Zeche Zollverein damals

De stad van de Zeche Zollverein in vroegere tijden...

Zollverein

Een weekend weg met de Kaco's staat garant voor een hoop spanning en avontuur. Op een uurtje rijden van Textielstad, midden in het Oosterbuurse Industrigebiet, ligt de Zeche Zollverein. Ooit de grootste en mooiste kolenmijn van de wereld, leeg komen te staan bij het einde van het kolentijdperk en midden in het Culturele Hart van Ons Eigen Werelddeel.

Hip, trendy, gelikt, mooi, strak, glad. Het huisvest een aantal musea, galerieën en hippe horeca. Mooie musea, we hebben er maar één gezien, het regiomuseum. Prachtige collectie, gepimpt door niemand minder dan Rem Koolhaas en zoals ze bij Oosterburen het altijd doen, übercomplet. Zo complet dat er te veel te zien is en het hoofd niets meer opneemt.

Gelukkig is er meer te ontdekken op het immense terrein. En net zo gelukkig is dat niet alleen maar mooi en opgeknapt. Wat verscholen, als je daar over kan spreken met zes enorme schoorstenen en de grootste cokesoven ter wereld, ligt nog een stuk dat gewoon is aangetast door de tand des tijds. 

Prachtig om te zien, roestbruin tegen een helblauwe lucht. We kunnen onze vreugde dan ook op als we een gat in het hek ontdekken en op ontdekkingstocht door de catacomben van deze gigant dwalen. Een serieuze aanrader en voor wie ook wil gaan, het gat in het hek kan ik aanduiden.

confidential

Een spannende tweede paasdag begint al vroeg. Op de parkeerplaats van Thales. Het bedrijf dat omringt is met hoge hekken en Nato-prikkeldraad, bewaakt met camera's en honden, heeft open dag. Een bijzondere open dag, want alleen op uitnodiging van een personeelslid is het bedrijf te bezoeken, een keer in de twee jaar.

Een van die werknemers is fietsvriend W.. Hij doet iets ingewikkelds met printplaten, berekeningen, schema's en radar in een kantoor met mooi uitzicht, maar geeft ook ruim vier uur durende rondleiding langs vele afdelingen van het immens grote bedrijf. Want dat is het, afdeling na afdeling, bedrijfshal na bedrijfshal lopen we door en overal gebeuren spannende dingen.

Radar voor defensie, dat is de core-business van het bedrijf. Spannend! Radar voor vuurgeleiding, bijvoorbeeld van de Goalkeeper, een gevreesd afweersysteem van de marine, maar ook opsporingsradar, ergens op het dak staat een testopstelling dat alle vliegtuigen tot in een straal van 250 kilometer kan zien. Of een volledig geïntegreerd mastsysteem, het nieuwste van het nieuwste, een viervlakradar die niet meer rond hoeft te draaien om 360 graden beeld te hebben.

We komen dan ook ogen en oren tekort, iedereen die je onderweg spreekt verhaalt vol vuur over zijn werkzaamheden. Of het nu de printplaatontwerper, de kunststofmallenmaker, de productcontroleur of de systeemtekenaar is. 

Er is alleen een groot probleem voor mij. Foto's maken binnen is verboden.terwijl er juist veel vast te leggen is. Prachtig hoge hallen, met dito lichtinval. Waanzinnig gevormde testcabine's, radarbeelden, noem maar op. Ik moet het dus doen met dat wat op het net is te vinden. Het geeft een beeld van de eindproducten, maar niet van het bedrijf. Jammer maar begrijpelijk.

laufende band

toren

Mocht ik de komende tijd wat licht beginnen te geven in het donker, hier de reden. Een bezoekje aan de Zuiderbuurse kerncentrale van Muurdorp. Indrukwekkend hoor, al dat koelwatergeraas. Van achter het gaas.

route de l'industrie

Een uitstapje naar onze Zuiderburen is natuurlijk een ontdekkingstocht naar industrie. Verloren industrie en nog werkende. We komen ogen te kort, keer op keer gaat de auto aan de kant voor een verkenningstocht.
In de buurt van de Muur vinden we de overblijfselen van een papierindustrie, tassen met puin, een betonnen overblijfsel van een watertoren en half gesloopt gebouw. Een paar stukjes smalspoor en enkele vergane bruggetjes maken het beeld compleet. In dezelfde Muurstad aan de Meuse vinden we ook een andere verlaten fabriek en natuurlijk de kerncentrale, die we van achter de nodige strengen prikkeldraad bekijken.
Dichterbij de grens aan dezelfde rivier ligt een echte werkende Industriestad. Het is overal te zien, rokende schoorstenen, smerige huizen, roet, armoedige buurtjes, fascinerend en bizar. Alsof je jaren terug stapt in de tijd.

terug in de tijd

Seraing 2009, terug naar de donkere jaren 20...

wir sind das ruhrgebiet