Terwijl de bomen in de rechtbank te Provinciehoofdstad zorg dragen voor een fijn gevoel, is het buiten te triest voor woorden. Na een tocht door een depri stad weet ik niet hoe snel ik de trein in moet duiken, waar ik, na een blik uit het raam, ver weg duik onder mijn muts en jas. Pas in het verre Oosten doe ik de ogen weer open. Pfft, liever sneeuw dan dit...
