meisjes met rode haren

(klik voor groter)

Ruim 35 jaar nadat zijn ‘Meisjes met rode haren’ een grote hit was, trekt Arne Jansen nog altijd volle zalen. Zijn act heeft nog niks aan kracht ingeboet. Naast zijn hits ‘July’, ‘Zeven Brieven’ en ‘Als een meeuw in de wind’ zingt hij tegenwoordig ook Duits- en Engelstalig repertoire. Uiteraard brengt hij tijdens het Eindejaarsfeest ook diverse nummers van zijn laatste album ‘Ik wil nog meer’.

Arne Jansen is niet meer. "Een zelfverkozen dood" aldus zijn manager. In Stadskanaal weten ze nog van niets (zie bovenstaand citaat). En bij het boekingskantoor zijn ze ook nog niet op de hoogte, "met zijn ongekende enthousiasme en feestrepertoire maakt de sympathieke zanger in een handomdraai elke locatie tot een dampend feestpaleis" aldus de wervende tekst op de site. Het zal een vrolijke boel zijn dus. Wikipedia is beter op de hoogte en weet reeds te melden dat Arne niet meer onder ons is. Afgelopen week was hij nog bij ons in de studio. Misschien dat de Telegrof daarom in eerste instantie een verkeerde foto van Arne plaatste (zie boven). Ze hadden beter een foto van de beste man in zijn foutste trainingspak kunnen plaatsen.

mooisteboomvan

Kerst 2007 staat voor de deur. Natuurlijk is ook HarmJobinhetwild weer in kerststemming! Binnenkort weer met de Kerstpakkettenruilbeurs (en hier) (copyright HarmJob 2005), de beste plek op het internet om jouw ongewilde kerstpakketinhoud te ruilen met andere lezers. Maar ook met een nieuwe uitdaging... de "Mooisteboomvan2007"!
Hoe werkt het? Nodig Harm Job uit bij je boom of maak zelf een foto van je boom en mail deze. Reageer massaal en ga met HarmJobinhetwild de discussie aan over de kersttrend van 2007! Maak kans om de winnaar van de "Mooisteboomvan2007" te worden en ontvang een hip en trendy kado!

De eerste boom is die van nummer 12. "Ik heb de kinderen de boom laten optuigen, verder kan het me niet veel schelen" aldus AnKrien. En een sfeervolle, al zeg ik het zelf.

Jouw boom ook hier? Met kans op een prachtig geschenk? Doe mee met de Mooisteboomvan2007 !!!

straatsjoelen 2007 (2)

En zo staat er in onze vensterbank een prachtige prijsbeker te glimmen. Niet dat ik degene ben die 'm gewonnen heeft, dat is de verdienste van mijn Krien, die samen met haar sjoelmaatje de beste score gooide. Zelf maak ik meer kans op een hele andere prijs, het hele seizoen gooi ik al met gemak de laagste score. Zesendertig vorige keer, vijfenzeventig deze keer. Toch doe ik mijn best en eindig samen met mijn sjoelmaatje op een mooie en verrassende derde plek. Ik leer al goed luisteren naar de aanwijzingen zegt hij. Ook de steun die ik mocht ontvangen van OverBuuf#13, die ook goed is in het verjagen van pizzabezorgers, was hartverwarmend en hielp goed bij het schuiven van de schijven.
Het was weer een hele mooie sjoelavond, met een heleboel hapjes, een verrassend goed sjoelende gastspeler, een perfecte scheidsrechter en natuurlijk met gezellige buren!
En de rest van de uitslagen? Bekijk de video!

beam me up, scotty!

Het illustere duo KaCo uit Koekstad was even over voor een bezoekje aan de kerstoutlet. Met armen vol eet- en drinkbare cadeaus uit het verre Stokbroodkaasenwijnland kwamen ze binnen. Na een gezellig bezoek gingen ze volgegeten en slaperig aan het eind van de avond weer naar buiten. Gelukkig hoefden ze niet ver te reizen. Ze gingen één voor één onder onze nieuwe teleporteerstraal (bij de voordeur, pas op met aanbellen, je weet nooit waar je terecht komt...) staan en waren even later thuis.
Techniek staat voor niets, weet je.

