snottocht

Uiteindelijk breng ik mijn weektotaal op 207 kilometers. De laatste 45 gaan niet zo easy als de andere. Niet alleen staat er een veel stevigere wind dan ik had verwacht en daardoor is het een stuk kouder op de fiets, maar heb ik ook meer problemen met ademhalen. Ik begin plots verkouden te worden en produceer op deze tocht vele malen de normale hoeveelheid snot. Gelukkig heb ik inmiddels de befaamde "wielrennerssnuit" onder de knie én fiets ik, zoals gebruikelijk, over stille Oosterbuurse landweggetjes. Ook merk ik dat ik inmiddels te vaak heb meegefietst met de zondagse klup, ik moet maar liefst twee maal van de fiets om het landschap te bewateren. Er blijft op deze tocht een hoop DNA achter, dat is zeker.

Desondanks vermaak ik me prima. Ik ben niet van plan om een enorm eind te fietsen, maar plak er uiteindelijk nog 15 extra kilometers aan vast. Ook ontdek ik dat ik steeds beter op een automatische piloot door kan gaan. Er zijn momenten dat mijn benen, ondanks de tegenwind, als vanzelf rondgaan. Mijn rechterkuit, die bij het passeren van de gemeentegrens begon te protesteren, voel ik ook niet meer. Bezweet kom ik thuis. Mijn fietskleren gaan direct in de wasmachine. Wie weet heb ik ze snel weer nodig.

middelvinger!

Mijn middelvinger schiet automatisch omhoog als de Oosterbuurse patserbak plots vanaf de oprit naast ons opduikt. We rijden met Vriendje op de meest linkerbaan om alle invoegers ruimte te geven. Voor de Oosterbuur is het nog niet genoeg. Met alle macht versucht hij om met zijn pooiermobiel vriendje van de weg te drukken. Uit mijn mond klinkt verschrikt "WEL V;&%@#%%*%$">G%@#%%*%$#@@!^ME'>G%$&*^_***&&%@#%%*%$">G%$&*^_***&&%@#%%*%$#@@!^ME!!!" als ik de voorkant van de debielmobiel op nog geen 15 centimeter naast me zie verschijnen. Krien stuurt uit alle macht naar links, maar vangrailtechnisch gezien is daar weinig ruimte over.

De Zonnebrilmetgladdeharen achter het stuur lijkt nog niets te willen zien. Hij blijft doordrukken en ik begin hem te knijpen. De l*l gaat toch niet proberen om Vriendje tijdens een van zijn laatste ritten in de kreukels te rijden. Dan begint er in het hoofd van de Schoenmakerkloon een lampje te branden. Ik zit dichtbij genoeg om het proces te volgen. Krien ramt nog eens stevig op de toeter en dat ziet het zandbakwonder plots dat het zo niet gaat. Hij schiet naar rechts en haalt ons vervolgens een tiental seconden, wij staan met Vriendje bijna stil van de schrik op een andere rijbaan, in en gaat er met een noodtempo vandoor. Ik ben sneller, en klik 'm nog net voordat hij bij de volgende afrit opnieuw meerdere auto's net niet raakt en de andere snelweg opschiet. Even hoop ik dat hij de snelheid te hoog heeft om de scherpe bocht niet te halen, tenslotte is er niets mooiers dan "op het nieuws" te zitten, maar dan zie ik zijn remlichten opgloeien en met een laatste stuurcorrectie verdwijnt het zandbakwonder uit het zicht.

Na de Groene Grenstocht van zondag heb ik geen centje spierpijn. Ik verbaas me er wel even over, maar niet lang. De zon schijnt volop, de temperatuur stijgt tot bijna twintig graden en de reesfiets roept mij. Snel schiet ik in mijn zomertenue, Pinkpopshirt en korte fietsbroek, gooi de bidon vol, stop een energiereep in de zadeltas en vertrek.

