doorschuifbeleid

Acht uur, de wachtkamer van poli 19 is nog bijna leeg. Lang hoef ik ook niet te wachten, de foto is zo gemaakt. Drie stuks, de tweede mislukt en de derde wordt met een speciaal schoudervoorzetstuk gemaakt.

Dan mag ik weer de wachtkamer in. Na een paar minuten word ik geroepen. "Neemt u maar plaats in kamer vier, dan komt de dokter zo bij u, die kijkt nu nog even naar de foto's". Doorschuifbeleid.

Dan komt de dokter. Alles ziet er goed uit. "De stand is mooi, er is duidelijk botaangroei te zien, we blijven nog gewoon doorgaan met fysiotherapie en over acht weken doen we een laatste controle".

(voor de liefhebbers, links is de huidige toestand, rechts de breuk)

33,4 kilometer, 27.01 gemiddelde snelheid, duur 1.17 minuten, 125 gemiddelde hartslag, waarvan 1.01 in zone 120-150, 694 calorieën, BMI 22.1. Eén vlaamse gaai, twee herten en een fazant gezien. Niet slecht voor een winderig oefen/herstelrondje op de fiets.

Meer dan 50 km in het kille, natte en winderige herfstweer. Mijn record voor dit voorjaar. Met fietsklup d'Oale Fietse. Zes man sterk, om de buien heen laverend, een sprint met Buurman Krattenstapelaar op het hoge steile lange viaduct verloren maar wel aangegaan en een deel op kop kunnen sleuren, op het kale stuk, tegen de wind in. Ik voel dat het beter en beter gaat.

afzien

Uiteindelijk glijdt de bril van mijn neus. De druppels zweet stromen van mijn hoofd en mijn kijkglazen verliezen elke vorm van houvast. Toch is het heerlijk om weer op de wielrenner te zitten, al is het alleen maar op een bokje. Het voelt goed en ook het steunen op het stuur lijkt goed te gaan. Misschien kan ik binnenkort wel voorzichtig de straat op!

breuk

Op school was ik niet echt goed in breuken, dus ik hoop dat ik het hier wel goed heb aangegeven. Vanmorgen dus controle gehad in het hospitaal. Met foto's. Dus de haren gekamd, mijn mooiste T-shirt aangetrokken en dat allemaal vergeefs. Want de assistente mocht de foto's maken, waardoor ik twee keer een striptease mocht uitvoeren omdat de eerste mislukte, de foto was al verzonden voordat ik kon kijken en even later zat ik opnieuw in mijn blote bast, die er vanwege de aangekomen kilo's niet heel fraai uitziet, in een wachtkamer.
Het nieuws is echter wel goed. Er is duidelijk te zien dat er botaangroei is, dat de twee helften weer aan elkaar vast groeien. De stand is nog niet helemaal goed, oomdat mijn schouderspieren flink geslonken zijn. Minder mooi, maar wel verwacht, ik ben nog wel zes weken bezig voordat alles weer helemaal goed is en ik hopelijk weer volledige beweging heb. Dan ga ik ook opnieuw op de foto. Tot die tijd veel fysio waarbij ik ook boven mijn hoofd mag met de arm.

(cello)tapie

"Is het irritant? Heb je er last van? Mooi, dat is de bedoeling!" Fysiotherapeut Donald heeft me, na een stevige behandeling, ingetaped. "Stimulatie door irritatie" zo noemt hij deze voor mij nieuwe vorm van therapie. De bedoeling is dat ik mijn schouder meer optrek waardoor de arm beter in de schouderkom terecht komt.
Ik vind alles best, heb zojuist een intensief halfuur doorgebracht in het kleine hokje op de hogeschool. Heerlijk, iemand die al die spieren op de juiste wijze weet te oefenen, met op de goede plekken ondersteuning. Moeilijk om steeds te ontspannen en de schouder goed hoog te houden, na zoveel weken is de "hang" een veilige houding waarin de pijn weg is.
Ga maar weer eens de vloer schoonmaken, een spieroefening. En nee, dat kom ik niet bij jullie thuis doen...