achter de schermen

Het is over en uit in het grootste sportcentrum van Luxemburg. De presentatie is echt afgelopen en buiten is het een chaos, 5000 bezoekers willen weg. We wachten het nog heel even af en druipen af naar de betonnen persbunker. Een kwartier later staan we achter de schermen, tekent Andy Schleck mijn zojuist aangeschafte boek over het Luxemburgs wielrennen en kijkt niemand raar op dat we er staan.

Dan komt Joost aanlopen, we waren al in alle kleedkamers geweest, maar hem niet gezien. Ik heb nog een klein cadeautje voor hem, als je iemand z'n feestje bezoekt, neem je wat mee, zo heb ik dat thuis meegekregen. Joost kan het waarderen en neemt ons mee naar het feest en even later staan we in de VIP ruimte, spreken renners, managers, slepen een VIP uitnodiging binnen voor het WK op de baan in Apeldoorn en bemachtigen handtekeningen in een inderhaast aangeschaft boek.

Een uitgebreider verslag van deze avonturen verschijnt binnenkort op tourkoorts.

Wilde avonturen in de Randstad

Het feest begint op de A1, als we op weg zijn richting de Grachtengordelstad. We halen de spelersbus in en zo begint een lange wilde avond vol voetbalavonturen met een aantal fotostops op parkeerplaatsen. Dan komen we, een recente voetbal/sport liefhebber en het Deankaampse duo kEk, in de hoofdstad en is het tijd voor deel één van onze missie vandaag; de presentatie van het boek "Guus Hiddink" over, hoe kan het ook anders, Guus Hiddink.

Vraag niet hoe we er terecht komen, we komen er terecht. Met een doel, een boek met handtekening van Guus. Alledrie weten we een boek te regelen dat de topcoach uit het Verre Oosten van een zwierige handtekening voorziet. Behalve dat levert de presentatie een hoop leuke gesprekken op, een ontmoeting met een oude schoolvriend en de hoop de uitzending van Holland Sport (zie onderstaand blog) bij te wonen. Het laatste lukt niet, ook omdat we twijfelaars aanmoedigen om juist wel naar binnen te gaan, maar een gratis biertje maakt een hoop goed. Onze kans komt nog wel.

De schrijvers van het boek waren twee jaar bezig om het loodzware boek te schrijven, mij kost het aanzienlijk minder tijd om een verhaal over het boek op de site van sportgeschiedenis.nl te schrijven. Inderdaad, ik schrijf (voorzichtig) tegenwoordig over sport.

"een stoeptegel op de koffietafel"

Ophalen herinneringen

Ook Cocu mijmert

Hiddink reikt het boek uit aan twee van zijn Oranje-spelers, Dennis Bergkamp en Philip Cocu. Eerstgenoemde zit nog steeds in de voetbalwereld, hij traint de D-tjes van Ajax, terwijl de ander parttime en buiten het zicht van de mediua deel uitmaakt van de technische staf van PSV.

De coach signeert

Trotse man met boek

Dan gaat onze tocht verder. Richting de Toekomst, het jeugdterrein van de Ajax jeugd. We zijn net op tijd om te zien hoe de jeugd van FC Twente met 4-0 verliest van de jonge wit-roden. De vierde wordt met een mooi lobje door belofte Suk gemaakt.

Net naast is toch mis....

Mister Ajax

Na de wedstrijd verplaatsen we ons naar de kantine van de club. Een prachtcomplex, vol historie en mooie velden. We eten wat en laten de ambiance op ons inwerken. Op een centrale plaats, rechts naast de bar, staat een man die eerder op de avond ook al bij Guus was. Het is Sjaak Swart, de man die rood-wit bloed in zijn aderen heeft. Ik spreek hem aan en maak een kletspraatje en een paar foto's. Een hartelijke hand en klop op de schouder en het is voor ons tijd om te gaan.

En we gaan op pad met een absolute uitdaging. José Mourinho de coach van Real Madrid, logeert in het Okura hotel en kEk wil op de foto met hem. Drie paar stoute schoenen trekken we aan en lopen de lobby binnen. Snelle blikken schatten de situatie in, het team zit op de eerste verdieping, en we spotten de hotelbar. In bezit van drie drankjes nestelen we ons in een makkelijke, strategisch opgestelde bank. 

Naast ons een trap naar de eerste verdieping, discreet afgesloten met een een lint. Na een tijdje lopen we naar boven, hartslag op 150, elk moment de verwachting om een grote hand op de schouder te voelen, maar dat gebeurt niet. In plaats daarvan staan we oog in oog met de beroemdheid en hij staat een foto toe. Drie kwartier later bedenk ik me dat ik me ook wel eens gefotografeerde in plaats van fotograaf wil voelen en als de topcoach naar beneden komt grijp ik mijn kans. 

