Tok to the hand!
zondag 21 maart 2010
afzien
Uiteindelijk glijdt de bril van mijn neus. De druppels zweet stromen van mijn hoofd en mijn kijkglazen verliezen elke vorm van houvast. Toch is het heerlijk om weer op de wielrenner te zitten, al is het alleen maar op een bokje. Het voelt goed en ook het steunen op het stuur lijkt goed te gaan. Misschien kan ik binnenkort wel voorzichtig de straat op!
zaterdag 20 maart 2010
18.32
Om 18.32 uur vandaag is het zover, het astronomische begin van de lente! Op de minuut af gaan wij de lente welkom heten met een klein burenfeestje. En wel met een plopmoment, hopelijk met een bijpassend biertje of wijntje.
Oh ja, drie druppels regen deren ons niet daarbij!
En om het begin van de lente te vieren heb ik een klein playlistje gemaakt voor de liefhebbers. En wel hier! Veel plezier!
Oh ja, drie druppels regen deren ons niet daarbij!
En om het begin van de lente te vieren heb ik een klein playlistje gemaakt voor de liefhebbers. En wel hier! Veel plezier!
vrijdag 19 maart 2010
wit konijn
Een pil maakt je groter
En een pil maakt je klein
En degenen die moeder geeft
Doe niets helemaal
Vraag het Alice maar
Als ze tien meter hoog is
En als je achter konijnen aan jaagt
En je weet dat je gaat vallen
Vertel ze dat een waterpijp rokende rups
Je de opdracht gegeven heeft
Roep Alice
Toen ze nog gewoon klein was
Wanneer mannen op het schaakbord
Opstaan en je vertellen waar je heen moet
En je hebt net een magische paddenstoel gehad
En je gedachten bewegen traag
Vraag het Alice
Ik denk dat ze het weet
En als de logica en de verhouding
Slordig zijn neergevallen
En de witte ridder achterstevoren praat
En de rode koningin ergens anders is met haar hoofd!
Vergeet niet wat de zevenslaper zei
BLIJF RUSTIG!
Jefferson Airplane – White Rabbit
Call Sign Cobra - White Rabbit
Karen Abrahams - White Rabbit
The Murmurs - White Rabbit
The Damned - White Rabbit
Grace Potter and the Nocturnals - White Rabbit
God the Band - White Rabbit
Jefferson Airplane – “White Rabbit” (Mojo Filter Wonderland Mix)
The Boxing Lesson - White Rabbit
rek
Ik was weer eens in Provinciehoofdstad, vergeefs zou al snel blijken omdat iedereen behalve de pers op de hoogte bleek te zijn dat de zaak aangehouden zou worden. Groot is mijn verbazing als ik bij binnenkomst direct te horen krijg dat mijn vouwfiets niet meer naar binnen mag. "Was ik daar niet van op de hoogte" is de vraag. Nee dat was ik niet.
Ik mag, bij uitzondering, mijn fiets nog 1 keer bij de portier neer zetten, maar de volgende keer moet ie echt buiten blijven. Lekker, ik heb een dure, bij fietsendieven populaire vouwfiets zonder slot. Ik kan natuurlijk voor een hoop geld een goed slot kopen, maar dan moet ik mijn fiets ook ergens goed aan vast maken.
Een korte blik leert dat er inderdaad een aantal fietsenbeugels zijn, maar die staan in weer en wind, niet overdekt. En belangrijker, ook niet in het zicht van iemand. Weg is weg, het is zo gebeurd, als rechtbankverslaggever weet ik dat maar al te goed. Ik voel er helemaal niets voor om het dure ding buiten te laten staan, overgeleverd aan de elementen.
Er is een mail uit naar de communicatie-afdeling. Ik heb het simpele voorstel gedaan dat ik mijn mooie Strida gewoon, zoals dat ook in Beschuitsstad gaat, in de perskamer neerzet. Heeft niemand er last van, klaar. In ieder geval weet ik weer waarom ik niet graag meer kom in deze rechtbank, kleine nazibewakertjes bij de ingang die keer op keer mijn tas helemaal moeten doorzoeken, onbereikbare voorlichters die niet terugbellen, zaken die doorgaan en dan toch niet, officieren van justitie die plots eisen dat je, door hun baas het OM verstrekte, stukken teruggeeft en als je dat weigert boos en dreigementen uitend de zaal uitlopen.
