie te drinken en even te kijken of de kringloop een mooie theepot heeft staan. Noem het decadentie, ik noem het plezier. Veel plezier! En het mooie is dat in de Industriestadse bieb een geïnteresseerd publiek live onze belevenissen volgt!

anatomisch museum

Behalve een bezoek aan een riviereiland, brachten we vrijdag ook een bezoek aan een bijzonder museum. Het anatomisch museum van de Domstadse universiteit. Een museum dat op zich vrij toegankelijk is, maar eigenlijk bedoeld is voor medische studenten. Maar even een afspraak maken en je mag er probleemloos rondlopen, "zolang jullie je gedragen, mogen jullie gewoon rondkijken" aldus een vriendelijke mevrouw die ons binnen liet.
En gedragen hebben wij ons. Van de ene verbazing in de andere. Kasten vol wasmodellen, maar ook veel bijzondere preparaten. Ik heb helemaal niets met operatieprogramma's op de tv, hoef niet te zien wat de tandarts uitspookt bij mij, maar het was prachtig. Niet alleen de misgeboorten of vreemde afwijkingen, nee simpele dingen als een tong op sterk water waren erg boeiend.
Na anderhalf uur eindigden we met een vrolijk groepsportret, een lekker biertje bij Kafé België en een warme hap bij Jaap.

riviereiland

Afgelopen vrijdag gaat de tocht naar Rottumeroog niet door en besluiten we om andere avonturen op te zoeken. Kaco komt met het idee voor een bezoek aan een een heus riviereiland , een aardkundig monument in de rivier Alsielekismoetjemplakken met eb en vloed, wadden, schuifduinen, koeien, vogels en veel meer. Heel bijzonder.
Laarzen of waterdichte schoenen zijn een must, maar we hebben geluk, het is eb als we het eiland bezoeken. Een echt geluk blijkt al Krien haar laarzen uit de auto haalt, er zitten grote scheuren in! Dapper stapt ze er mee rond, maar thuis gaan ze linea recta de container in.
Een mooi gebied, niet alleen het eiland is prachtig, ook de hoge dijken langs de rivier zijn schitterend. De route over de dijk gaat meteen in de 'waarmoetenwezekernogeenkeeroverheenfietsen"lijst.

free as a bird

Even een paar dagen te druk om te bloggen, via Twitter zijn wel steeds updates en foto's "on the run" te zien. Veel plezier en tot later!

berg (updated)

En fashionstatement is het niet. Daar kom ik eerlijk voor uit. Mijn nieuwe "ontdekkingstochten"schoenen zijn dan ook niet aangeschaft voor de mooiigheid. Nee, morgen gaan we met de Kaco's op avontuur richting het kleinste en onbewoonde Waddeneiland. Precies, Rottumeroog. En daar kom je niet zo maar! Twee jaar geleden hebben we ons aangemeld! Er gaat maar een paar keer per jaar een bootje naar het eilandje. Morgen dus. Met nieuwe laarzen en dito schoenen. En natuurlijk een rugzak vol broodjes, pepermuntbollen en drinken.

UPDATE

Tocht gaat niet door. Teveel wind waardoor de boot niet bij het eiland kan komen. Nu maar hopen dat we niet opnieuw 2 jaar moeten wachten... Gaan we nu iets nieuws bedenken.

