winterfiets

Op een zonnige, vrieskoude dag met een groepje idioten op de fiets klimmen en een eind gaan fietsen. In snijdende kou door doodstil bevroren landschap, spannende momenten bij plots opduikende ijsvlaktes, van top tot teen ingepakt in lagen vreemde kledij, stiekem is het t mooiste dat er bestaat. 

kampioen

Vanmiddag voelde ik me een kampioen. Niet alleen zat ik met een groepje fietsvrienden aan tafel voor de nazit van de winterfietstocht, ook droeg ik het klupshirt en had ik zelf bijna 40 minuten gebeuld op de hometrainer. Inhalen heb ik ze niet gedaan, maar ik kreeg wel mijn linkerhand op het stuur, zelfs met één tandje hoger.
Morgen voor controle naar het hospitaal, foto's maken en sjorren aan de breuk. of zoiets. Hoop dat de uitslag gunstig is.

dope sucks

Veertig minuten met het zweet in stralen over de rug, hetzelfde zweet bevroren op de muts, Herman Brood op de koptelefoon, een bidon zelfgemaakte sportdrank (light) leeg, het laatste beetje zelfs als enigzins aangevroren en een grote grijns op het gezicht. Tsjonge, wat is dat heerlijk!
Morgen weer!

fietsen in de sneeuw

De ochtendgymnastiek doe ik buiten vandaag. Op de fiets in de sneeuw. De kou, het is min 5, snijdt in de longen, na een half uur zijn mijn voeten twee ijsklompjes, is het water in mijn bidon bijna bevroren en loopt het zweet me over de rug en het met schaatsmuts getooide hoofd. Alle ingrediënten voor een goed begin van de dag dus.

glibber

Gewoon een mooi plaatje om te laten zien hoe mooi het is om te fietsen in de winter.

fiese viets

Mijn prachtige Batavus Professionel AKA "de oude fiets" was hard aan een wasbeurt toe. Tsjonge, wat een viezigheid.

kerstfiets

Met zulk mooi weer kan het niet anders, op fietse! De 'oude" fiets uit het Kluphuis, bidon warme thee, de ouderwetse wielertrui aan, wat neopreen lichaamsbedekking en we zijn er klaar voor. De Batavus Professional stuurt direct richting Lenin. Op weg daarheen maak ik een paar fotootjes van het mooie stalen Columbusframe met z'n Mavicwielen en de Campagnolo afmontering.

Dan gaat het verder, over het voormalige spoor totdat we in het buitengebied zijn. Her en der ligt nog veel sneeuw, zijn de wegen bijzonder glibberig, is het af en toe flink uitkijken, maar ik kom er heelhuids door.

Gelukkig is de route goed uitgezet, staan overal waarschuwingsborden dat ik in aantocht ben en kan het drukke autoverkeer rekening houden met een wilde winterfietser. Desondanks schrikt het wandelvolk op de Twentse bergen af en toe behoorlijk als ze groepsbreed over de weg wandelen en plots mijn fietsbel horen.

Om een veilige thuiskomst te regelen breng ik op deze kerstdag een kort bezoek aan een van de vele kapelletjes langs de route. Een gevoel van diepe rust komt over me en tegelijkertijd steekt er een stevige tegenwind op.

sneeuwfietsen

Het winterfietsseizoen is natuurlijk in volle gang en zondagochtend is het moment. Dus ondanks de sneeuw op de fiets om tien uur. Een sportman blijft een sportman.

koude hobbel

Het is koud, ondanks een lekker zonnetje. Toch doe ik even een rondje, voor het eerst in pakweg twee weken. Een rondje over de kasseien langs de watermolen. Mooi, hobbelig en tot de volgende keer!

brrr

Het is best koud en na een paar kilometer vraag ik me ook echt af waarom ik steeds weer op die fiets stap. Even later weet ik het antwoord, dankzij de overschoentjes en mijn fietswinterjas (lang leve neopreem) heb ik het niet koud meer, mijn wangen gloeien en de natuur heet mij welkom. Drie keer vliegt er vlak naast me een roofvogel op. Twee vliegen verbaasd een stukje met me mee. Een fazant steekt voor me de weg over en blijft van schrik een paar meter met me meerennen. Als de spieren warm zijn loopt alles soepel en weet ik weer waarom ik fiets. Omdat ik niet zonder kan!

de bult op

Met muziek van Alex Roeka een filmverslag van de wintertocht afgelopen zondag. Luister, kijk en huiver!

binnen op de strida

Ik heb vandaag mijn eigen laatste wintertocht gereden. Op de Strida. Erg leuk.

fietstocht

Afgelopen zondagmorgen, de wielerronde Textielstad-Beschuitstad-Textielstad. Een verslag.

heerlijk rondje

Het is een heerlijk rondje Textielstad-Beschuitstad, maar dan binnendoor, dat we rijden. De zon breekt voorzichtig door, de temperatuur is zo goed dat de winterkleding thuis kan blijven, de regen heeft vrij, de eerste kievit wordt gesignaleerd, net als een vlucht kraanvogels. Alleen de wind is een probleem. De wind in de banden wel te verstaan.
Vijf lekke banden heeft oud-leraar Natuurliefhebber achter elkaar. De eerste vlak voor de gemeentegrens van Beschuitstad en even later, ter hoogte van de bajes, vier achter elkaar. Een miezerig scherp stukje steen, een muizentandje, veroorzaakt de eerste twee. De rest is een verhaal apart. Eén van de toegeworpen banden is nieuw maar zo lek als een mandje. Bij een volgende breekt spontaan het ventiel af en een derde gaat lek zodra de buitenband er weer op zit. Onkunde is het niet. Zowel Natuurliefhebber als Vakbondshenk zijn de twee mecaniciens van het team. Zoveel rijwielkennis bij elkaar zou het probleem van een lekke band binnen drie minuten moeten oplossen. Vandaag zit het er niet in.