Geef mij die andere rechtbank maar, die waar je vriendelijk begroet wordt als je binnen loopt en iedereen z'n best doet om het verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Omdat ze daar begrijpen dat ik ook gewoon mijn werk doe. Dat een journalist niet een lastige pottenkijker is, maar iemand die namens de burger gebruik maakt van een democratisch recht om in alle openheid verslag te doen van ons rechtssysteem.
Ik hou dan ook mijn hart vast, er zijn plannen om de rechtbanken samen te voegen, ik moet er niet aan denken!
donderdag 18 maart 2010
dubbel sip
Nog niet zolang geleden waren Krien en ik op bezoek bij Ch1po en haar konijnenopvang in Lichtstad. Daar maakten we kennis met de twee baby's. Wilde konijnenbaby's die ze probeerde groot te brengen. Na de nodige worstelingen gingen de beestjes drinken en het zag er goed uit. Toch hebben beide beestjes inmiddels het loodje gelegd, geteisterd door ziekte en verderf. Tot mijn grote verdriet, ze zouden in deze regio gaan wonen en ik hoopte ze vaak te mogen begroeten vanaf mijn reesfiets. Sip. Heel sip.
ontsnappen
Van de LP Jeopardy, een van de mooiste platen die in de jaren 80 uitgebracht werd. Doem, donkerte, de Muur, alles verwerkt in 2 kanten, A & B. En zoals dat gaat als je jong bent, net iets te laat ontdekt. Net iets te laat, niet omdat zanger Adrian Borland onder een trein sprong, dat was pas in 1999, maar omdat ze net hadden opgetreden in een circustent voor de plaatselijke muziektempel (R.I.P.). En ik maar denken dat het circus in de stad was. Gelukkig was ik wel op tijd voor dit optreden.
woensdag 17 maart 2010
lente!
Nog een paar te verwaarlozen uurtjes en dan is het lente. Ik neem vast een voorschot en heb de winterfietskleding in de was gehad. Nog even in de zon op de droogmolen en dan lekker in de kast. Zal de korte broeken weer eens vooraan leggen.
plantenspuit
Een verbeten man. Dat zie je meteen als hij door de jongens van de parketpolitie binnen gebracht wordt. Scherpe, ontevreden gelaatstrekken, de nukkige verbolgen houding van iemand die geen nee kent, deze man straalt uit waar hij van verdacht wordt. Artikel 285b, stalking, bedreiging, overtreding van een gebiedsverbod. Niet alleen van zijn ex-partner en moeder van zijn twee kinderen, ook van zijn voormalige schoonmoeder, docenten van een basisschool, medewerkers van het UWV, van de woningbouw, van een psychiater, kortom een waslijst aan telefoonterreur, sms-bombardementen, brievenbusvervuiling.
De eerste indruk is die van een verbolgen vader die zijn kinderen niet meer mag zien, van een man in een supermankostuum die van daken of balkons springt uit onvrede over het niet mogen zien van zijn kinderen. Zijn betoog begint ook met het beklag over het verhaal rond het verbreken van de relatie door zijn ex. Tot in detail begint de man plaats en actie te verhalen, regelmatig de rechter te onderbreken als die naar zijn inzicht te vluchtig door de feiten fietst.
Mij bekruipt een ongemakkelijk gevoel. In het verhaal van deze bijzonder onsympathieke man begint een vreemde draai te komen. Feiten en omstandigheden worden op een bijzondere manier verweven tot een verhaal dat perfect in elkaar zit, maar zo bizar is dat het niet meer dan een hersenspinsel kan zijn.
