Heidelberg

Heidelberg is dus niet alleen maar legerbasis en Amerikaans inkopen. Het is een prachtige stad  tussen de heuvels aan de de Neckar. Een gezellig centrum, met een mooie sfeervolle Altstadt, een prachtig enigszins kitsch romantisch kasteel uitkijkend over de stad, Das grosse Vass, een Aphotekersmuseum. De oudste universiteitsstad van het land, 30.000 studenten, vindplaats van de eerste Homo Heidelbergensis en in de Tweede Wereldoorlog gespaard gebleven van Geallieerde bombardementen. Zelfs de Thingstätte, die we helaas niet gezien hebben bleef ongeschonden.

Blije boodschap

Eigenlijk moeten we het hier hebben over de Heidelbergse Catechismus. Of over Jackson Browne, Nelson Piquet Jr. die hier geboren werden. Of belangrijker, George Patton die hier het leven liet. Of het prachtige kasteel, het Apothekersmuseum of de mooie Altstadt.

Maar nu niet. Want Heidelberg heeft meer, veel meer. Een hoop militairen, waarvan er veel uit de US of A komen. En die wonen in afgeschermde woongebieden, Amerikaanse dorpen, door hoge hekken en gewapende bewakers afgesloten van de buitenwereld. En daar hoeven de bewoners van Partick Henry Village helemaal niet te komen, die buitenwereld. Want alles is in hun dorp aanwezig.

De Commissary bijvoorbeeld. Een grote supermarkt vol Amerikaanse producten. Met dank aan Soldaataltijdopkop, die gelegerd is in het prachtige Heidelberg, konden we daar zondag uitgebreid shoppen. Complimenten voor Soldaataltijdopkop, die eigenlijk door het leven zou moeten gaan als Adjundantaltijdopkop of Stip, want met twee losgeslagen dames (Kriene en Buurvrouw Krattenstapelaar) en heer op pad in een winkel als dit, daarvoor moet je stevig in je schoenen staan!

Gelukkig heeft Soldaataltijdopkop de zaak goed in handen. Rustig staat hij te genieten van het enthousiasme, de gillen van vreugde bij het zien van weer een bijzonder Amerikaans iets dat thuis in de voorraadkast hoort. Zoals de Payday, Baby Ruth, Mountain Dew en noem maar op. Bij de kassa, twee uur later, wordt alles door een stel Packers ingepakt en gaat er een wagen vol de kofferbak in.

Dank Soldaataltijdopkop voor het mooie weekend! 

wordt vervolgd....

Pompeii

Een stad met evenveel inwoners als mijn geboorteplaats Torenstad. Alleen dan zo'n 2000 jaar ouder. Pompeii, verwoest door een uitbarsting van de Vesuvius, bedekt onder metersdikke lagen vulkanisch as. Het verhaal van de stad en de herontdekking honderden jaren later, dat kennen we uit de schoolboekjes natuurlijk. 

En sinds die schoolboekjes willen we daar beiden al naartoe. Het wordt een uitstapje met de Kaco's, beter gezelschap voor een reisje als dit is er niet. Een Coen Laude afgestudeerde Co die echt ook overal iets van weet en het ook nog eens boeiend weet te brengen en een overal doorheen dartelende Ka, van tijd tot tijd door de knieën zakkend om een close-up foto te schieten van een lief detail.
Indrukwekkend, zo is het t beste te omschrijven als je voor het eerst door de straten loopt van deze stad. Geen hoopjes vage ruïnes maar een duidelijk stadsplan, herkenbare onderdelen. Toch is het ook vreemd om vrijelijk de huizen binnen te lopen waar ooit leven was, waar kinderen speelden, slaven werkten en mensen woonden. Een blik te werpen in hun privéleven, hun spullen en, sterker nog, hun stoffelijke overschotten. 

 Toch is het een unieke kans om te zien hoe het Romeinse leven er uitzag. Dan kom je al snel tot de conclusie dat het er niet zo heel veel anders uitzag dan het onze. Tuurlijk, alle moderniteiten daargelaten, maar als je de waterleidingen van de Romeinen ziet weet je waar wij de loodgieter vandaan haalden. Om maar een voorbeeld te noemen. 

Een plek om nog een keer naar terug te gaan, om meer tijd te spenderen, want een middagje is toch te kort. 

En wie wist dat Pompeii ook muziek maakte? 

Trevi

Fascinerend om het gekkenhuis te zien rond de Trevi fontein in Rome. Van verre is het lawaai van een woeste meute al te horen en dichtbij is het dringen voor een plekje om op de foto te gaan. Een perfecte spot om het menselijke toeristenras te bestuderen. Sinds de de film La Dolce Vita is dit de meest romantische plek van de stad. 

