Onze tuin gaat op de schop. Letterlijk en figuurlijk. Op dit moment ben ik druk bezig om een karwei uit de crisisjaren af te maken; de aanleg van het Kanaal tot in het centrum van Textielstad. Een karwei dat onbegrijpelijkerwijs, voor mij als oud-Torenstadse-rivierbewoner, nooit is doorgetrokken naar het hart van de stad. Nu snap ik best dat er in de crisisjaren weinig behoefte en geld was voor een consumptie op een zonnig terrasje aan het water, maar anno nu is die behoefte groot. Vandaar dat ik in de zon sta te zweten en er scheppen zand door de tuin vliegen. Straks moet ik ook nog een brug gaan bouwen, de doortrekking van het kanaal loopt dwars door de (fiets)route naar het kluphuis. En met een geplande meter diep kanaal, moet dat ook een veilige worden...
