Dinsdag

Deze week in de week die is geweest.... kiekjes!

Lange stiltes vallen op deze blog. Het zint me zelf ook niet, maar met zoveel belevenissen en nieuwe dingen, uitdagingen en avonturen blijft er geen tijd meer over om "ouderwets" te bloggen. Als alles straks op één lijn staat, dan zal er ongetwijfeld wel weer geblogd gaan worden, voorlopig zijn het de kiekjes die de verhalen moeten vertellen.En natuurlijk een verwijzing naar mijn twitter. Het is even niet anders...

mooi!

Als hij vaart mindert om de bocht te nemen, dezelfde die ik tegemoetkomend neem, hoor ik hem plots roepen "mooie fiets"! Dan geeft hij weer gas en verdwijnt uit mijn zicht. Trots fiets ik verder. Het trapt plots een stuk lichter.

samen

 

Als ik buiten kom staat de Strida al buiten. "Ik heb er al een stukje op gefietst" zegt mijn vader met een twinkeling in zijn ogen. Dan trekt hij de das nog eens goed om zijn nek en fietst met mij mee naar het station. Wel zo gezellig en even in de gaten houden of zijn zoon wel goed weg komt richting huis. Mooi!

De Strida rijdt ook weer top. Even langs geweest bij Nicovriend voor een kleine aandraaibeurt. In de nieuwe vestiging van Kunst & Fietswerk. Mooie winkel en de Strida loopt weer als een tiet.

Zoekplaatje

Van verschillende medewerkers van de Provinciehoofdstadse rechtbank krijg ik toegangspasjes van het fietsenhok toegestopt als ze het vouwfietsweigerverhaal horen. Belachelijk is de algemene reactie. Hartverwarmend, dat wel. Toch sla ik de aanbiedingen maar af, ik heb geen zin om die aardige mensen hier in de problemen te helpen. 

En dus staat mijn Stridaatje eenzaam en alleen buiten. Gelukkig kan ik m zien vanuit de perskamer, ik doe af en toe een veiligheidscheck. Zie jij m ook?

slot

Het is zo'n plek waar ik liever niet dood wordt gevonden, Provinciehoofdstad. En zeker niet voor de rechtbank aldaar. Om veilig weer weg te komen uit dat nare noordelijke hol is een goede ontsnappingsmogelijkheid nodig. Ik heb zoiets, mijn Strida. maar er was een kink in de kabel.

Onlangs kreeg ik te horen dat het opvouwbare fietsje niet meer in het gebouw mag. Een serie boze mailtjes haalden niets uit, het mag niet, dus zoek het maar uit. Milieuvriendelijk zijn ze daar, wel parkeerplaatsen voor de pers, maar geen veilige fietsenstalling. 

Dus maar een slot gekocht, een goede. Volgens fietsvriend Herman de beste die er is. Ik vertrouw er maar op. Het maakt nog steeds niet dat ik met plezier naar die rechtbank ga. Een gebouw waar je eerst gecheckt wordt door een stelletje jonge nazis, die liever bij de politie wilden maar dat niet konden, brrr, daar is weinig menselijkheid te vinden. Ik kom er echter niet onderuit, dus ik hoop van harte dat het slot goed genoeg is.

fietstrein

Ga nooit op pad met de trein zonder een reservefiets in je bagage! Die gedachte komt op als mijn trein naar huis plots niet verdergaat vanwege een stroomstoring. Aan het einde van het perron in Industriestad staan we opeens stil. Op het perron breekt lichte paniek uit en posteren de heren van de afdeling "veiligheid onderweg", de knokconducteurs zeg maar, zich eens extra breed op. Er is geen oplossing, de treinen rijden niet verder, Textielstad is afgesloten van de buitenwereld, of er bussen gaan rijden is niet bekend.
Ik kijk eens naar mijn mooie Strida en besluit niet te wachten. Vanmorgen heb ik heel even gedacht dat ik hem misschien vanwege het weer thuis moest laten, maar ben plots heel blij dat ik dat niet heb gedaan. Snel vouw ik hem uit en even later fiets ik de stad uit, op weg naar huis. Koptelefoon op, ik kom er wel. Ga toch niet ins Blaue Hinein staan wachten, come on!
Als snel komen er smsjes en telefoontjes van hulpvaardigen en bezorgden. Pleitmevrij biedt aan om vanuit Twickeldorp met de auto te komen. Ik sla het aanbod af, ik ben al halverwege. Eén hand is inmiddels ijskoud van het telefoongebruik. dan is de stad alweer in zicht en als ik onder het spoor fiets dendert de eerste trein over mijn hoofd. Was ik toch mooi sneller!

biertje

"Wat een geinig fietsje" zegt advocaat Altijdindekrant en fietst de rechtbank uit. Hij verdwijnt aan de horizon en de bodes zien de koppen al op de voorpagina, "advocaat steelt fiets van verslaggever". Tegelijkertijd zien ze het dossier, dat Altijdindekrant laat liggen, al bij Peter R. de V. op tafel liggen.
Als hij terugkomt is Altijdindekrant onder de indruk. "Zeker wel een duur ding, of niet?" Dan nodigt hij mij op een volgende fietstocht uit om een kijkje te nemen in zijn huis in het overdegrense buitengebied. "Stap maar af en kom een biertje drinken".
Kijk, daar gaan we hem natuurlijk aan houden!

dansje

Twintig minuten wachten op de trein. Dan maak ik wel een filmpje...

anders

Reizen met een vouwfiets is anders. tegenwoordig zit ik hele andere plekken dan eerder. Veel vaker gezellig op een klapstoeltje in het gangpad of in de speciale fietswagon.
Grappig en comfortabel bij aankomst, nooit meer rennen om op tijd te komen. Relaxed in de zon. hmm, heerlijk en ontspannen.

Coke en Strida's

Binnenkort ook in het verre Cokebendeland, de Strida. Op station Koekstad wordt ik aangesproken door een inwoner van dit "witte" land. Waar, que?, ik deze bicicletta vandaan heb? Quanto costo en wat een, madre dia, mooi ding! De jongen is zo enthousiast, hij maakt al plannen om zo'n fiets mee te nemen in het vliegtuig, dat ik hem mijn laatste kaartje van het merk geef. En passant vertel ik hem dat hij deze prachtige fiets bij Nicovriend's "Kunst en Fietswerk" in Torenstad kan kopen. Nu is de visitekaartjeshouder op de bagagedrager leeg, maar ik heb zelden iemand zo blij en enthousiast gezien over een bicicletta. Geen wonder dat het land zoveel kleine krachtige wielrenners kent.