"geestesziekte, gekenmerkt door waanideeën over intenties van anderen => achtervolgingswaanzin"
Uiteindelijk komt het verhaal erop neer dat de hele wereld zich tegen de man heeft gekeerd. De woningbouw, samen met imkers, medewerkers van het UWV, de psychiater en tientallen andere onnavolgbare dwarsverbanden, hebben samengespannen om de man in het Pieter Baan Centrum te krijgen. En niet alleen dat, want om hem daar te krijgen heeft de woningbouw ziektemakers in zijn trappenhuis gespoten. Niet alleen hij werd daar ziek van, zijn dochter heeft er zelfs leukemie door gekregen omdat haar kinderwagen op de gang stond.
Vanuit zijn waanideeën is de man gaan belagen. De huismeester omdat hij wilde weten waarom deze hem en zijn dochter ziek maakte, de wijkagent omdat die samenspande met de imkers, want deze agent maakte ooit een opmerking over honing en hij was tenslotte in de jaren 90 door een zoon van een imker in elkaar geslagen, "dat begrijpt u natuurlijk wel meneer de rechter".
Als er een ding is gelukt, is het de opname in het PBC. Deskundigen komen met een duidelijke conclusie, volledig ontoerekeningsvatbaar, oftewel, het is de geesteszieke man niet toe te rekenen wat hij allemaal heeft gedaan, de stoornis heeft hem overgenomen en veroorzaakt wat er allemaal heeft plaatsgevonden. Een jaar gedwongen opname in een psychiatrische kliniek is dan ook de gepaste eis waar officier van justitie Kraak mee komt.
In zijn laatste woord komt de man met zijn conclusie, "weet u, niet ik ben degene die waanideeën heeft, al die mensen met die verhalen, die hebben allemaal waanideeën!"
De eerste indruk is die van een verbolgen vader die zijn kinderen niet meer mag zien, van een man in een supermankostuum die van daken of balkons springt uit onvrede over het niet mogen zien van zijn kinderen. Zijn betoog begint ook met het beklag over het verhaal rond het verbreken van de relatie door zijn ex. Tot in detail begint de man plaats en actie te verhalen, regelmatig de rechter te onderbreken als die naar zijn inzicht te vluchtig door de feiten fietst.
Mij bekruipt een ongemakkelijk gevoel. In het verhaal van deze bijzonder onsympathieke man begint een vreemde draai te komen. Feiten en omstandigheden worden op een bijzondere manier verweven tot een verhaal dat perfect in elkaar zit, maar zo bizar is dat het niet meer dan een hersenspinsel kan zijn.
Uiteindelijk komt het verhaal erop neer dat de hele wereld zich tegen de man heeft gekeerd. De woningbouw, samen met imkers, medewerkers van het UWV, de psychiater en tientallen andere onnavolgbare dwarsverbanden, hebben samengespannen om de man in het Pieter Baan Centrum te krijgen. En niet alleen dat, want om hem daar te krijgen heeft de woningbouw ziektemakers in zijn trappenhuis gespoten. Niet alleen hij werd daar ziek van, zijn dochter heeft er zelfs leukemie door gekregen omdat haar kinderwagen op de gang stond.
Vanuit zijn waanideeën is de man gaan belagen. De huismeester omdat hij wilde weten waarom deze hem en zijn dochter ziek maakte, de wijkagent omdat die samenspande met de imkers, want deze agent maakte ooit een opmerking over honing en hij was tenslotte in de jaren 90 door een zoon van een imker in elkaar geslagen, "dat begrijpt u natuurlijk wel meneer de rechter".
Als er een ding is gelukt, is het de opname in het PBC. Deskundigen komen met een duidelijke conclusie, volledig ontoerekeningsvatbaar, oftewel, het is de geesteszieke man niet toe te rekenen wat hij allemaal heeft gedaan, de stoornis heeft hem overgenomen en veroorzaakt wat er allemaal heeft plaatsgevonden. Een jaar gedwongen opname in een psychiatrische kliniek is dan ook de gepaste eis waar officier van justitie Kraak mee komt.
In zijn laatste woord komt de man met zijn conclusie, "weet u, niet ik ben degene die waanideeën heeft, al die mensen met die verhalen, die hebben allemaal waanideeën!"
Abonneren op:
Posts (Atom)