Ik fiets de stad uit, langs de uitvalsbasis van de Zondagse fietsklup, richting de grens. Het gaat lekker en de benen voelen goed. Gooi de kop in de wind en werpeen blik op mijn teller om de snelheid te checken. Heb met mezelf afgesproken dat ik niet onder de 25 met tegenwind mag. De teller stelt me niet teleur. Negenentwintiggeeft ie aan. Uiteindelijk lukt het me om deze snelheid aan te houden. Ik doe zelfs wat beenspieroefeningen onderweg.

De tocht is verrukkelijk. De zon op mijn blote armen en benen, de eerste tekenen van de wielrennersarmpjes zijn al zichtbaar, er is verder niemand op de Oosterbuurse landweggetjes en ondanks dat ik af en toe niet weet waar ik precies ben, verdwaal ik niet. In een vreemd bos met alleen maar kromme bomen eet ik mijn reep en geniet van het uitzicht. Na 55kilometers ben ik weer thuis.

spelen

Terwijl al mijn medestraatfietsers al in bed liggen (en daar was ik per SMS van op de hoogte gehouden), ik zelf ook best moe was, is het bij Hetliefstezusje thuis nog beregezellig. We drinken er eentje (een textielstadse Weizen), eten een heerlijke hapjes en spelen tot diep in de nacht een spelletje. Geen verstoppertje, maar het superleuke Top40 spel. Totdat ik het echt niet meer trek. Mijn benen voelen niet slecht aan, heb hoogstens een knie die ik een beetje voel, maar algemeen ben ik best uitgeput van de vele kilometers. Dan gaan we naar huis. In de straten waar we doorheen rijden zijn alle huizen donker.

hard tegen de wind (verbeterde versie)

Buurman Krattenstapelaar slaapt nog als we om half acht in slagorde gereed staan. Het is de dag van de Groene Grenstocht, de zon schijnt, het is nog flink koud, Krattenstapelaar wordt langzaam wakker, ik heb net een groot bord brinta op en de wind blaast er duftig op los. Het maakt niet uit, de spanning van de eerste toertocht van het seizoen is groot genoeg om de pedaaltjes rond te krijgen in de richting de start in Saladedorp.
Na inschrijving en een kop koffie snel weer op de fiets. De echtgenotes van enkele deelnemers hebben zondagmiddagplannen en dus is het motto van de dag direct duidelijk. We gaan er stevig vandoor, met de kop tegen de wind. Maar bij het ooievaarsnest gaat het direct mis met de twaalfde man. Zijn vliegwiel is los en verder fietsen is uitgesloten aldus de technische commissie en met het schaamrood op de kaken (en het advies om de benen meteen in de lucht te heffen bij het eerste teken van onraad) keert deze fietser om. Met elf man gaan we verder. In het peloton het volledige bestuur van d'Oale Fietse, inderdaad, op de oudste fietsen.
We steken de grens over en fietsen Oosterburen in. We gaan hard op weg naar het dorp met de schone naam Asbak waar voor 485 fietsers Kaffee und Kuchen gereed staat. Het tempo is straf, ruim dertig recht tegen de wind in. Te Asbak heb ik krap tijd om in sneltreinvaart een gezinsstuk Kuchen naar binnen te werken (ik ben in de aanloop naar het dorp wat achterop geraakt door ademhalingproblemen tijdens het eten van een boterham en het maken van een fotoplaatje) voordat de tocht weer verder gaat. Bult op, bult af. Dan is er de eerste luchtloze band. Binnen vijf tellen wordt deze door de technische commissie vervangen en met de nuttige tip om altijd metalen bandenlichters mee te nemen, en geen breekbare plastieken, vervolgen we de tocht.
De snelheid schiet, met de wind deels in de rug, omhoog en een kilometer of twintig voor het eindpunt krijgt "onze Voorzitter" het moeilijk. "Samen uit, samen thuis" is het motto en dus vangen hem op, voorzien hem van goede raad, bananen en druivensuiker en nemen hem mee in ons midden. Zo vliegen we de laatste kilometers door het Grensland en komen aan op het eindpunt. Daar verrast "Onze Voorzitter" eenieder door de rit naar huis alleen door te zetten. "Ik heb nu nog goede benen" hoor ik hem zeggen kort voordat hij uit het blikveld verdwijnt.
Daardoor mist hij de groene sportflesjes die al snel op tafel verschijnen. Ook die gaan in sneltreinvaart naar binnen, vanwege de zondagmiddagplannen der eega's, en zo komt het dat Krattenstapelaar en ik uiteindelijk in een Textielstadse vakbondachtertuin belanden voor een gezellige nazit, deze keer met sportdrank uit bruine flesjes. Thuis ga ik snel onder de douche en neem dan een spurt richting hangmat in de zon. Met de iPod op zak ik zachtjes weg. Ik droom dat ik aan kop van het peloton in de Zuiderbuurse Pijl rij. Natuurlijk win ik, ik ben tenslotte een held. Een wielerheld. In mijn oren blaast Miles Davis een relaxte overwinningmars.