Gevolg is dat vele stelletjes een foto komen maken. De meesten blijven een tiental seconden staan, manlief drukt vrouwlief naar de waterkant en maakt een foto. Dan staat vrouwlief op, bekijkt het geschoten plaatje en besluit, die gaat weg! Nog een dan. Er moeten stellen zijn wiens vakantiefoto's niet meer zijn dan vrouwlief met een mooie glimlach voor een bekende plek. Zo'n voorbeeld volg ik dan graag.

Tussen de meute toeristen valt iets anders op. Mannetjes met uitschuifantennes die muntjes vissen. Zeker vier heren spotten we die handig waardevolle munten stelen. Ze vallen op omdat ze extreme belangstelling hebben voor wat er in het water ligt gecombineerd met een schichtige blik om zich heen, speurend naar uniformen. Het gaat gehaaid, aan de antenne zit een zuignapje waarmee ze de munt uit het water halen. Razendsnel wordt het ding uitgeshoven, in het water gedaan en binnengehaald. Antenne verdwijnt in de mouw, de munt in een jaszak.

De meeste toeristen hebben niets in de gaten of kijken hoogstens geamuseerd toe. Voor de zekerheid gaat mijn muntje ver de fontein in. Ik wil graag terugkomen in deze mooie stad en waag er een paar cent aan.

ware korting

"You should not pay wearing a t-shirt like that!!!" zegt de mevrouw van la Fattoria, het *** restaurant waar we een aantal nachten op de kleine en rustige camping hebben gestaan. Ze schatert het uit en brult "I give you a discount for that!" En inderdaad, ze voegt de daad bij het woord en geeft twintig euro korting. Dit shirt ga ik vaker aantrekken, dat weet ik wel!

България

Afgelopen week zat Harm Job in het verre България, in de plaats БАНКЪА, een half uur van hoofdstad София. Een bijzonder land, dat moge duidelijk zijn. De gevoelens over het land zijn dan ook gemengd.
Laat ik maar eens positief beginnen, het was goed en gezellig om er met z'n allen te zijn. Een wilde verjaardag van mijn moeder gevierd (dansen op tafel met livemuziek), sinterklaas op bezoek gehad. De keuken bevalt me ook goed. Kaverma, banitsa, shopska, met een goed glas rakia (Burgasko bij voorkeur) vooraf, een mooie halve liter Zagorka of helemaal goed in dit seizoen, een heerlijk donkere Stolichno, fantastisch! Ook mooi, wandelingen rond het stadje, in de bergen. Zeker de wandeling door de wildernis, over, door en langs een bergstroompje. Liggen in een Balkanwei, in de zon. En niet te vergeten, het warme bronwater, diep uit de grond. Het is heerlijk!
Het land en zijn inwoners moet echter nog veel leren. Heel veel. Bijvoorbeeld, БАНКЪА was ooit een prachtig, luxe, schoon kuuroord. Nog steeds dampt het bronwater maar wel in een vervallen stad. Want alle kuuroorden zijn verworden tot ruïnes, het kuurbad staat nog overeind, maar is gesloten wegens instortingsgevaar en wordt 's avonds bewaakt door een sneue bewaker achter een flikkerend televisietoestelletje.
Ook София heeft een mooi centrum, met gouden daken die glinsteren in de zon, een prachtige universiteit, dito kerken en kathedralen. Maar erbuiten is alles grijs en vervallen, de kapotte wegen vol stinkende uitlaatgassen van westerse wrakken en overlevende vierwielers van toen het ijzeren gordijn nog op slot zat.
Daarnaast is het land een grote afvalbult. De inwoners lijken niets te geven om hun omgeving. We weten ons op de goede route tijdens een bergwandeling omdat we in het bos een spoor van afval volgen en zo op het goede pad komen. Oorzaak? Armoede? Niet altijd, want ook de rijke villabewoner kiept zijn afval over de tuinmuur in de natuur.



Het verschil tussen rijk en arm is enorm. naast vervallen maar bewoonde krotjes staan enorme villa's van de 'nieuwe' rijken, van de maffia, fabrieksdirecteuren, politici en oude communisten. De gewone man of vrouw, de middenklasse is door jarenlange onderdrukking succesvol verwijderd, heeft niets en gaat niets krijgen.
Het klinkt hard, maar het land heeft een enorme schop onder de komt nodig. In winkels word je met tegenzin geholpen, obers zuchten diep als je een bestelling doorgeeft en op straat groet (bijna) niemand terug. Corruptie tiert welig. Iedereen zucht, maar nergens lijkt iemand op te staan om te roepen dat het genoeg is.
Ik zou graag een oplossing geven, maar die lijkt er nu niet te zijn. Misschien dat volgende generaties genoeg krijgen van de huidige situatie en zich eens echt gaan verzetten; de zich inmiddels socialist noemende ex-communisten van hun zetels schoppen, niet meer accepteren dat overal steekpenningen betaald moeten worden, de grootschalige belastingontduiking van de rijken aanpakken, iets te doen aan het milieu en het verval van het land.
Optimisten in het land zeggen dat het nog zeker twee generaties gaat duren voordat het zover is. Ik hoop dat er dan nog iets over is van dit prachtig mooie land. Want dat is het wel.