27 years ago

Ik blogde er al eens eerder over, maar wil er toch weer even bij stilstaan. De geweldadige dood van een ster. Vandaag is het 27 jaar geleden dat John Lennon voor de deur van zijn appartementencomplex werd doodgeschoten door een waanzinnige Chapman. De verslagenheid van het moment ben ik nog steeds niet vergeten. Als dertienjarige zat ik net in het tweede jaar van mijn middelbare school en leerde ik Engels aan de hand van de songteksten van de Beatles. John Lennon was eigenlijk al een held voor mij geworden, de LP Double Fantasy (voor 16 gulden 74 gekocht bij een horecahandel, goedkoper dan welke platenwinkel dan ook indertijd...) met het prachtige "watching the wheels" lag maandenlang op mijn pick-up en alle boeken die ik over hem en de Beatles kon vinden las in van voorwoord tot voetnoot. Zevenentwintig jaar later zijn de muziektijden en smaken aangepast, maar op mijn iPod staat het bewuste album nog steeds.
Een kleine selectie muziekjes in empeedrieformaat. Veel plezier!

Imagine

Working Class Hero

Woman

Starting Over

Give Peace a Chance (2)

Real Love (unpublished demo)

Happy X-mas (war is over) VIDEO

Let it be (?)

En tenslotte John Lennon's Lost Weekend, een bijzondere plaat met nooit officieel uitgebrachte songs...

Download 'm hier!

(alle eempeedrietjes zijn door mij op het internet gevonden, werkt een link niet meer, kan ik er ook niets meer aan doen...)

gespannen

In huis is de situatie gespannen. KlaasKat en Oli4 hebben vannacht heerlijk bij ons op bed geslapen, maar om een uur of 7 brak de pleuris uit. Een felle knokpartij onder het bed verstoorde de rust. Tijd om te bepalen wie de baas nu eigenlijk is in huis...

Voorlopig lijkt dat KlaasKat te zijn. Hij trekt zich steeds minder aan van Oli4, loopt langs 'm heen alsof hij er niet is en wil ook gewoon weer buiten achter de vogels aan. Ik heb zo het vermoeden dat het met een paar dagen bekeken is. KlaasKat en Oli4 weten dan wat ze aan elkaar hebben en de uitslag wie de baas is zal ook bekend zijn.
Ondertussen blijft Oli4 alle voerbakken leegeten, klimt ie gezellig overal in en op en springt terwijl ik dit typ gezellig in mijn nek om daar te gaan liggen spinnen. Het is echt heerlijk om weer twee katten in huis te hebben, heb het gemist.

oli4kat (Updated)

KlaasKat is er nog een beetje van onder de indruk en zit steeds boven op de slaapkamer. Hij moet nog even wennen aan Oli4Kat, zijn nieuwe vriendje. Vier maanden oud is hij pas. In het asiel sprong hij direct op mijn schouders en deed zo lief dat we beiden eigenlijk om waren.
Toch hebben we nog zeker een uur tussen de kittens gezeten om te kijken of we tot een andere keuze zouden komen, het was moeilijk, er was een goede tweede keuze, maar eigenlijk waren we er wel uit. En dus hebben we weer een tweekathuis.

UPDATE

Inmiddels heeft Oli4 ook zijn eerste bezoek aan de dierenarts achter de rug. Behalve dat we nu weten dat hij vijf maanden oud is, misschien wel tegen de zes zelfs. Maar Oli4 ging opeens aan de dunne en begon even later aan de lopende band over te geven. Twee telefoontjes later zit ik met Buurman Krattenstapelaar bij een mij vreemde dierenarts. Oli4 heeft een beetje koorts en zou nog wel eens vlak voor zijn vertrek een wormenkuur gehad kunnen hebben. Of iets anders. Hij krijgt een paar spuiten tegen het braken en poepen, een kuurtje en wat licht verteerbaar voer. Na en uitgebreide mopperpartij op het Textielstadse dierenasiel (altijd zieke beesten, onkundige medewerkers en ga zo maar door) zijn we weer thuis.
Daar schiet KlaasKat van schrik weer onder het bed (daar moeten we dus ook nog iets aan doen) en springt Oli4 direct op schoot. Van de dierenarts moet ik morgen maar eens de degens kruisen met het asiel over de vergoeding en als ie het dure avondconsult niet willen vergoeden, moet ik maar even terugbellen. Dan wordt het een ander tarief... Wordt vervolgd.