miezertocht

Een vrolijk verslag van een zondagse fietstocht in de regen...

zand tussen de tanden

Heel optimistisch was ik wel vanmorgen vroeg. Met de tweet dat het droog zou zijn. Op de buienradar is niets te zien, in de plassen buiten ook niet, logisch dat ik het helemaal zag zitten.
maar goed, droog is het niet, het miezert. Vieze, natte, fijne miezer.
Ik ben niet de enige die de vergissing maakt, vijf andere fietsers maken de zelfde en belanden drijfnat in het Kluphuis voor een kop koffie met een gratis (bij de boodschappen) Berliner bol. En ook al wordt er nog een kop of wat extra ingeschonken, het moment van de beslissing is niet uit te stellen.
Even later zitten we op de fiets. Niet iedereen met evenveel zin en daarom is het niet verwonderlijk dat de Krattenstapelaar na een paar kilometer afhaakt, zijn verkoudheid speelt teveel parten. Ook Vakbondshenk heeft het moeilijk, niet met de regen, maar met verzuring van de benen en hij besluit zijn eigen route te rijden.
We blijven met z'n vieren over, de snelste fietsers van de klup en ik. Het wordt hard fietsen. Tegen de wind in gaat het tegen de dertig, met de wind in de rug rond de vijfendertig. In de vieze miezer, dit is echt fietsen, het zand tussen de tanden. Ik kan merken dat ik de laatste weken niet zo heel vaak op het stalen ros heb gezeten, het kost me af en toe moeite om in het wiel te blijven hangen. Het komt natuurlijk ook omdat ik steeds probeer te filmen en af en toe stevig moet aanzetten.
Al met al is het heerlijk en kan ik niet wachten op wat beter weer. Boven de nul graden heeft je lichaam toch meer energie te geven om te fietsen. En eigenlijk is een beetje miezer ook niet echt erg. Ik verheug me op de komende lente, lekker veel fietsen!

zonnige rit

Smak

Opnieuw heb ik bezoek gehad van de Smakcommissie. De Smakcommissie, een onderdeel van de Zondagse Klup, komt langs of aan nadat een van de leden in de fietsfunctie valt, onderuit gaat, straatexceem oploopt of een salto over een hond maakt. Aangezien ik al deze dingen in het seizoen 2008/2009 heb gedaan wordt door andere leden de commissie op de hoogte gebracht.
Helaas ben ik niet thuis als de commissie voor de deur staat en kan ik dus niet het traditionele onthaal verzorgen, een stuk worst, een pot gerstenat en een uitgebreide vertelling over de "smak". Ik ben bang dat ik dat dus nog goed moet maken. Het blik komt in de kast met trofeeën te staan, naast het vorige blik.

glad

Het is een mooie sierlijke val, niet alsof ik als een blok tegen de straat sla. Zeggen mijn fietsvrienden tenminste. "Je fiets is niet kapot, en da's toch het belangrijkste" aldus Vakbondshenk.
Ik ben gevallen, in een bocht van de Vegerweg vlak voor de molen van Hardrijdorp. Gewoon weggegleden op een stuk spiegelglad wegdek. Net reed ik nog voorop, in een rustig tempo, op weg naar de soep bij de Krattenstapelaars. Iedereen gezamelijk thuisbrengen, geen onrustig gedoe met verschillende groepjes, samen uit, samen thuis.
Ik ben blij dat ik altijd fiets met een helm op. Mijn hoofd komt aan het einde van de val stevig in aanraking met de straat en ik merk de beschermende werking van het lelijke ding direct. Mijn broek is kapot, ik heb een flinke schaafplek op de rechterdij maar verder voel ik me goed.
Of ik nog even op straat wil gaan liggen vragen enkele fietsvrienden. Kunnen ze er een foto van maken. "Want je hebt het zelf natuurlijk niet op foto of film staan". Inderdaad, helaas heb ik het niet op film staan, maar om weer op het koude wegdek te gaan liggen, nee bedankt.
Morgen zal ik wel spierpijn hebben.

droogfiets

Het is zondag. Zondag fietsdag. Na een week ziek op bed heb ik mezelf beter bevonden, maar merk vanmorgen dat zo'n eigenhandige beterverklaring nog niet wil betekenen dat je dan automatisch beter bent. Ik meld me dan ook af en besluit later op het bokje te gaan om de spieren even los te trappen.
En zo komt het dat ik halverwege de middag in het Kluphuis drie kwartier in een rustig tempo de benen laat ronddraaien. Een voordeel is dat het lekker droog is binnen, maar ik zie wel
weer uit naar een lekker rondje buiten fietsen.

Als ik klaar ben vind ik onderstaande foto in de mailbox. Sjoelkampioen Buurman Krattenstapelaar heeft vanmorgen in minder droge omstandigheden gefietst. Ik hoop dat de Krattenstapelaar in deze uitdossing wel thuis is gekomen. Zou er niet gek van op kijken als hij onderweg van zijn dertig jaar oude Koga is getrokken en bij het grof vuil is gezet. Een snelle blik op P2000 levert geen alarmeringen op. Het zal dan wel goed gekomen zijn.