Om kwart voor zes heb ik de koffie klaar. Een volle pot, er wordt een flinke opkomst verwacht. Buiten vallen de eerste regendruppels, niet veel, een paar links en rechts, hier en daar. Medebestuurslid Krattenstapelaar komt binnen. Er moet wat lucht in de band. De pomp wordt aangesloten, maar het helpt niets. Kapotte band. Pech. Wiel er uit, nieuwe band er op en weg is de gedachte. We hebben allemaal een cursus gehad van mecanicien VakbondHenk, dus dat is geen probleem.
K. pakt zijn reserveband en legt hem om het wiel. Verbaasd houdt hij een enorm stuk band over. Zijn reserveband, waar in vol vertrouwen al hele fietstochten mee zijn afgelegd, is vele maten te groot. "Een cadeautje" weet hij zich te herinneren, maar niet van wie. Lekker.
Ik grijp een van mijn reservebanden, we drinken koffie en gaan op pad. Met z'n tweeën, meer klupgenoten zijn niet komen opdagen. Driehonderd meter verder staan we weer stil. Band zacht, niet vol lucht gedaan misschien, dus terug en pompen. Uiteindelijk is het zeven uur en kunnen we eindelijk op pad.
Niet ver, na een minuut of tien loopt er weer lucht uit de band. K. kan beter even langs VakbondHenk gaan, de mecanicien. Bij de laatste uitvalsweg van de stad nemen we afscheid, ik moet door van K., dus dat doe ik maar. Ik zet er direct stevig de vaart in. Met 36 gemiddeld scheur ik richting Boeskooldorp. Ver fietsen zit er, vanwege de steeds vroeger invallende duisternis, niet in. Rondje Boeskooldorp-Industriestad-binnendoor terug naar huis dus. Uiteindelijk pers ik 42 gereden kilometers uit mijn benen, zodat mijn dagtotaal op 82 uitkomt. Niet slecht.
Thuis duik ik snel onder de douche. Dan hoor ik de eerste bezoekers al de tuin in lopen. In het kluphuis is het al snel gezellig. Binnen korte tijd zit de hele klup er en zijn ook andere buren aangeschoven. Alleen K. ontbreekt. Bij buurvrouw K. ontstaat een lichte paniek als ze hoort dat haar K. al een uur of wat spoorloos is. Binnen een paar minuten duikt K. weer op. Met een hele band. Even later duikt hij opnieuw op. Dit keer met een nieuwe "oale" fiets. Voor de winter. Het wordt tijd dat ik ook op zoek ga, voor 35 euro een oude goede fiets is natuurlijk niets.
Bij feest hoort natuurlijk een etentje. En waar kan dat beter dan bij de Knäckebrödse meubelmarkt. Gehaktballetjes natuurlijk. Met een kwak sjem en een lekker vage bruine saus eroverheen. Feest, jawel feest dus! En het mooie is, Harm Job en zijn Krien weten nu ook welke bank er binnenkort in hun woonkamer zal staan.
En oh ja, omdat het feest was, kwam collega JEP ook nog even langs. Ook hij was zijn bosje bloemen vergeten, maar werd wel plots overvallen door twee blije types die hem vijf magnetronbakjes in handen drukten.
Dan is het langverwachte duizendste log daar! Spannend! Feestelijk! De vraag is natuurlijk, wat gaat Harm job doen om dat te vieren. Het antwoord moge duidelijk zijn. Een dansje!
Geen top 1000 in empeedrieformaat, geen geldinzamelingacties, geen vreemde rare streken, maar een gewoon filmpje. Op een speciale plaats, dat wel. Maar Harm Job heeft in de aanloop naar deze feestelijke gebeurtenis wel wat anders aan zijn hoofd gehad.
Was het weekend al één groot festijn vol, ja, vol van alles eigenlijk, de eerste twee werkdagen van deze week waren direct zwaar vermoeiend. Een langdurige, langslepende en van tijd tot tijd zeer langdradige strafzaak tegen een fruitfraudefamilie. Zo langdurig dat Harm Job sinds eergisteren zijn eigen blog niet eens gezien heeft.
Is dit dan alles? In de komende dagen zal Harm Job nog een aantal feestlogjes publiceren. Ter ere van de duizendste. En zo hoort het.
Halverwege het peloton voel ik het. De frisse rijwind, opgewekt door een kleine veertig wielrenners. Voor één keer zit ik niet zelf op de fiets, maar sta ik aan de kant te kijken. Vandaag ken ik mijn plek, in dit peloton vol groten is geen plaats voor een simpele amateur op een oale fietse. Dit is het echte serieuze werk. Ronde na ronde flitsen de wielerprofs door de straten van Beschuitstad.
De vijfentwintigste editie van de Profronde van Beschuitstad is vol spanning en sensatie. Langs de kant duizenden bezoekers, feestorkesten, worstverkopers en bierkramen. Samen met buurman Krattenstapelaar geniet ik volop van amateurs, voormalige toprenners en huidige profs. Vooral bij de finish is de spanning groot. "Ohooh, ik hoor het al in de verte, ik hoor ze roepen! Ja hoor, ik hoor het heel duidelijk, luister maar eens mee, jawel, Brammetje, Brammetje en het rode licht gaat aan, wie komt er als eerste de bocht door, ohooh, is het? jahaaa, en het is jawel, hoho! " klinkt er uit de overal aanwezige luidsprekers.
Na de finish stort ik me over de afzetting heen. Hier moet ik met de neus bovenop! Twee seconden later sta ik oog in oog met een aantal van mijn helden. Ze drinken bier uit glazen laarzen, de rondemiss zoent erop los, het confettikanon gaat af, er worden bekers uitgereikt en dan barst het feest los. Na de prijsuitreiking loop ik naar het station. Ik ben een gelukkig man. Diep van binnen weet ik dat ik dit niveau nooit zal bereiken. Ik troost me met de gedachte dat er ook wedstrijden zijn voor vijftigers. Nog een paar jaartjes trainen.