Vakantieverhalen (1)

Als we op de Péage in de richting van de Geant de Provence rijden komt er een smsje binnen van mijn moeder. Het regent daar meldt ze. De verregende vakantie van vorig jaar nog in het hoofd draaien we bijna om. Niet weer, nooit meer zoveel water op de tent als toen.
We besluiten toch door te gaan en komen droog aan in het mooie Beaumes de Venise, het dorp van de gelijknamige zoete witte Papenwijn. Het is wat fris, en er valt inderdaad wat regen, het licht wat aan de hemel, met wat donderklappen voor het wakkerworden, maar echt slecht vinden we het niet.



De tweede dag besluiten we, is goed om te vertrekken. Mannetje wordt afgedekt met een mooie hoes en met een donkergrijze dreigende hemel stappen we op de fiets. We laten ons niet tegenhouden door het ontbreken van de zon. Op pad! Onze eerste fietsdag blijft droog, we worden niet bruin, maar dat gaan we wel inhalen beloven we elkaar. In de nacht valt een bui en klinkt er wat gegrom aan de hemel. Meer niet.

De vakantie is begonnen!

op gang

Bear with me. Het kost nog wat moeite om op gang te komen na een vakantie van maar liefst vier weken. De dagelijkse gang van de afgelopen tijd, wakker worden in een (warme) tent, ontbijten met een stokbroodje in de zonneschijn om daarna de tent af te breken en verder te fietsen zit nog in het systeem. Zeker nu het hier ook warm is. Er zijn voldoende verhalen, ruim 2200 foto's en zelfs een paar video's, maar het gaat even tijd kosten voordat ik weer op bloggang kom. Eerst maar eens aan het werk.

noodweer

Vrijdagmiddag, in de buurt van Toul, op de terugweg van een mooie, warme en zonnige vakantie barst op de Péage het noodweer los. Doodsbange automobilisten parkeren hun voitures langs de kant, alarmlichten aan en turen met paniekerige blikken door het water dat met donderend geraas naar beneden stort.

toren

Mocht ik de komende tijd wat licht beginnen te geven in het donker, hier de reden. Een bezoekje aan de Zuiderbuurse kerncentrale van Muurdorp. Indrukwekkend hoor, al dat koelwatergeraas. Van achter het gaas.

friedhof

Het is vreemd om er rond te lopen, het Oosterbuurs Soldatenfriedhof in IJsselkei. Meer dan 30.000 in de Tweede Wereldoorlog omgekomen soldaten liggen hier begraven. Het is de enige in zijn soort in ons land. Rijen met graven, zo ver het oog reikt.
Een dubbel gevoel, het is de plek waar de Nare Weduwe jarenlang kransen kwam leggen, waar hele "foute" Medelanders begraven liggen. Tegelijkertijd liggen hier ook de "gewone" dienstplichtigen die wel moesten. Toch voelt het anders dan een soortgelijke begraafplaats van de "overwinnaars".
Wel een plek om een keer te bezoeken, de waanzin van oorlog wordt hier goed zichtbaar.

fort

De medewerkers van Fort Loncin zijn erg vriendelijk. We komen een uur te laat op een van de twee dagen dat het fort per maand open is aan. Normaliter reden genoeg om niet meer binnen te komen. Deze keer gaat het anders. Als ze horen dat we van ver weg komen krijgen we direct toegang. We krijgen geen gids mee, maar een audiotour en de dringende boodschap om met een uurtje of wat weer terug te komen.
Terwijl het langzaam donker wordt dwalen we door het deels verwoeste fort. Indrukwekkend. Een prachtig fort, dat op een verschrikkelijke wijze verwoest is in de Eerste Wereldoorlog. De verwoesting is nog steeds te zien en, door middel van geluidsfragmenten, te beleven.
Na een uurtje worden we door een vriendelijke meneer met een grote zaklamp opgelhaald. Als pratende lopen we terug door het enorme fort. We krijgen zelfs nog even de gelegenheid om het museumpje te bekijken, wat literatuur aan te schaffen. Dan worden we hartelijk uitgezwaaid door de medewerkers en staan we op een lege parkeerplaats, enigzins overdonderd door zoveel vriendelijkheid.
Een aanrader dus.