pintje pakken

Een paar dagen in het Zuiderbuurse, dat is natuurlijk een lekker pintje pakken. Overal gezellige cafeetjes, kelders en kroegjes. En of ze er nu alleen bier tappen of alleen jenever, het maakt niet uit. Zeker niet als er na een glas of twee een mooi vol bord met stoemp op tafel wordt gezet. Smikkelen en smullen. Ik kom graag in dit Bourgondische land...

lettervreugd

Vlak voor sluitingstijd op Sinterklaasdag is de chocoladelettervoorraad in de supermarkt nog verontrustend groot. Keuze genoeg voor een goedgevulde kinderhand. Als ik bij de kassa ook nog eens bedolven wordt door gratis marsepein kan ik maar één ding concluderen, Sinterklaas heeft het zwaar dit jaar...

53,9

Het waait echt hard. Ik merk het als ik een aantal keren een flinke windklap van opzij krijg en nog net op de wielen kan blijven. De eerste twintig kilometers krijg ik het gemiddelde niet boven de 22,9. Wat ik ook trap, ik ga direct over de kale velden en venen tegen de wind in. Zo heb ik het geleerd, beginnen met het zwaarste, om de vruchten later te plukken.
Na een paar dagen genieten bij de Zuiderburen is het echt weer tijd om op de fiets te stappen. Ik heb er ook echt zin in, lekker met de kop in de wind, het knerpen van de banden over de weg en het getik van de ketting over de schakels. Ik heb ook zin in een lekker stuk, iets boven de vijftig.
Na twintig kilometer hou ik kort pauze, ik "trek een foto" zoals de Zuiderburen zo mooi kunnen zeggen, eet een müslibar en drink wat. Waar ik ben, geen idee, ik volg de tegenwind en zie wel waar ik uit kom. Dan ga ik verder. Ik voel me versterkt en schakel naar het grootste blad voor. Dit varkentje gaan we even wassen.
Alle kilometers die ik daarna afleg zijn probleemloos. Tuurlijk, ik ploeter en zweet als ik tegen de wind in moet, maar het doet me minder. Langzaam klimt het gemiddelde op de teller omhoog. dan kom ik op een mooi vlak stuk weg en voel het in mijn benen. Ik schakel nog een paar tandjes zwaarder achter en begin te trappen. Als de teller 53,9 aangeeft zie ik plots een voorrangsweg voor me. Damn, ik nu moet ik wel heel snel in de ankers. Daar gaat mijn absolute record, maar op de vlakke weg heb ik het wel, een verbetering van 3,4.
Nog steeds heb ik geen idee waar ik ben, ergens bij de Oosterburen, dat weet ik. Dan rij ik plots op de Zonneweg en voor me opent een bekend terrein. Ik fiets door tot de grote weg en met een lekker vaartje fiets ik naar huis. Bijna zestig kilometers gereden, ik zweet me kapot, maar ik ben tevreden. Het was heerlijk.

warme jas

Een stad als een jas die je steeds beter past. Ik neem Krien haar conclusie voor het gemak maar over want ik kan even geen betere omschrijving bedenken. Het Zuiderbuurse Havenstad blijft zijn bekoring behouden, keer op keer.
Om te vieren dat Moeders de 71 jaren met glans behaalde, waren we met zijn zessen afgereisd naar deze prachtige, vriendelijke, gastvrije en Bourgondische stad. Uiteindelijk werden het weer een aantal bijzonder intensieve dagen, vol bezoekjes aan musea, winkels, cafeetjes, kroegjes en restaurants. Met een hoop kilometers in de nog steeds pijnlijke kuiten, een hoofd vol indrukken, een enorme zin om weer eens aan de kunst te gaan en de smaak van een goede pint in de mond was het een supergeslaagde onderneming.

kentekenen bij de zuiderburen