Op pad in eigen stad

Een bijzondere Kacotocht deze zondag. Niet ver weg ergens aan een andere kant van een grens, maar in eigen stad, aan de andere kant van het spoor. Met de bedoeling de wijk Röhmbekke aan een nader onderzoek te onderwerpen.
Met de Kaco's wijkt de route al snel af en belanden we op het oude kerkhof. Ik ben er nog nooit geweest, weet wel dat het er is, maar heb nog nooit bedacht om er eens te gaan kijken. op dezelfde manier zitten we even later achter een versnapering in het Paradijs. Wel eerder geweest, maar toen woonde AKI klasgenoot en Amerikanski Jonathan er nog en kon je er alleen eten als hij wat in huis had. Grappige plek geworden, jammer alleen dat er niemand meer mag wonen.
De wijk Röhmbekke is natuurlijk wel bekend, maar opnieuw is het een plek waar vooral doorheen gefietst of bij de Krattenstapelaars langs gegaan wordt. We zijn zo lang aan het rondslenteren, bekijken, bediscussiëren en verkennen dat het geplande bezoek aan het museum niet doorgaat. Te weinig tijd. Een andere keer dus. En met die conclusie leggen we nog even aan bij het terras voor het museum voor een mooi glas.
Volgende keer verder.

plaat

Een goede daad op de plaat. Slechts een van de spannende foto's dit weekend gemaakt. Later meer.

la Neuve

Het stond op het verlanglijstje van de Kaco's, maar zelf was ik er, na het lezen van Arm Wallonië , ook bijzonder nieuwsgierig naar. Louvain la Neuve, oftewel Nieuw Leuven. Voorbeeld van de taalstrijdgekte bij onze Zuiderburen. Eind jaren 60 is die strijd op een hoogtepunt met als gevolg een splitsing van de universiteit. De ene kant van de taalgrens behield de universiteit in de oude stad Leuven, een gezellige stad met mooie pleinen en dito kroegjes. Aan de andere kant van de taalgrens, 30 kilometer verder, werd in pure seventiesstijl een nieuwe stad opgetrokken. Men begon met het bouwen van een enorme parkeergarage waar de stad opgebouwd werd, de stad is autovrij en alle wegen richting het centrum leiden naar een slagboom.
En is het nu mooi geworden? Het autovrij bevalt me wel, overal is de compacte stad goed bereikbaar. Het station is nooit meer dan 10 minuten lopen ver. De stad is niet mooi, verre van mooi. Lelijke, donkere flatgebouwen en studentenwoningen staan dicht op elkaar, het plein van het centrum ziet er niet uit, een poging om een Textielstadaanzeestrand na te apen levert weinig sfeerverhoging op. Het is, zelfs als de zon schijnt, een trieste bedoening en een goed voorbeeld hoe het niet moet. Interessant is het wel, mocht je ooit in de buurt zijn, neem even een kijkje. Want ook al is er geen sfeer, elke kroeg schenkt wel 50 soorten lekker bier en dat missen we in ons landje nou weer.

begraafplaats

De Canadian War Cemetery op de Bergmetbulten. Op een regenachtige woensdagmiddag is het er bijna druk. Heel bijzonder. De sfeer is heel anders dan op het Oosterbuurse kerkhof waar we een aantal weken geleden rondliepen. Al was het alleen maar de persoonlijke boodschappen van nabestaanden op elke steen.

friedhof

Het is vreemd om er rond te lopen, het Oosterbuurs Soldatenfriedhof in IJsselkei. Meer dan 30.000 in de Tweede Wereldoorlog omgekomen soldaten liggen hier begraven. Het is de enige in zijn soort in ons land. Rijen met graven, zo ver het oog reikt.
Een dubbel gevoel, het is de plek waar de Nare Weduwe jarenlang kransen kwam leggen, waar hele "foute" Medelanders begraven liggen. Tegelijkertijd liggen hier ook de "gewone" dienstplichtigen die wel moesten. Toch voelt het anders dan een soortgelijke begraafplaats van de "overwinnaars".
Wel een plek om een keer te bezoeken, de waanzin van oorlog wordt hier goed zichtbaar.