draadlooz

De verhuurder van de gîte heeft een onbeveiligd netwerk en zo zie ik mezelf terug als "Liége". Mooi, niet alleen kan ik links en rechts een blogje maken als er tijd is, maar ook verkenningen voor het dagprogramma te doen. Inmiddels weer thuis, morgen uitgebreidere verslagen van de afgelopen avonturen.

oale meuk

Oude lege fabrieken, beschadigde forten uit WW 1, een nucleaire centrale en zware metaalindustrie, we hebben een mooi dagje gehad.

tijd voor taart

Het zonnetje schijnt als ze beneden komt. Krien is jarig vandaag! We zingen een liedje en aan de ontbijttafel is het tijd voor kadootjes. Een mooi roze tasje vol heerlijke inhoud van de Kacootjes en een nieuwe roze iPod Nano van mij.



Over een paar minuten is het tijd voor taart en dan gaan we daarna op industriële verkenning in Seraing.

Happy birthday to you!

die spoort niet

De Muur van Huy werd het niet, maar ik heb een hele andere oplossing gevonden! Met de spoorfiets naar de Abdij van Maredsous fietsen...

roltrap

De roltrappen van de Dorpelstadse metro zijn fantastisch! Met een noodgang gaan ze, enorm steil, naar beneden of boven. Een waar feest!

metronoom

Naast de oude stad staat het Dorpelstadse Metronoom, een groot, lelijk maar fascinerend geval voor graffiti. Het uitzicht op de "nieuwe" stad en de Vltavarivier is prachtig. Het doet denken aan een "socialistische" uiting, maar blijkt juist te staan ter vervanging van een proletarisch revolutiebeeld van Oom Jozef, dat ooit met gebruik van wel heel veel dynamiet werd opgeblazen.

U Betlemske Kaple Restaurace

Waar ik nooit terug ga komen is bij dit restaurant. Getver, smerig eten, onvriendelijke bediening en een rekening waar niets van klopt. Gelukkig hadden we wat pretzels gepikt, was er tenminste nog iets te eten. Ik wil iedereen dan ook waarschuwen, eet nooit bij U Betlemske Kaple Restaurace!

WAZOOM!

Op de laatste dag is de keuze aan de Baas. Wij gaan waar hij heen wil. Het wordt een bijzondere dag. Allereerst kiest hij voor een bezoek aan de Zuiderbuurse heuvelbergen en het Formule 1 circuit. We rijden na een aantal kilometers van de snelweg af en duiken de smalle weggetjes op. Na een stop bij een klein en mooi kroegje mag de Baas achter het stuur. Met glimoogjes stuurt hij Mannetje naar zijn bestemming.
Op het circuit, we volgen net als thuis de bordjes "Paddock", mogen we zo doorrijden. In de verte klinkt het lawaai van racemotoren. Snel gaat de auto aan de kant. Dan is Krien al aan de horizon verdwenen, een brede glimlach om de mond kan ze niet wachten om echte raceauto's te zien. Formule Renault racers legt snelheidsduivel Mr. T-Rex ons later uit. Het is fantastisch! Met een enorme bak lawaai komen de wagens vlak voor onze neus langs Eau Rouge oprijden. Krien blijft opgewonden rondrennen en bij de Baas blijven de oogjes glimmen. Een succes dus.
Dan gaan we naar Waterineenflesjedorp voor een lunch. Alle opwinding rond het circuit heeft hongerig gemaakt. Na de lunch beginnen we aan de rit naar huis. De Baas mag nog een bestemming kiezen en een goede anderhalf uur later zijn we op bedevaart bij de Oosterburen. Bijzonder. Een stad vol met biddende mensen, ik had het nog niet eerder meegemaakt. Overal prachtig versierde kerken met doorlopende diensten. Een mooi moment is als ik mijn hoofd stoot tegen een lamp in het Mariakapeltje terwijl zeker honderd biddende bedevaartsgangers toekijken. Niemand vertrekt één spier. Ik voel me meer op mijn gemak als ik de naastgelegen kerk binnenloop. Het is net een Kluphuis . Er wordt gezongen, er branden kaarsen en de hele kerk hangt vol met souvenirs en bordjes van uitstapjes. Dan wil Krien taart, echte Oosterbuurse taart! We duiken de dichtstbijzijnde Konditorei binnen en schransen een enorm stuk taart op. Daarna vervolgen we onze reis huiswaarts. Natuurlijk via de nodige omleidingen, Umleitungen, deviations, zoals we elke dag nog zijn tegengekomen (leve de Bernard/Bernard!) maar als we de Pieperdepiepstraat binnenrijden is de vakantie echt voorbij. Helaas, maar het was mooi.