Het klopje dat hij me op de rug geeft voel ik nog steeds als we het hotel verlaten. Net als de hand die Hiddink mij gaf. Mooi, even gewoon een klein kind zijn. Terwijl we richting het Oosten rijden zakt voorzichtig de hartslag. De slaap is thuis moeilijk te vatten, mijn rechterarm is lam van het kilo's zware boek.

taxi!

Ik wil net omdraaien, het gaat niet meer lukken om op tijd in de rechtbank te komen. Voordat er bussen zijn is die zaak al voorbij. Dan komt plots een mevrouw het perron oprennen. Ze gilt " ik ga met een taxi naar Beschuitstad en heb nog twee plaatsen over, wie wil er mee?". Een oude mevrouw reageert en ik sluit aan in de processie. Een kans om alsnog op tijd te komen sla ik niet af. Ik vraag de mevrouw of ze echt geen bezwaar heeft (wie weet valt het haar tegen) maar het is geen probleem.

De Strida gaat achterin, ik duik op de achterbank, stel me netjes voor en ga richting Beschuitstad. Onderweg kom ik er achter dat de aanbiedster heel veel haast heeft, ze werkt voor een Ministerie en moet een lezing houden in Regeringszetelstad. Beschuitstad is snel in zicht en ik dank de mevrouw hartelijk. Terwijl ze de taxichauffeur vraagt om een declarabel bonnetje haal ik mijn Strida uit het vrachtruim en ruim op tijd kom ik de rechtbank binnen.

Anderhalf uur later zal blijken dat het voor niets was. De zaak wordt niet inhoudelijk behandeld en na wat tijdrovend gesteggel over getuigen, aanvullende onderzoeken en tijdelijk zoekgeraakte dossiers sta ik met lege handen buiten.

Vanmiddag beter...

stil

Ik denk dat niemand het verder gemerkt heeft. Dat we net een wild rondje met doodlopende straten, binnenhofjes, hobbelige bospaden en verpleegpaleizen hebben gemaakt. In een Prius. Met stuurman en deejay @Matijn achter het stuur, @kriene en @bramstrommeltje achterin. Op jacht naar een paasvuur, het hart van de knal, de boeg van @edstep, de stadshaard, het café van Elly, de Nachtengaalstraat en meer van die toeristische plekjes in Textielstad. 

En dat alles omdat Bram een paasvuur wilde zien. Een dag te laat. 

straatboom!

Ook dit jaar gaan we als buurmannen weer op pad om "onze" kerstboom om te hakken en ceremonieel over te brengen naar de Pieperdepiepstraat. "Bie 't hökske noast de bulte zaand", dat is de plek waar we dit jaar de boom mogen uitzoeken. Na wat heen en weer gedreutel vinden we het perfecte exemplaar en gaan aan het werk. Even later staat er een pracht van een boom in de donkere straat.

kazemat

(Een korte inleiding; in de meimaand van 1940 valt het Oosterbuurse leger ons land binnen. Ons leger moet zich met veelal oud en onvoldoende materiaal verdedigen maar slaagt er in om de Oosterbuurse troepen vier dagen lang tegen te houden en grote verliezen toe te brengen. Het bombardement op Havenstad en de dreiging van meer vernietiging dwong uiteindelijk een overgave af.
Een van de plekken waar de Oosterbuurse troepen geen millimeter terrein wonnen was op de Afsluitdijk. De stelling Kornwerderzand was niet te passeren en een aanval in de rug van onze hoofdstad werd zo voorkomen.)

Tot zover de geschiedenis. Samen met Krien (nog nooit op de dijk geweest) ben ik gisteren maar eens wezen kijken op deze plek waar tegenwoordig het kazemattenmuseum is gevestigd in een deel van de stelling. Een kans om binnen te kijken in een echte kazemat. Helaas zonder het Kaco-duo zoals gepland, 50% van dit roemruchte duo lag met zomergriep in bed.
Een echte aanrader, dit museum. Voor slechts drie euro een hele middag ronddolen in loopgraven en onder drie meter dik beton. Met op de achtergrond het geklots van de Binnenzee en het gigil van zeevogels. Prachtig. Het museum heeft een aantal van de verdedigingswerken opgeknapt, opnieuw ingericht en voorzien van echt elektrisch licht zodat je een indruk krijgt van de omstandigheden 68 jaar geleden.
Helaas staan er inmiddels wel wat stuiken en boompjes, zodat het uitzicht vanuit de observatiekoepel niet al te best is. Toch is het goed voor te stellen waarom de vijand er in 1940 niet langs kwam. Een paar uur loop je er snel rond. Vergeet niet om ook buiten het museum om ook eens op kazematjacht te gaan. De hele stelling is nog intact. Wij liepen naar kazemat IX, helemaal op het einde van het sluizencomplex. Een stukje lopen, maar met de beloning van een niet dichtgemetselde ingang. Een tip is de zaklamp. Het is aardedonker en zonder zaklamp zag ik niet veel en ben dus niet ver gegaan, maar het is mooi om te zien hoe een ongerestaureerde bunker er uit ziet.
Een keer terug dus, met lamp en voldoende brood voor meer spanning en sensatie.

