Schop onder de kont

05-12-2010 13.42 Zo rondje door de tuin. Kom alleen geen meter vooruit en trap mezelf toch echt de j(l)ongen uit t lijf

05-12-2010 13.57 Is het zwaar? Mwoh, best;)

05-12-2010 14.12 Nou kom op loser fiets eens door!

05-12-2010 14.15 Kom op mietje, nog een kwartier Sukkel! 

05-12-2010 14.20 Jee, ga je nou echt zitten slapen? Tsjonge jonge, ben jij nou een echte vent? #Tacx

05-12-2010 14.23 En ja hoor, hij gaat echt zitten slapen. Dat geloof je toch niet?

05-12-2010 14.32 Zo een uurtje, was dat nou zo moeilijk?

(motiveer jezelf via twitter, succes gegarandeerd!)

Oh so cold!

Met al die sneeuw moest ik natuurlijk een rondje fietsen...

afzien

Uiteindelijk glijdt de bril van mijn neus. De druppels zweet stromen van mijn hoofd en mijn kijkglazen verliezen elke vorm van houvast. Toch is het heerlijk om weer op de wielrenner te zitten, al is het alleen maar op een bokje. Het voelt goed en ook het steunen op het stuur lijkt goed te gaan. Misschien kan ik binnenkort wel voorzichtig de straat op!

de meet

Met nog 60 kilometer te gaan in Kuurne-Brussel-Kuurne haak ik aan bij de kopgroep. Het is beestenweer, regen, kou en harde wind, het is afzien. Lekke banden, valpartijen, afhakers, het kan mij niet deren, ik fiets door. De kop in de wind, heerlijk verfrissend. Luidkeels schreeuw ik tegen mijn medevluchters dat ze door moeten trappen. Kom op, door, rijen! We zijn geen sjas patat, we rijden voor de overwinning!
Met nog 1 kilometer te gaan schreeuw ik niet meer, maar brul als een boei. Terwijl het zweet me over de rug, tussen de ogen en in de bilspleet loopt jaag ik als een halve zot. KOM OP, RIJEN! Mijn voet schiet uit de beugel en het stuur zakt spontaan weg. Ik blijf overeind en zie, mijn gebrul was niet voor niets, Bobby gaat ervantussen en is het eerst aan de meet. De ezel is binnen!
Dan stap ik ook af. Heerlijk, wielrennen kijken vanaf de hometrainer.

piet

Inmiddels lukt het me om een boek vast te houden en te lezen. Het valt nog niet altijd mee, een keer of wat keilt het boek me uit de handen omdat ik even vergeet dat mijn linkerkant nog niet alle bewegingen kan maken. Kopje thee erbij en ik verdiep me in de avonturen van Piet Moeskoops, baanwielrenner in het begin van de vorige eeuw. De man leeft niet meer, maar vertoonde bij leven kunsten op de wielerbaan kunsten die weinigen hem nadeden.
Ik lees de herdruk van zijn avonturen in literair wielertijdschrift De Muur (abonnementkado van Krien na het beklimmen van de Alpe d'H) met grote aandacht. Ten slotte moet ik ook nog een keer de baan op, er hangt nog steeds een kadobon (van de Kaco's) aan het magneetbord. Mijn plan was om daar deze winter gebruik van te maken, niet wetende dat ik van de fiets af zou kukelen. Gelukkig ben ik niet de enige. Zodra ik weer kan fietsen toch eens richting wielerbaan. Maar voor die tijd flink touwtje springen, schijnt beter te zijn voor de botten.

40 minuten

Stapje voor stapje ga ik vooruit. De arm krijgt iets meer beweging en ik ook. Klik afbeelding voor groter verslag.

sweaty

Het zweet loopt in stralen over mijn body. Een halfuurtje op de hometrainer, halverwege tuindeuren los om wat koelte te krijgen, grote slokken water, de blik op de hartslagmeter (met dank aan Mr. T-Rex) en de linkerarm een tijdje voorzichtig op het stuur. Het gaat vooruit met mij. Heerlijk.

zweet

Het is maar twintig minuutjes. Krien loopt haar nieuwe hardloopschoenen warm en ik gebruik de tijd om even wat zinloos rond te trappen op de bok. Kan ik meteen mijn nieuwe shirt uitproberen, kadootje van S-Anne en Buuv. Supershirt, hij kan lekker ver open als het zweet na tien minuten van mijn rug stroomt.

bok

Afgelopen weekend is er niet gefietst. De snerttocht, maar dat mag geen serieuze tocht genoemd worden met bier en broodjes bakleverworst onderweg. Tijd voor een serieus stukje op de binnenfiets dan maar. Bijna drie kwartier, als ik klaar ben stroomt het zweet over mijn lichaam. Heerlijk! Ik hoop dat het gaat lukken om het met enige regelmaat vol te houden deze donkere dagen.

op de bok

Net als ik achter in het Kluphuis lekker op de binnenfiets zit, komt Buurman Krattenstapelaar binnen. Daar gaat mijn rust en concentratie, en dan laat ik de alcoholdampen helemaal buiten beschouwing. In ieder geval, met mijn telefoon legt hij een deel van mijn training vast. Vraag me alleen af of hij echt maat twee biertjes op had. Want is het beeld echt op z'n kant?