rondleiding

Het voordeel van bezoek rondleiden in je eigen stad is dat je ook weer eens op plekken komt waar je zelf niet zo vaak komt. Zo is er de verrassing van het nieuwe en het oude Rozendaal. Dat het er stond, ik weet niet beter. Van tijd tot tijd was er een brandje of zakte er weer een deel in, vergane glorie. Het Bamshoeveterrein was indertijd veel mooier, groter. Het terrein en ons voormalige atelier werden nog gebruikt in de film De Zwarte Meteoor.
Alles veranderde natuurlijk na de grote klap. De potentie van het voormalige Bamshoeveterrein was weg en de vergane glorie van het Roozeldaal kreeg weer glans. En hoe! Rondlopende over het complex en door de omliggende wijk zie ik dat het werkelijk prachtig is geworden. Ik ben niet de enige die het ziet. Op de (zonnige) zondagmiddag is het druk op straat. Veel mensen die van buiten komen om te kijken. Super. Als we even later met z'n vieren op het nieuwe terras zitten wordt het er natuurlijk alleen maar mooier van.

kazemat

(Een korte inleiding; in de meimaand van 1940 valt het Oosterbuurse leger ons land binnen. Ons leger moet zich met veelal oud en onvoldoende materiaal verdedigen maar slaagt er in om de Oosterbuurse troepen vier dagen lang tegen te houden en grote verliezen toe te brengen. Het bombardement op Havenstad en de dreiging van meer vernietiging dwong uiteindelijk een overgave af.
Een van de plekken waar de Oosterbuurse troepen geen millimeter terrein wonnen was op de Afsluitdijk. De stelling Kornwerderzand was niet te passeren en een aanval in de rug van onze hoofdstad werd zo voorkomen.)

Tot zover de geschiedenis. Samen met Krien (nog nooit op de dijk geweest) ben ik gisteren maar eens wezen kijken op deze plek waar tegenwoordig het kazemattenmuseum is gevestigd in een deel van de stelling. Een kans om binnen te kijken in een echte kazemat. Helaas zonder het Kaco-duo zoals gepland, 50% van dit roemruchte duo lag met zomergriep in bed.
Een echte aanrader, dit museum. Voor slechts drie euro een hele middag ronddolen in loopgraven en onder drie meter dik beton. Met op de achtergrond het geklots van de Binnenzee en het gigil van zeevogels. Prachtig. Het museum heeft een aantal van de verdedigingswerken opgeknapt, opnieuw ingericht en voorzien van echt elektrisch licht zodat je een indruk krijgt van de omstandigheden 68 jaar geleden.
Helaas staan er inmiddels wel wat stuiken en boompjes, zodat het uitzicht vanuit de observatiekoepel niet al te best is. Toch is het goed voor te stellen waarom de vijand er in 1940 niet langs kwam. Een paar uur loop je er snel rond. Vergeet niet om ook buiten het museum om ook eens op kazematjacht te gaan. De hele stelling is nog intact. Wij liepen naar kazemat IX, helemaal op het einde van het sluizencomplex. Een stukje lopen, maar met de beloning van een niet dichtgemetselde ingang. Een tip is de zaklamp. Het is aardedonker en zonder zaklamp zag ik niet veel en ben dus niet ver gegaan, maar het is mooi om te zien hoe een ongerestaureerde bunker er uit ziet.
Een keer terug dus, met lamp en voldoende brood voor meer spanning en sensatie.

prosper II

Beter dan verwacht! EEn pracht van een Terril, of zoals het bij de Oosterburen noemen, ein Halden. Doodenge metershoge toren, maar met super uitzicht. En een prachtige mijnschacht, de Prosper II. En de ontdekking dat er prachtige fietsroutes lopen door het Roerbakgebied, dus snel twee hele mooie kaarten aangeschaft, voor veel fietsplezier! Binnenkort meer bezoekjes aan deze prachtige regio!

uitzicht

Hier gaan we vandaag maar eens kijken. In Oosterburen, in het industriële Roerbakgebied. Het is de terril (mijnafvalberg) van de Prospermijn, met een kunstwerk/uitzichttoren bovenop. We waren laatst met KaCo al in de buurt, op weg naar de bruinkoolmijnen. Nu gaan we er wat meer tijd doorbrengen. Ben benieuwd...