13 mei

Een omstreden datum, 13 mei. Acht jaar geleden verging half Textielstad, twee jaar geleden kocht ik van een garagedak een attribuut dat mijn leven volledig op de kop zou zetten.
Had ik deze tweewieler ook gekocht als ik had geweten wat mij nog te wachten zou staan? Dat ik duizenden kilometers rond zou trappen in weer en wind? Dat we samen avonturen zouden beleven die tot dan toe onmogelijk leken? Dat ik de Vaderlandsche Berg twee keer zou beklimmen? Dat ik 'm na anderhalf jaar zou inruilen voor een ander?
Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik er niet meer zonder kan, het voortbewegen op een tweewieler met krom stuur. Dat ik het liefst hele dagen op het ding zou rondrijden, in weer en wind.
Vandaag heb ik 'm weggebracht. het is tijd voor een grote opknapbeurt. Nieuwe ketting, tandwielen en ik weet niet wat meer. Hij staat nu bij de klup-mecanicien tegen de werkbank. Als alles goed gaat is hij voor de vakantie klaar, hangen we 'm naast zijn nieuwe vriendje achterop de auto. Gaat ie nieuwe avonturen beleven.

druk...

En zo is het al een paar dagen rustig op dit blog. Alle verhalen over alle spannende belevenissen ontbreken, verjaardagen, straatbijeenkomsten en ga zo maar door, niets online, helemaal niets. Het probleem is vrij simpel, er gebeurt te veel waardoor er geen tijd over blijft om er nog over te bloggen, iets dat past bij de drukke decembermaand vol vieringen, feesten en verjaardagen.
Dus over de "ad hoc" Klupavond op donderdag, de verjaardag van voormalig Buuf#15 op vrijdag, het Kerstboomhalen en het Indrinken van de keuken van "Onze Voorzitter" op zaterdag, de start plus finish van de Winterfietstocht vanuit het Kluphuis en het Sinterkerstdobbelen op zondag zult u weinig meer lezen dan hier.
Niet omdat er niets aan was, in tegenstelling, de "ad hoc" Klupavond donderdag was druk bezocht en supergezellig met het grootste kluphuiskoor ooit en een nieuwe harenknipweddenschap. Voormalig Buuf#15's verjaardag was dito gezellig en met zeer smakelijke hapjes, alhoewel er iets meer chocoladestickjes met witte vulling hadden mogen zijn. Het Straatgebeuren op zaterdag, de roemruchte Straatkerstboom en het Keukenindrinken bij de Voorzitter, laat ik er maar over ophouden, zij die er bij waren zullen het nooit vergeten.
De zondag met een ijskoude maar geslaagde Winterfietstocht, warme soep, hartige taart en koud bier in het Kluphuis zal ook niet worden vergeten, nooit eerder waren er zoveel bont uitgedoste en bevroren fietsers in het Kluphuis en ik weet zeker waardoor dat komt. Precies, de nieuwsgierigheid naar het Kluphuis. Het Sinterkerstdobbelen met een stel manke, gehandicapte en zieke collega's en een enorme stapel bijzondere cadeaus, hoe leuk is het toch om het grootste pakje af te pakken en weg te geven en uiteindelijk verrast te worden met een set knipperlampjes of ceedeesingles met piratenmuziek of een kleurkleiset. Vandaar..

watergevecht

De zon schijnt, het is warm. Het duurt dan ook niet lang of de eerste waterstraal vliegt over de schutting. Game On! Overal duiken plots buren met waterpistolen op. Het keukendak, tuinen, achter struiken, poorten en keukendeuren. Binnen een paar minuten is iedereen kletsnat, beleeft onze hoogbejaarde buurvrouw de schrik van haar leven als plots een gewapende buurman het gangpad door komt stuiven en weet KlaasKat niet waar hij het heeft, zoveel waterstralen om mee te spelen, het arme beest kan niet kiezen. kortom, het is weer in de Pieperdepiepstraat. Later, onder het genot van een verkoelend drankje, spreken we de wens uit dat het nog heel lang zomer mag zijn. Veel zon en lekker warm.