tocht...

Zo, de fiets is ook weer gepoetst. Morgen een grote tocht voor de boeg. De GroeneGrensTocht, georganiseerd door de Wiewetvanniksdorpse wielervereniging. Rond de 110 kilometer schat ik de lengte van de tocht. Met halverwege een stop voo Kaffee und Kuchen. En maandag natuurlijk spierpijn. Mooi werk.

episode 174 (een speciale reis)

In Grensregio kampt de Vaderlandsche Ijzeren Spoorweg Maatschappij met grote problemen. Vorig weekend werd een klein stukje tijdelijk noodspoor aangelegd. Een werkje van twee daagjes dacht de Ijzeren. Mooi niet, het gaat nog zeker twee weken duren voordat er weer normaal treinverkeer mogelijk is tussen Industriestad en Beschuitstad. Twee weken! De langste storing uit de geschiedenisboeken!
En wie heeft er geen rijbewijs (wel heel verstandig hoor) en is dus afhankelijk voor zijn werk van deze verbinding? Precies Harm Job. Daarom een kort verslag van een reis die begon met gratis koffie en oranjekoek op het Textielstadse station.

episode 173

Het is donderdagavond 22.00 uur. Het tijdstip dat het kluphuiszangkoor alle registers open trekt en volledig los gaat. Luister, zing mee en oordeel zelf...

mannetje

En dit is 'm dan geworden. De nieuwe vierwieler, heilige koe, vriend. Ons oude "Vriendje" was al 15 geworden en met het vooruitzicht op een aantal mega-reparaties werd het tijd om een modelletje jonger in te stappen. Over acht dagen staat ie helemaal gepoetst op ons te wachten. Voor het eerste ritje. Kan niet wachten...

wel @$%$#$^&**((^%#$@!!!!!!!!!!!

Ik denk dat ik morgen de bus naar OoitOlympischeSpelenmaarnuallesplatGrad maar neem. Dat zal een stuk makkelijker gaan dan een simpele reis naar Beschuitstad. Want met de vaderlansche spoorwegen schiet het niet op. Lees dit bericht maar...

Geen treinverkeer tussen Beschuitstad en Industriestad tot maandag

Het treinverkeer tussen Beschuitstad en Industriestad zal niet voor maandag 2 april worden hervat. Reizigers moeten tot en met het weekend rekening houden met langere reistijden. Vrijdag 30 maart komt ProRail met een prognose over de hervatting van de treinenloop. Het aansluiten van het hulpspoor voor het project Beschuitstad Verdiept in het weekend van 24 en 25 maart leidde tot langdurige vertraging doordat het testen van het veiligheidssysteem op problemen stuitte.

ProRail geeft het spoor pas vrij als de veiligheid gegarandeerd is. Ondanks alle inspanningen zijn de betrokken partijen er de afgelopen dagen niet in geslaagd een werkende en veilige oplossing te vinden. ProRail heeft extra deskundigheid ingeschakeld. Ook in de komende dagen zal in volcontinudienst worden gewerkt aan het oplossen van de problemen.

Het is toch niet te geloven!!!


einde bericht

afgelast

In verband met het voetballen (Oranje tegen een ander land) is er geen klupavond vandaag! Deze gezellige bijeenkomstmogelijkheid is verplaatst naar donderdag, zelfde tijd, zelfde plek!

spoorzoeken...