Wat zat er in de over?
Inmiddels is de winnaar bekend, JeroenH, blogcriticus. Binnenkort vergezelt hij mij op een fietstocht naar de Haarmolen voor een mooi glas Weissen. Wel op een wielrenfiets natuurlijk en in volle outfit. Waarvan akte.
Na 60 kilometer begint het te regenen en het stopt niet meer. Binnen no time zien we er allemaal uit als, ja als gewoon vieze smerige fietsers. Het straatvuil zit overal, in de oren, in de neus en ook in de mond. Ik wil helemaal niet weten wat er allemaal voor troep op de boerenweggetjes ligt waar we over heen fietsen.
Het maakt niet uit, bij terugkomst staan er meer dan 170 kilometers op de teller en heeft niemand mij in kunnen halen op het rondje over de Posbank. "Doe ze pijn" smste Mont Ventoux vriend Willem, die we onderweg tegenkwamen. Met zo'n aanmoediging kun je niet anders.
Een onaangenaam mannetje. Dunne lipjes, waterige priemende rattenoogjes, grijs overhemdje. Onverstaanbaar en leugenachtig. "Meesteroplichter" Johan S. zit op nog geen twee meter van me vandaan in zaal D. Ik begin maar helemaal niet aan de enorme waslijst van verdenkingen, ben blij dat ik halverwege een definitieve tenlastelegging van de officier krijg zodat ik het ook op papier heb. Het is te triest voor woorden. Om nog door het web van leugens zijn verhaal te kunnen houden heeft hij een spiekbrief. Een hele grote, dikke brief. Voordat hij de vele vragen van de rechter beantwoordt zoekt hij eerst naar "zijn" verhaal. Op te lastige vragen komt hij niet verder dan een "wat moet ik daar op zeggen". Of een draaiverhaal waar de honden geen brood van lusten.
